RONDÉ - TEN (2024)

Rikki Borgelt heeft een fantastische stem. Dat is wel duidelijk. De productie van de meeste nieuwe liedjes is echter voorspelbaar. Er is weinig diepgang en het klinkt wat simpel. Daarmee hebben ze wel succes behaald, maar inmiddels beginnen de liedjes allemaal op elkaar te lijken. Het klinkt behoorlijk safe. Op zich is dat niet slecht, maar ik heb het gevoel dat ze nog kunnen groeien qua professionaliteit. Willen ze de muziek naar een hoger niveau tillen, dan moet er toch gesleuteld worden aan de songteksten en de sound. Iets meer out of the box en iets minder repetitief. Dan blijft het ook in de toekomst interessant.

They look so different, but they all sound the same

Om hun zelf maar even te citeren...

Ik ben het grotendeels met de vorige spreker eens en gezien het citaat ook met de band zelf. Inmiddels is meer dan de helft van het album bij (vrijwel) iedereen overbekend. Elke single komt zenderbreed op high rotation voorbij. De 1ste twee singles kon ik zeer goed hebben. Hard to Say Goodbye en vooral Love Myself heb ik ondanks de over exposure zelf ook vaak voorbij laten komen. Vooral de laatse is mij best van steun geweest toen het, laat ik maar zeggen, allemaal niet vanzelf ging.

Alle tig singles die daarna kwamen waren variaties op de eerdere successen en werden dat zelf ook. Ik weet niet of het gaat gebeuren maar Great Area staat al te trappelen om de volgende klapper te worden.

Ik ben het overigens toch niet helemaal eens met MarkF dat het wel duidelijk is dat Ricky een fantastische zangeres is. Haar nasale -hoor mij eens door mijn neus zingen- geluid geeft haar weliswaar een uniek geluid maar het gaat mij in ieder geval ook wel wat vervelen en als ik in mijn hum ben zelfs wat irriteren.

Toch gun ik ze het succes van harte en rond ik de 2,75 naar boven af.

Erg goede plaat. Composities lijken soms makkelijk, omdat ze catchy zijn, maar zijn erg muzikaal, . Verder leuke teksten en ik vind Talk to me, Grey area en de ballade ook prima nieuwe nummers. Ik ben het dus niet helemaal eens met de eerste twee sprekers.
Nou moet ik ook zeggen, ik heb ze zeker 25 keer live gezien en dat is echt fantastisch. Een super ervaring. Ze spelen erg strak en hebben een prima vibe met de concertgangers.

Een Nederlandse band binnen wat je commerciële of pure pop zou kunnen noemen die goede catchy hits kan schrijven (i.t.t. pakweg Kensington en Chef Special) en een zangeres met klasse en karakter. Erg fijn, en hoewel niet alles even sterk is en Taking My Love Back wel erg is afgekeken van Wheatus, zou ik ze wel naar het songfestival willen zien gaan.

Ik vraag mij af of ik Rikki haar stem op den duur nog wel zo fijn vind om naar te luisteren. De band maakt in elk geval lekkere pop/rock en dat luistert prima weg. Een paar nummers zijn bovengemiddeld en ik vind vooral de ballad een fijne verandering op de plaat. Rondé moet oppassen dat het allemaal niet op elkaar gaat lijken. Goede keuze om het album niet langer dan 11 nummer te maken. 4*

1. Love of My Life (3:36)  --- 3,5
2. Undecided (2:41)  --- 4,0
3. Work of Art (2:50) --- 3,5
4. Bright Eyes (2:51)  --- 4,0
5. Talk to Me (2:50) --- 3,5
6. Break My Heart (3:09)  --- 4,0
7. Taking My Love Back (2:22) --- 3,5
8. Love Myself (3:00)  --- 4,0
9. Grey Area (2:45) --- 3,5
10. Hard to Say Goodbye (3:14)  --- 4,0
11. I Believe in Love (2:53) --- 4,0

Love of my life --- 2,0
Geen ontkomen aan en verder geen behoefte. Stemklank, "instrumentatie" en vooral melodietje allemaal modieus nikserig. Wat kan radio soms vervelend zijn.

Ik heb wel sympathie voor deze band, maar dat komt niet omdat ze nu zo geweldige of speciale muziek maken. Het luistert wel lekker weg en is catchy genoeg om een beetje mee te deinen, maar daar zit 'm ook meteen het "probleem": het klinkt wat simpel, soms te geforceerd blij en vooral: het lijkt te veel op elkaar.