1
geplaatst: 1 december 2024, 18:59 uur
In september 2023 verscheen bij het Nederlandse label No Dust het vierde album van Spillage uit Chicago. Het is de derde met zanger Elvin Rodriguez die met zijn hees-rauwe stem een eigen geluid heeft.
Spillage baseert zich net als stadsgenoten Trouble vóór hen op een geluid van - ruwweg - het Black Sabbath ten tijde van Master of Reality (1971) en Vol. 4 ('72). Dat oprichter en slaggitarist Tony Spillman voorheen gitaarroadie bij Trouble was, is onmiddelijk te horen aan het gitaargeluid. Moddervet en heavy.
Phase Four is een themaplaat over een toekomstige dictatuur, zoals de fraaie hoes weergeeft. Een boeiend geheel over dwang versus vrijheid. Toetsenist Paul Rau gebruikt minder zijn Hammond en in plaats daarvan meer moderne toetsgeluiden, passend bij het toekomstverhaal. Leadgitarist Nick Bozidarevic brengt extra lagen in het massieve gitaargeluid, waardoor het vooral de eerste helft zwaar genieten is met gevarieerde nummers, verpakt in heerlijke riffs. Grootste favoriet is hier Demon, I vanwege de versnelling die na een alweer loodzware riff volgt.
Iets minder enthousiast ben ik over de tweede helft, omdat Spillage daar in tegenstelling tot de twee voorgangers tempowisselingen nalaat. Het logge Rise of Machines duurt daarom met z'n bijna zes minuten wat lang en als Nothing to See bijna zeven minuten hetzelfde doet... Materiaal voor de fanatiekere liefhebber van doom, ik echter prefereer afwisseling.
Met The Eleventh Hour wordt echter weer uptempo gespeeld, waar Rau zowaar een pianopartij aan toevoegt. Slotnummer Again is midtempo en bevat een pakkende riff met toetsen als trompetten (!), lekker genoeg om menigmaal het album opnieuw af te spelen. Bij het openingsnummer verscheen deze videoclip met Rau als mad scientist.
Iets minder sterk dan de twee voorgangers, maar met de eerste vier en laatste twee nummers als smeuïge, vetgebakken metal nog altijd goed voor vier sterren.
Spillage baseert zich net als stadsgenoten Trouble vóór hen op een geluid van - ruwweg - het Black Sabbath ten tijde van Master of Reality (1971) en Vol. 4 ('72). Dat oprichter en slaggitarist Tony Spillman voorheen gitaarroadie bij Trouble was, is onmiddelijk te horen aan het gitaargeluid. Moddervet en heavy.
Phase Four is een themaplaat over een toekomstige dictatuur, zoals de fraaie hoes weergeeft. Een boeiend geheel over dwang versus vrijheid. Toetsenist Paul Rau gebruikt minder zijn Hammond en in plaats daarvan meer moderne toetsgeluiden, passend bij het toekomstverhaal. Leadgitarist Nick Bozidarevic brengt extra lagen in het massieve gitaargeluid, waardoor het vooral de eerste helft zwaar genieten is met gevarieerde nummers, verpakt in heerlijke riffs. Grootste favoriet is hier Demon, I vanwege de versnelling die na een alweer loodzware riff volgt.
Iets minder enthousiast ben ik over de tweede helft, omdat Spillage daar in tegenstelling tot de twee voorgangers tempowisselingen nalaat. Het logge Rise of Machines duurt daarom met z'n bijna zes minuten wat lang en als Nothing to See bijna zeven minuten hetzelfde doet... Materiaal voor de fanatiekere liefhebber van doom, ik echter prefereer afwisseling.
Met The Eleventh Hour wordt echter weer uptempo gespeeld, waar Rau zowaar een pianopartij aan toevoegt. Slotnummer Again is midtempo en bevat een pakkende riff met toetsen als trompetten (!), lekker genoeg om menigmaal het album opnieuw af te spelen. Bij het openingsnummer verscheen deze videoclip met Rau als mad scientist.
Iets minder sterk dan de twee voorgangers, maar met de eerste vier en laatste twee nummers als smeuïge, vetgebakken metal nog altijd goed voor vier sterren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.