Juanita Stein - The Weightless Hour (2024)

Een van de beste verborgen parels van 2024. De productie is prachtig, de instrumentatie en algemene sound van dit album voelt bijna tijdloos aan. Nick Drake, en Nancy Sinatra zijn nooit ver weg. maar het is modern hoor. Die spaarzame gitaar. Juanita Stein's zang is ongelooflijk schoon, en echt sterk. Schoon, kort plaatje. Zo moet het.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Juanita Stein - The Weightless Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Juanita Stein - The Weightless Hour
Bij de naam Juanita Stein wordt meestal vrijwel onmiddellijk de naam van haar voormalige band Howling Bells genoemd, maar de soloalbums van de Australische muzikante zijn zeker niet minder interessant

Juanita Stein bepaalde met haar prachtige stem voor een belangrijk deel het geluid van de Australische band Howling Bells. Na vier albums met deze band ging Juanita Stein haar eigen weg en ook onder haar eigen naam heeft ze inmiddels vier albums uitgebracht. The Weightless Hour is de meest recente van het stel en het is een kort maar bijzonder mooi album. Het is een album dat is voorzien van een sobere instrumentatie met vooral gitaren, maar de songs klinken zeker niet allemaal hetzelfde. Een ding is wel hetzelfde in alle songs op het album en dat is dat Juanita Stein echt prachtig zingt.

The Weightless Hour van Juanita Stein werd gisteren op de nodige muziekwebsites onthaald als een soloalbum van de zangeres van Howling Bells. Dat suggereert dat de Australische band nog steeds bestaat, maar dat is volgens mij al tien jaar niet meer het geval.

Howling Bells maakte tussen 2006 en 2014 vier uitstekende albums met een bonte mix aan invloeden, maar sindsdien werd niets meer van de band vernomen (al lees ik op Internet dat de band een paar jaar geleden nog wel een paar keer op het podium heeft gestaan). Juanita Stein is inmiddels ook al even bezig met haar solocarrière en levert met The Weightless Hour haar vierde soloalbum af.

Howling Bells maakte in muzikaal opzicht makkelijk indruk door te manoeuvreren tussen invloeden van Mazzy Star, Cocteau Twins en My Bloody Valentine, maar het was toch vooral de stem van Juanita Stein die er voor zorgde dat de Australische band zich wist te onderscheiden van soortgenoten in de genoemde genres.

Op haar soloalbums koos Juanita Stein tot dusver voor een minder gruizig geluid met meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, pop met een vleugje 60s en 70s en de psychedelica, wat met America (2017), Until The Lights Fade (2018) en Snapshot (2020) drie prima albums opleverde. Het zijn albums die lang niet zoveel aandacht kregen als de albums van Howling Bells, maar ze deden er zeker niet voor onder.

Juanita Stein liet bovendien een stijgende lijn horen op haar albums, waardoor ik met hooggespannen verwachtingen begon aan The Weightless Hour. Juanita Stein heeft me ook dit keer niet teleurgesteld. Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met haar stem, want die is ook op haar vierde album weer prachtig.

Het is een stem die ik vier jaar geleden omschreef als een stem met flarden Chrissie Hynde, Grace Slick, Siouxsie Sioux, Lera Lynn en Lana Del Rey. Juanita Stein zingt op haar nieuwe album vooral zacht en ook dit keer hoor ik er van alles in, maar de stem van de Australische muzikante is mooi en bijzonder genoeg om niet te worden vergelijken met de stemmen anderen.

De zang op The Weightless Hour is tien songs lang prachtig of zelfs meer dan prachtig, maar ook in muzikaal opzicht valt er veel te genieten. De meeste songs op het album zijn behoorlijk ingetogen, maar dat betekent niet dat er in muzikaal opzicht weinig wordt gevarieerd. De instrumentatie op het album varieert van folky tot toch voorzichtig gruizig en ondanks het feit dat er vooral gitaren worden ingezet op het album klinkt het geluid op het album verrassend veelkleurig.

De instrumentatie staat wel volledig in dienst van de stem van Juanita Stein, maar dat kan ook bijna niet anders, want wat zingt ze mooi en met veel gevoel. De Australische zangeres kiest op haar nieuwe album niet alleen voor een redelijk ingetogen en sober geluid en zachte zang, maar ook voor een serie zeer persoonlijke songs, waarmee ze een aantal nare gebeurtenissen achter zich laat.

Het is allemaal prachtig gevangen door co-producer Ben Hillier, die The Weightless Hour heeft voorzien van een eigenzinnig maar bijzonder mooi geluid en bovendien een geluid waarin de zang van Juanita Stein geweldig uit de verf komt. Er is eigenlijk maar één ding jammer en dat is dat The Weightless Hour slechts een klein half uur muziek bevat. Het is een klein half uur prachtig, maar vervolgens verlang je toch vooral naar veel meer. Erwin Zijleman

Recensie, zoals ik 'em voor Luminous Dash schreef:

In 2017 maakten we kennis met Juanita Stein, toen spelend op de Summer Stage van British Summer Time in Hyde Park, waar die dag Tom Petty & The Heartbreakers zouden aantreden als hoofdact. Alleen gewapend met haar groene stratocaster maakte deze jonge vrouw indruk op ons, met haar sterke stemgeluid én gitaarspel. De frontvrouw van The Howling Bells maakte toen haar solo-debuut en deed dat met brio.

