Ben Barnes - Where the Light Gets In (2025)

Aardige stem, aardige liedjes.

The in Between steekt er wel wat bovenuit.

Acteurs die muziek maken. Al snel wekt dat argwaan bij veel mensen. Waarom eigenlijk? Ik heb het zelf ook wel.

Toch even snel scrollen en toen dacht ik: laat ik het gewoon eens in z'n geheel beluisteren.

Ik ben het wel met vigil eens: aardige stem, maar doet me verder ook weer niet heel veel en makkelijke liedjes die nergens echt heel interessant worden
Typisch zo'n album dat je op kunt zetten als de familie op bezoek komt. Beetje op de achtergrond. Van die muziek die iedereen wel kan pruimen: pop met een heel klein beetje kruiden eroverheen om de alternatieve oom enigszins nog niet te laten stuiteren van ergernis, het jonge tiener-nichtje een beetje mee te laten knikken onder het mom van 'niet helemaal mijn muziek, maar het kan er mee door' en waar je schoonmoeder niet zal gaan vragen of die herrie nu zo nodig moet.

Bij nummers als Ritual moet ik denken aan Jeangu Macrooy om er vervolgens aan toe te voegen dat dit soort nummers tegenwoordig het Songfestival wel weten te halen en we het dan wel okay vinden.

Nee dat is niet de muziek die bij mij de jaarlijstjes gaat halen, maar vreselijk is het ook niet.

Slow it down is wel erg lekker geproduceerd

Ik zat te denken waar ken ik Barnes van. Maar er is een zanger die Dave Barnes heet en die een beetje de zelfde stem en productie heeft. Aanrader trouwens vooral carry on Saint Vincentze.

In de categorie Dingen Die Ik Zou Verbieden Als Ik Een Dictator Was: dat bloedeloze gedweep met dat zeikerige citaat van Leonard Cohen, zeker in combinatie met die gouden Japanse kutlijm om je crueslibakje van de Xenos mee te plakken.