Nicolas Jaar - Piedras 1 (2024)

Ik mis zijn Space Is Only Noise era. Dit is degelijk, maar wat saai.

Het is natuurlijk uitgebracht in de context van het toneelstuk dat hij componeerde, waartoe de muziek in dienst stond.

Ik vind het toch wel een erg geslaagd album moet ik zeggen. Er staan een aantal hele fijne nummers op zoals Aquí, Rio de las Tumbas en Mi Viejita.

Nicolas Jaar doet voor mij wat hij altijd heel goed kan, je laten wegdromen na een lange werkdag terug in de trein. Piedras 2 moet ik nog wat beter op me laten inwerken, eerst Piedras 1 maar onderhanden genomen.

Song of hope is een hele fijne

Ik ben nog niet helemaal mee met de achtergrond van dit album. De taal vormt voor mij jammer genoeg wel een barrière, maar zoals ik begrepen heb behandelt het een zwaar thema waarin genocide de rode draad vormt.
Ongeacht of je de teksten verstaat, de donkerheid, agressie, triestesse druipt van dit album. In een periode waarin voornamelijk snelle vrolijke hyperdance de trend vormt in de dance-muziek slaagt Nicolas Jaar een ijzersterk en uniek album af te leveren.
Daarbij is Piedras 1 in tegenstelling tot het tweede deel ook nog dansbaar. Sommige nummers neigen zelfs naar zijn wat steviger werk onder het A.A.L. alias.

Ik heb het nu nog maar een paar keer integraal geluisterd, maar dit album zou wel eens kunnen uitgroeien naar een van mijn favorieten van het jaar!

Beluister je via Spotify dan kan ik je de app Skiley aanbevelen, deze neemt ook teksten over van Genius en Musixmatch maar plaatst eventueel ook de tekst o.a. in het Nederlands ernaast.
Ik ga er ook eens voor zitten, muzikaal vind ik het al erg sterk.

Je kan deel 1 + 2 apart bekijken maar eigenlijk ook niet.
Daarom bespreek ik deze ineens mee, en scoor ze samen.

Een gitzwarte achtergrond sluimert in de teksten.
Een geschiedenis van geweld, van kolonisatie.
Van het verdringen van minderheden, van Pinochet, Chili tot Gaza.
Alles is verbonden in zijn wereld.

De eerste strofe van Cangilón:

Hay agua en el pozo
También hay armas, restos de guerra
No me sorprendería, si habrían muertos silbando ahí adentro.

Er zit water in de put.
Er liggen ook wapen, oorlogsresten.
Het zou me niet verwonderen, als je daar dode mensen hoort fluiten.

Langzaam trekt het zich op gang.
Je voelt de Cumbia ritmes, de Reggaeton, de hitte van het land.

Het is raar, het is fragmentarisch, het is filmisch, het is een hoorspel.
Het is alsof je een knop op de radio hebt die steeds blijft verspringen.

Si está escrito en los muros, no está escrito en papel
Het is geschreven op de muren, niet op papier.

Zaken zijn duidelijk, ook al zijn ze niet bewijsbaar.
Regimes die mensen wilden uitwissen, de verdwijningen onder Pinochet.
De link met Palestina.
Als je de naam van een land uitgomt, is dat dan een ander land? Kan dat?
Dat allemaal onder dat ritme, die zombie-Cumbia beat.
(Die Dengue Dengue Dengue beats)

Op Sirens stond "Three sides of Nazareth". met de tekst

I found my broken bones by the side of the road
I found my broken home by the side of the road
I found my broken lens by the side of the road
I found my broken friends by the side of the road

Een verwijzing naar deze jaren onder Pinochet.
3000 doden. 40.000 gemarteld, 80.000 opgesloten en heel veel "vermisten".
Dit album is de voortzetting van dat nummer.
Deel 2 is meer elektronisch dan deel 1.
Anders, minder pop. Minder stemmen.
Minder tekst. Het gezegde is gezegd.
Het gevoel blijft over.
Het bouwt langzaam op tot de climax bij SSS-SSS3.
Hij nadert hier, vind ik, Aphex Twin gebied.

Dit is zijn beste werk.

Ik ben hier voor Aquí! Het meest toegankelijke nummer wellicht, of het meest Darkside achtig. In elk geval mijn favoriet. Rio de las Tumbas en Song of Hope doen me ook lichtjes bewegen, maar met veel andere stukken zijn me, vooralsnog, te monotoon of zelfs saai.