Stratovarius - 4th Dimension Complete Demos (2024)

Deze demo's zijn rond 1994 gemaakt, vlak voordat zanger Timo Kotipelto bij Stratovarius kwam. Hierop is dus nog de stem van Timo Tolkki te horen, die uiteraard ook gitaar speelt. Of het door dezelfde Finse tongval komt; maar beide stemmen komen op een bepaalde manier best overeen. Al was Kotipelto zeker een juiste keuze omdat hij een beter en hoger bereik heeft, al heeft hij niet helemaal dezelfde dramatische bijklank die Tolkki wel volop heeft.

Wat opvalt is dat het allemaal zeer goed klinkt al. Het geluid is prima.

Het magische "Nightfall" is de eerste track. Het doet me gelijk afvragen waarom zoiets haast nooit een dergelijke album openen mag zijn. Dat doet men in dit genre eigenlijk altijd met een snel nummer, eventueel voorgegaan door een instrumentaal stuk. Anyway, deze versie van "Nightfall" heeft bepaalde palmfluit-achitge klanken, duidelijk afkomstig uit een synthesizer, en dat bevalt me zeer goed. De fantastische uiteindelijke versie heeft dat net anders. Verder is er nog geen achtergrond zang en dat maakt het een uitvoering met meer eenzaamheid in zich.

Track 2 en 3 zijn up tempo en opende daadwerkelijk het "Fourth Dimension" album, maar dan andersom. Het heeft wel wat van jaren 80 Gary Moore weg ("Out in the Fields"). "Distant Skies" gaat over de vliegangst van Timo Tolkki. Een origineel thema.

"Galaxies" heeft nog niet helemaal dezelfde tekst. Wel al het fenomenale refrein.

"Winter" is mijn favoriete Stratovarius nummer. Of in ieder geval favoriete 'ballad' van deze band. Ook hier is de tekst nog anders, maar 'Open your eyes, and see' wordt wel compleet gezongen, daar waar de laatste woorden alleen in het boekje van "Fourth Dimension" te lezen waren. Prachtig emotioneel gedragen nummer, ook in deze demo versie.

het instrumentale "Stratovarius" is nooit echt mijn ding geweest. Maar knap gedaan.

Het meest experimenteel is "030366". Ik vind het OK om zoiets heel anders ertussen te hebben. Wel duurt het outro wat te lang.

"Twilight Symphony" mist nog wat gitaarmuurtjes tijdens de intro maar is al wel goed en heeft een iets ander 'klassiek' middenstuk. Rhapsody deed dit een paar jaar later vooral op hun debuut ook zo; van de hak op tak metal en georkestreerde stukken afwisselen.

Het goedbedoelde wereld verbeterende nummer "We Hold the Key" is verder ook prima.

Interessant om dit te horen! Het uiteindelijke album "Fourth Dimension" (1995) en de opvolger "Episode" (1996) zijn mijn favoriete Stratovarius albums.