Sam Amidon - Salt River (2025)

Instant classic

Het cijfer had nog veel hoger kunnen zijn, wanneer nr.7 en het eerste gedeelte van 9. vervangen waren naar voorbeeld als nr 5 en 10.
Verder een heel bijzondere en warme plaat die Engelse folk traditie combineert met diverse experimenten.

Het was lang geleden dat een plaat me zo teleurstelde. Eerder werk van Sam Amidon siert menig van mijn folkafspeellijsten en voor minimalistische muziek en de Engels-Ierse muziektraditie heb ik in de regel een groot zwak. Maar elk nummer op dit album klinkt als een passiearm, obligaat probeersel dat om onbegrijpelijke redenen is opgekalefaterd tot volwaardige track. Daarbij klinkt de instrumentatie veel te vaak incongruent om het nog markant of plagerig te kunnen noemen. En als klap op de vuurpijl klinken de zanglijnen uitgekauwd, langdradig en vertonen ze keer op keer nauwelijks complementariteit met de instrumentmelodieën. Het enige nummer dat me wat voldoening geeft, is 'Golden Willow Tree'. Helaas kan ik daar ook moeilijk van genieten, gezien hoe bekend ik ben met de versie van Jake Xerxes Fussel. En de vergelijking daarmee doorstaat Amidons variant helaas als een rijstwafel met een rijsttafel.