Ondertussen is Stein toe aan haar vierde soloplaat. The Weightless Hour kwam vrijdag 29 november uit op het Agricultur Audio-label.


De vooruit gestuurde singles, het lieflijke Carry Me en het wat ruwere Motionless, alsook het stoere, rauwe Mother Nature Scorn schiepen beste wel verwachtingen. Op The Weightless Hour worden die zeker ingelost, met meer akoestische of geëlektrificeerde pracht. Een fraaie collectie liedjes, waarop de muzikante het bij de essentie wou houden.

Op The Weighthless Hour horen we alleen haar mooie stemgeluid en gitaarspel; geen toeters noch bellen, of toch weinig. Een bewuste keuze van de zangeres om de songs meer te doen ademen, oprechter en intenser te laten klinken. Daarom koos ze voor de productie opnieuw voor Ben Hillier (Doves, Blur, Elbow, Depeche Mode), die in 2020 voor de productie van haar vorige album, Snapshot, tekende.

Op The Weightless Hour hoor je dus behalve Steins mooie stem en gitaarspel weinig andere geluiden op de plaat, drums zijn volledig afwezig zelfs. Minimalistisch dus, en toch: de productie van Hillier zorgt voor een mooie volle warme klankkleur. En de stuk voor stuk sterke songs, of verhalen die Stein vertelt, spreken voor zichzelf. The Weightless Hour is een “intensief menselijk document”, dixit Stein.

Het album opent met de titeltrack, een zachte donkere serenade. Het machtige stemgeluid van Stein mooi op de voorgrond, en in de koortjes in de achtergrond. Een erg mooi, vol geluid, met akoestische gitaar, en zijn dat uitwaaierende elektrische gitaren op de achtergrond? The Weightless Hour heeft ook een fraaie gloomy sixties vibe over zich. Machtig mooi.

Mother Natures Scorn klinkt een pak steviger. Een wat overstuurde akoestische gitaar, wat ruwe galm van gitaar en Juanita’s liefelijke stem er overheen als warm dekentje, meerlagig ook. Een nummer over hoe wij te weinig beseffen hoe fragiel moeder aarde is. “Ik wil geen campagne voeren, maar wel aandacht vragen voor de kwetsbaarheid van onze planeet”, aldus Stein. Waarvan akte.

The Game is een akoestische parel, je hoort Stein over de snaren glijden, geweldig gitaarspelen en machtig mooi zingen. Het lied baadt in een donker sfeertje, met die stem van Stein als zoete troost. Het wat spooky, country-esque klinkende Old World, klinkt gewoon bloedmooi.

De single Carry Me moet daar absoluut niet voor onderdoen, met lichte tremolo in Steins stem, en ook weerom wonderlijk mooi zingend. Liefelijke vogeltjes die kwetteren, een versterkte gitaar en Juanita Stein die de sterren van de hemel zingt: “Oh, this is my life, this is her life, oh, carry me…”. Oh, zaligheid!

Motionless schreef Stein over de onweerstaanbare drang om steeds in beweging te blijven. “Ik zit nog liever in een wagen die achteruit rijdt dan dat die stilstaat. Welke richting de trein ook uitgaat, als hij maar rijdt”, aldus Stein. “Maar ik blijf leren hoe bewegingsloos te kunnen zijn”. Het leverde een potige, gebalde song op met stevige, versterkte akoestische gitaar en ferme zang.

In het opmerkelijke Daily Rituals horen we toch zowaar wat meer arrangementen en instrumenten, met een stevige rauwe gitaar op de voorgrond en Stein die hevig door zingt, onder het credo “You don’t have all the answers, there’s pleasure to be had in the mysteries of life”. Ja, dat vinden wij nu ook zie. Ook hier is Stein te horen in de fraaie koortjes op de achtergrond. Wow. Op Ceremony omgordt Stein de elektrische gitaar waarop het lekker raggen is, vuig rokerig rockend. Cool, deze punky folktrack. Niet het nummer van de eeuw, wel gewoon lekker.

Driving Nowhere baadt in een donkere Lynchiaanse sfeer. Ook de geest van Leonard Cohen waart hier overduidelijk rond. En is dat de stem van Iggy Pop die we horen naast Steins krachtige en liefelijke zang in het refrein? Briljant zijn ook die harmony vocals en het aanhoudend beklemmend sfeertje. In welke film van David Lynch gaat deze track gebruikt worden, Juanita?

De plaat besluit sfeervol en lichtjes cabaretesque met Delilah, tongue in cheek, met lichte dancehall-vibes ook, maar dan toch ook weer met Lynchiaanse insteek, of ook met de donkerte van Nick Cave en diens The Carny. Of zoeken we het nu té ver? Lichtvoetig, maar toch niet helemaal. En Stein zingt weerom prachtig.

Een plaat maken is voor Stein louterend; een krachtige manier om afstand te nemen van dingen, zaken van zich af te schrijven. Voor Stein voelt The Weightless Hour als thuiskomen. En als dat al niet het geval was, vond ze alleszins haar mojo. Sinds we haar zagen in Londen in 2017 op die veel te kleine summer stage, is deze zangeres enorm gegroeid.

The Weightless Hour werd een prachtig plaatje. Je weet wel, zo eentje dat je in huis moét hebben. Dus waar wacht je op? Ideaal voor de koude winteravonden…'

* Reviewlink:
JUANITA STEIN – The Weightless Hour (Agricultural Audio) – Luminous Dash BE - luminousdash.be