Poppy - Negative Spaces (2024)

Eigenlijk had ik wel verwacht dat een dezer dagen een korte recensie van Negative Spaces zou verschijnen op MusicMeter.nl. Dit aangezien de nieuwste plaat van Poppy een aangename toevoeging is aan haar zeer diverse discografie. Moriah Rose Pereira begon als meme en marionet van Titanic Sinclair, maar is uitgegroeid tot een vrouw die een frisse wind laat waaien in het alternatieve circuit. Poppy heeft het zelfs laatst zo ver geschopt dat ze op Jimmy Kimmel Live stond met de Amerikaanse metalcoresensatie Knocked Loose.

Negative Spaces is geproduceerd door Jordan Fish, de man die eerder achter de knoppen en synthesizers zat bij Bring Me The Horizon en nu vooral aan de weg timmert als producer voor onder andere Poppy en Spiritbox.

Negative Spaces is een zeer gevarieerde plaat. Op 'They Are All Around Us' hoor je qua productie duidelijk iets terug van Bring Me The Horizon, maar dan in een poppy jasje. 'Yesterday' lijkt een beetje uit het vat te tappen van Melanie Martinez om vervolgens over te gaan in 'Crystallized', een 80s-synthpopbanger. Het refrein van 'Vital' doet denken aan Avril Lavigne of Pale Waves’ tweede langspeler Who Am I?.

Als een Brits onderonsje van Garbage en Madonna ten tijde van Ray of Light doorgang had gevonden, dan zou je uitkomen op 'Push Go', een catchy nummer met een licht industriële inslag. En op 'New Way Out' hoor je weer duidelijk Bring Me The Horizon-invloeden, met dan met een vleugje synthrock à la The Birthday Massacre.

In Negative Spaces zijn dus tal van verschillende invloeden te ontdekken, maar dit is totaal niet erg. Poppy weet juist door de grote variatie haar nieuwste langspeler te voorzien van een eigen signatuur. Ondanks dit en de heldere productie vind ik Negative Spaces niet Poppy’s beste plaat. Hoewel Negative Spaces meer een geheel vormt, gaat mijn voorkeur uit naar het iets chaotischere I Disagree, dat iets vernieuwender klinkt.

Het heeft even geduurd voordat ik het geduld heb gehad om deze snoeiharde plaat van Poppy uit te zitten. Sinds I Disagree vind ik haar albums eigenlijk al zeer de moeite waard vanwege die originaliteit in haar schrijfstijl en vooral vanwege de variatie tussen de verschillende platen waardoor je eigenlijk altijd wel enigszins verrast kan zijn. Dat deze plaat zo ontzettend hard zou zijn had ik totaal niet verwacht, en daarom heb ik Negative Spaces ook lang even niet willen beluisteren - ik had geen zin in dit soort muziek.

Nu ben ik er toch eens voor in de bui en dan is het echt een zeer prima plaatje geworden. Naast snoeiharde herrie als in "The Center's Falling Out" zitten er ook genoeg melodische momenten en rustpuntjes in om even op adem te komen. Binnen het oeuvre van Poppy is dit weer een uniek album geworden, maar de 90s garage invloeden blijven hier en daar de kop op steken waardoor de herkenningspunten er toch weer zijn. Lekkere riffs, heerlijke gekrijs, maar ook lekkere refreinen en pakkende beats.

Wie spul als Spiritbox en de moderne Bring Me The Horizon een warm hart toedraagt zou dit best kunnen waarderen, gok ik.