Charlie Barnes - The Heart of the Home (2024)

Charlie Barnes. De man die al weer jaren in Bastille speelt en die ik ooit (2014) heb kunnen ontmoeten tijdens een Revere huiskamer tour (en daardoor bij mij thuis als logé mogen ontvangen, terwijl er bij mij thuis geen concert werd gegeven). Een geweldige kerel met dito muziek.

Ondanks dat het al weer tien jaar geleden is volg ik Charlie nog steeds op social media. Ineens was daar de aankondiging dat hij op 18 oktober een nieuw album zou uitbrengen. Een album waar zijn zoontje voor de hoes heeft gezorgd en een album waar geen enkele promo aan te pas komt. Alles moet hij zelf regelen en Charlie is dus afhankelijk van zijn fanbase die de mond tot mond reclame moet verzorgen. Bij deze dan, want fan ben ik wel.

Als een fan aan het woord is krijg je al snel een beoordeling door een roze bril. Maar ik durf in het geval van The Heart of the Home toch echt te stellen dat we hier te maken hebben met een meer dan geweldig album. Zijn beste, zonder enige twijfel.

Allereerst valt op dat singer-songwriter The Dawn of May vertegenwoordigd is op vijf nummers. Daarnaast valt op dat het een vrij kalm album is geworden en dan hebben we nog één van de allermooiste nummers ooit gemaakt: Both Sides Now van Joni Mitchell. Dit nummer heeft Charlie begin januari 2023 al gepresenteerd en dat klonk geweldig. Het keert nu dus terug op dit album. Niets zo mooi als de jazz-versie van Joni zelf, maar Charlie geeft er een fraaie eigen draai aan.

Opener The Shakes laat al horen waar het hele album naartoe gaat. Het is meeslepend en melancholiek. Al vanaf de eerste klanken zit ik er helemaal in.

Dat serene gevoel weet hij op Kitchen vast te houden, maar tegelijkertijd heeft het iets meeslepends. Dat gaat ook op voor Maybe This Year, wat voor mij één van de hoogtepunten van dit album is.
Op zijn vorige albums kon Charlie nog best eens flink uithalen, maar hier houdt hij zich juist in. Ook de muzikale inkleuring is subtiel.

Zei ik één van de hoogtepunten?! Misschien is Good Morning America wel hét hoogtepunt. Van die nummers die heel hard binnenkomen. Daar moet je niet te veel over praten; gewoon naar luisteren!

De titelsong The Heart of the Home heeft wat jazzy klanken meegekregen waarmee ik een heel andere kant van Charlie hoor. Een kant waar ik in de toekomst graag meer van zou willen horen.

I Am a Blackboard en Play Dress-Up zijn twee juweeltjes die de opmaat vormen voor de cover Both Sides Now. Charlie neemt de tijd voor dat nummer (bijna zeven minuten). Het heeft bijna iets spiritueels. Gewoon heel erg prachtig gedaan.

Responsibilities is dan weer het kortste nummer en lijkt een soort intermezzo te vormen. De verbinding naar Vampire Movie wat als afsluiter ook al zo'n hoogtepunt vormt.

Ik was aangenaam verrast met de aankondiging van dit album, maar ik ben nog veel aangenamer verrast met de kwaliteit ervan. Dit is helemaal muziek in mijn straatje. Een tikje dramatisch wellicht en dat past bij mijn muzikale voorkeur.

En aangezien dit het van mond tot mond reclame moet hebben hoop ik dat er genoeg mensen zijn die nu ook de weg naar The Heart of the Home weten te vinden.

PS Charlie heeft onlangs een cover opgenomen van het nieuwe The Cure nummer Alone. Dit werd opgepikt door ene Robert Smith en het droeg diens goedkeuring

duurde even eer het kwartje viel bij dit album maar na wat luisterbeurten vind ik hem steeds mooier worden. Vooral de mix is echt prachtig gedaan! Ik ben benieuwd wie dat was(en stuur hem gelijk een liedje van mezelf haha)?
maybe this year en play dressed up zijn wel de uitschieters. both sides now vond ik in eerste instantie niet zo maar is toch wel goed na meerdere luisterbeurten. zou mij niet verbazen als deze mijn top 10 2024 insneakt.

Groeiplaat, nee groeidiamant // Prachtig, maar je moet wel even (luister)geduld hebben.