De Kift - Niemandsland (2024)

Niemandsland klinkt uiterst aangenaam bekend. Op Niemandsland verbaast De Kift niet meer of het moet de grotere bijdrage van zang met een Vlaams accent zijn, die prominenter aanwezig is dan ooit te voren. Verwonderen doet De Kift wel, zoals altijd. De Zaankanters weten altijd weer de schoonheid te laten zien van datgene wat niet schoon en mooi is. Muzikaal niet en qua onderwerpen niet. Het slijk der aarde komt voorbij met de spotlights vol op alle brokken en scherven van gebutste levens die daarin verborgen en -op liggen. En wat is het mooi.

Schreef ik dat op 'Hoogriet' De Kift een hoogtepunt op puur muzikaal gebied bereikte, mijn eerste indruk van Niemandsland was dat de band besloten had linksaf te slaan of zoals het zelf schrijft, terug naar de oorsprong. Echter, hoe meer ik de nieuwe plaat heb beluisterd, hoe meer ik inzie dat dit geheel niet zo is. De nadruk ligt misschien niet op een mooi geluid of de beste opname, als ooit, maar de uitkomst is dit wel. Als alles verteld is, blijft er de schittering van het zonlicht op het slijk en de scherven over, die oogverblindend mooi is.

Niemandsland roept bij mij het gebied tussen de frontlinies in een loopgravenoorlog op, of het stuk land tussen twee landen die geen vrienden zijn, zoals op Cyprus of de grens van Estland en Rusland om twee voorbeelden te noemen die ik met eigen ogen heb gezien. Het van mens- en godvergeten land, waar de natuur zijn gang kan gaan en af en toe een incident plaatsvindt.

Tekstueel lijkt op dit album het einde der tijden af en toe aangebroken. "Zijn er nog vogels gespot? Geen idee." Verwacht geen nostalgie op Niemandsland. De teksten komen zoals altijd uit de wereldliteratuur, Armando, Pablo Neruda, Herta Müller, de muziek is classic De Kift, een combinatie van veel koper maar wel iets minder puur schetterend, prachtige samenzang, minder voor de hand liggende ritmes en hier en daar een banjo. En de zang van Roos Janssens. De thematiek van Niemandsland heeft zich dus vertaald in meer ingetogenheid. Het grote gebaar, wat zanger Ferry Heijne live ongetwijfeld niet kan laten, is weg. Er zijn meer vragen dan antwoorden te vinden op Niemandsland.

Dit alles te samen maakt De Kift tot de meest bijzondere band van Nederland en misschien wel ver daar buiten. Niemand doet dit en op zo'n consistent niveau. De enige band die in de buurt komt is het Noorse Kaizers Orchestra. Polka, zigeuner, punk, oost-Europees, fanfare, dit alles zit in de muziek van beide bands. Waar de Noren qua nieuwe muziek al 11 jaar stil zijn, straalt De Kift meer en meer. Ik mag de band nu 26 jaar volgen en de verbazing en verwondering waren altijd daar. Tot Niemandsland. Daar is de verbazing ingeruild voor een driedubbele portie verwondering.

Gisteren weerd het album gepresenteerd in het Patronaat in Haarlem, in een bomvolle grote zaal. Als ik nog een greintje twijfel had, nee, dan is die volledig weggenomen. Wat een prachtige muziek, die live volkomen overtuigend werd overgebracht.

Het grote gebaar kwam meteen na de presentatie van 'Niemandsland'. Ferry Heijne en Wim van Weele mochten meteen loos gaan met 'Bal'. Wij in het publiek ook. Het blijft toch mijn ultieme De Kift song: "Feeste"! Maar dat einde. 'Hoofdkaas' is de overtreffende trap van weemoed. De ultieme schoonheid gevangen in eenvoud en blikjes.

Live presentatie van het album in Utrecht:
Niemandsland
Kompanen
Mooi
Witte Vlinder
Ansicht

Sta je dan in de winkel te lezen over 'De Kift' die ergens gaat spelen. Denk je: 'goh hee, dat is lang geleden'..

Nou ja, het was waarschijnlijk ook lang geleden. Maar nog immer relevant hoor. Lekker genieten van de Kift.

Muzikaal is ie als vanouds en wat een schitterend artwork weer. Het duurde even voor ik de tekstboekjes had gevonden, maar het geheel is weer een feest voor het oog en oor.

Misschien wel de meest De Kift klinkende De Kift. In eerste instantie leek het daardoor een tegenvaller, maar ik blijf hem maar opzetten en het wordt steeds beter. Het bewandeld weinig nieuwe paden voor De Kift, maar de songs zijn stuk voor stuk topklasse en het is zoals vaker een mooi geheel. De laatste twee nummers, Rode Maan en Ansicht, scharen zich bij mijn favorieten van de band. Kompanen misschien ook wel, wat een fantastische gedichten hebben ze weer eens geselecteerd.

Tot en met 7 vond ik alle platen en vormgeving prachtig. Ze meerdere keren live gezien...ook prachtig.
Maar na 7 werd iedere plaat minder en minder.
Die 2e hoge stem....kromme tenen.
Ik vind het allemaal te bedacht en gekunsteld.
Zo van: kijk ons s verantwoord en kunstzinnig bezig zijn.
Geef mij maar voorbij voorbij of achterboeg of nergenshuizen...

Echt jammer....was groot fan maar ga nu zelfs niemandsland niet eens kopen, terwijl ik alles van ze heb...zelfs het koperboek met alle plaatjes.

Gelukkig heb ik system vd Rondo's nog op een cassette bandje