Bridget Hayden and the Apparitions - Cold Blows the Rain (2025)

Als er één perfecte soundtrack bestaat voor het weer van de afgelopen weken (grauw, grijs, nat en geen enkele zon) dan zou het Cold Blows the Rain moeten zijn.

Oude folkliedjes die opnieuw tot leven gewekt worden door Bridget Hayden met haar begeleidingstrio The Apparitions.

De begeleidende promo rept over traditionele volksliederen gevormd door het land en het weer. Mist en motregen in de heuvels rond Todmorden, West Yorkshire in het noorden van Engeland vormen het decor.

Daar valt niets aan toe te voegen: er kan met honderd procent zekerheid gezegd worden dat Bridget geslaagd is om dit te vertalen naar muziek.

Het is een zit, ook al duurt het album maar drie kwartier, en je moet er wel voor in de stemming zijn. Eerlijk is eerlijk: ik ben dat grauwe weer echt helemaal zat en dan helpt het niet om dit dan ook nog eens muzikaal naar binnen te halen, maar prachtig is het zeker wel.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bridget Hayden And The Apparitions - Cold Blows The Rain - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Bridget Hayden And The Apparitions - Cold Blows The Rain
Op Cold Blows The Rain geeft de Britse muzikante Bridget Hayden samen met haar band The Apparitions een eigen draai aan een aantal folk traditionals, wat een fraai en buitengewoon stemmig album oplevert

Iedereen die verlangt naar lentekriebels of zomervlinders raad ik niet direct het album van Bridget Hayden And The Apparitions aan, want op dit album regeren de herfst en de winter nog. De Britse muzikante vertolkt op het album een aantal folk traditionals en doet dit op fraaie wijze. De instrumentatie is zeer sfeervol en geeft de songs op het album een wat melancholisch karakter. Het contrasteert prachtig met de bijzonder mooie stem van Bridget Hayden, die klinkt zoals de grote Britse folkies van weleer klonken. Het is misschien even wennen aan alle donkere wolken op Cold Blows The Rain, maar dit album wordt mooier en mooier en mag zeker niet onderschat worden.

Na het loodzware nieuwe album van Ethel Cain viel ook Cold Blows The Rain van Bridget Hayden And The Apparitions in eerste instantie wat rauw op mijn dak. In een periode waarin de zon zich nauwelijks heeft laten zien groeide mijn behoefte aan muziek vol zonnestralen, maar hiervoor ben je op Cold Blows The Rain aan het verkeerde adres. Op het album van de Britse muzikante Bridget Hayden domineren immers vooral donkere wolken, flarden mist en op zijn tijd een stevige regen of onweersbui.

Dat is ook precies de bedoeling, getuige de omschrijving van het album op de bandcamp pagina van de Britse muzikante: “The reinterpreted traditional folk songs that make up Cold Blows The Rain are shaped by the land and the weather. Wrapped in mist and drizzle, the crawling drone of low heavy clouds on flat-top moors. The sound of the dark Calder Valley floor and sun starved hills around Todmorden, West Yorkshire in the North of England”.

Het album voelde nogal deprimerend aan in de dagen waarin de zon zich niet liet zien, maar nu de zon weer af en toe opduikt komt het album wat mij betreft beter tot zijn recht. Ik ben lang niet altijd gek op traditioneel klinkende folk en heb meestal nog minder met bewerkingen van traditionals, maar Bridget Hayden And The Apparitions hebben een fraai album afgeleverd.

Het is een album met acht vooral lange songs en het zijn songs die uit een andere tijd lijken te stammen, zonder dat ze achterhaald of overbodig klinken. Bridget Hayden beschikt over een stem die is gemaakt voor de wat traditionelere Britse folk. Het is een mooie heldere stem en het is een stem vol gevoel. De zang op Cold Blows The Rain heeft zeker in de wat langere songs een bijna hypnotiserende uitwerking, maar de zang van Bridget Hayden is ook gewoon heel mooi.

Het bezwerende en wat mystieke effect van de zang worst versterkt door de muziek op het album. De meeste songs zijn ingekleurd met akoestische snareninstrumenten, met een prominente plek voor de viool, waarna het harmonium nog wat meer melancholie toevoegt aan de songs. Het zich langzaam voortslepende klankenpalet op Cold Blows The Rain past uitstekend bij de stem van Bridget Hayden.

Het is een album waar je even in moet komen en waarvoor je in de stemming moet zijn, maar op het juiste moment doet het album wonderen met de prachtige klanken, de prachtige zang en de songs vol fraaie accenten. En alles wordt alleen maar mooier, bijzonderder en indringender wanneer je de songs op Cold Blows The Rain wat vaker hoort.

De muziek van Bridget Hayden en The Apparitions krijgt vooral het label Britse folk opgeplakt, maar hier en daar wordt het album ook in het hokje avant garde geduwd. In een aantal tracks hoor ik ook zeker invloeden uit de Amerikaanse folk, inclusief die uit de Appalachen, waardoor het label Britse folk niet volledig voldoet. En ondanks het feit dat Cold Blows The Rain van Bridget Hayden And The Apparitions zeker geen lichte kost is vind ik de songs op het album te toegankelijk en te geworteld in tradities om van avant garde te kunnen spreken.

Ik laat dit soort folkalbums meestal liggen, maar dit album heeft op mij ongeveer dezelfde uitwerking als de folk van Lankum of ØXN, die de folk in 2023 zoveel kleur gaven. Cold Blows The Rain zorgt in eerste instantie misschien voor het aanwakkeren van een winterdepressie, maar het is al snel een album van een bijzondere schoonheid, dat de ruimte op geheel eigen wijze verwarmt. Erwin Zijleman

Daar waar ik door Lankum's The Livelong Day compleet van mijn sokkel werd geblazen, slaat hier toch echt de eentonigheid toe. Eén nummer in dit tempo je, maar een heel album uitzitten vind ik toch wel een lastige. Haar stem gaat me dan, met name in de hogere tonen, tegenstaan. Betrapte me erzelfs op dat dat ik zo nu en dan dacht 'Shut up!' Lijkt me niet echt een goed teken.... Tis me te monotoon, dat sowieso.