Sam Barber - Restless Mind (2024)

Ohla pola, een debuut van 1u33! Ook hier gaat de vergelijking met Zach Bryan op, die is ook niet vies van zo'n langspelers.
Het is niet langer kloppen op de deur dat de heer Barber doet, dit is serieus gebeuk hoor. En het zal gehoord worden!

Op 5/3 komt hij naar Amsterdam. Helaas geen andere optredens in de Benelux

Bedankt Gladius voor de tip. Ik heb het album nu enkele malen beluisterd. En ik wordt heen en weer geslingerd tussen het 'hoofd' en het 'hart'.

Eerst het 'hoofd':
In 2020, op een farm in Perry County, Missouri woont een tiener. Een onrustige tiener. Of, zoals zijn opa in de spoken word song G-PA zegt, een jongen met een gitaar en een 'restless mind, chasing after every idea'. En (dit deel verzin ikzelf) die jongen hoort in 2022 American Heartbreak van Zach Bryan (op dat moment 25 jaar). En die jongen, Sam Barber dus, denkt "dat kan ik en wil ik ook".

Twee jaar later verschijnt dus dit debuutalbum, dat in veel opzichten - je kunt er echt niet onderuit - aan dat doorbraakalbum van Zach Bryan doet denken. Zowel qua thematiek, songstructuren, het ongepolijste en het productieve: het album bevat maar liefst 28 songs.

Maar ja, ook Zach Bryan haalde zijn inspiratie van voorgangers. Ik noem hier de vroege jaren van Ryan Adams (destijds ook een vroege twintiger), of een Cody Jinks (bij het begin van zijn carrière 30 jaar). Allemaal voorbeelden van jonge gasten die de kussens van de country flink wilden opschudden.
Uiteraard waren zij ook niet uniek. Want eerder deden onder anderen Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson hetzelfde, waarmee zij zelfs het predikaat outlaw country verwierven.

Terug naar dit debuut van Sam Barber. Veel melodie- en zanglijnen klinken mij dus bekend in de oren. Maar hij denkt ook aan de commercie: zo af en toe hoor ik een vreselijke yo-yo-yo-yell, zo een die onder anderen Springsteen, Coldplay en Kensington (en daarna heel veel andere bands) in veel songs op terugvallen, want dat zingt iedereen bij concerten zo mooi mee. Men mag dat mooi vinden, maar ik gruw ervan.

En dan nu het 'hart':
Een fijne stem, jeugdig elan, een lekker ongepolijst geluid. En de meeste songs zijn semi-akoestisch, met af en toe wat ruimte voor de elektrische gitaar. Kortom: als ik 'hoofd' even laat voor wat het is, dan blijft er een album over dat over de gehele lengte bijzonder lekker klinkt. Tja, en dat de teksten laten zien dat hij nog niet veel levenservaring heeft, is voor mij geen bezwaar. Want kom op: de knul is pas 21!

Toen ik onlangs het zeer matige nieuwe album van Morgan Wallen beluisterde kreeg ik onmiddellijk de behoefte om deze van Sam Barber weer te beluisteren. Een half jaar later wil het aanvankelijke enthousiasme wel eens wat minder zijn, maar dat is hier - wat mij betreft - niet het geval.

Zeker, de door mij hierboven genoemde tekortkomingen zijn er nog steeds. Maar het klinkt mij nog altijd prima in de oren, en al helemaal als je net Morgan Wallen hebt beluisterd.

Maar blijkbaar weten de liefhebbers van dit genre toch niet Sam te vinden: slechts 3 posts en 5 stemmen. Dan verdient de jongen toch echt meer. Dus: luisteren!

bedankt voor de tip Tonio. ben zeker liefhebber van dit genre dus mijn interesse is gewekt. wordt vervolgd.

potjandosie en Tonio: kennen jullie Dylan Gossett al? Heeft net zijn eerste album uit, en zeker ook de moeite.

Geen idee waarom ik hier nog niks gepost heb. Ik ken het album al sinds de release. Al moet ik wel zeggen dat ik het de laatste maand weer enorm veel luister i.t.t. de tijd daarvoor. Eigenlijk sinds de LP thuis ligt. Het is en blijft een fantastisch album! Ergens wil ik de vergelijking met Zach Bryan niet aanhalen, maar er zijn toch veel overeenkomsten; ze maken beiden rauwe, emotionele nummers die blijven hangen zonder dat het aan kwaliteit inboet.

Soms is het tikkeltje catchy / commercieel, zoals Tonio ook aangeeft, maar ik vind het niet heel storend. Sowieso heb ik bij beide artiesten meer het gevoel dat als ze voor een meer catchy inslag kiezen, de focus meer op live ligt dan de radio. Hierdoor blijft de 90% van het nummer 'onaangetast' en kwalitatief overeind staan.

Verder hoop ik dat hij in de toekomst muzikaal en tekstueel zijn horizon nog meer gaat verbreden, zodat het iets gevarieerder wordt. Het aantal thema's is vrij beperkt en alle over alle nummers is hetzelfde neerslachtige sausje gegoten (wat ook gold voor de eerste twee albums van Zach Bryan). Al moet ik zeggen dat zijn nieuwe EP mij al hoopvol stemt!

Indigo staat blijkbaar in de playlist van de lokale supermarkt. Ik heb verder geen idee hoe bekend Sam Barber hier is (volgens mij niet zo), maar het viel direct op.