Hot Chocolate - Going Through the Motions (1979)

GOING THROUGH THE MOTIONS (1979)

Het minst tot de verbeelding sprekende Hot Chocolate album
al was het maar omdat echte hitsingles ontbreken. Hun typische jaren 70
discogeluid met prominente bas en bromgitaar wordt doorkruist met synths.
Een geluid dat ze vooral op latere (hit)albums verder perfectioneren.

Mindless Boogie en Going through the Motions zijn de singles.
Opvallend verder dat het album slechts zeven wat langere tracks telt.

Een aantal maanden later neemt Hot Chocolate No Doubt about It op.
Geen eigen nummer dit keer en na een tweetal jaren van relatieve stilte
aan het hitfront scoren ze er een onverwachte nummer 2 mee in de UK.

De hit verscheen enkel niet op een regulier album.

Nou... Ik mag deze toch wel erg graag horen. De Synths zijn inderdaad prominenter dan ooit, maar het vrolijke poppy meezing gehalte van de latere albums (denk aan started witt a kiss, girl crazy) is nog niet zo prominent, en dat is een mooie combi vind ik. Night Ride en Mindless Boogie is toch heerlijke serieuze disco...

Wat was ik bij de vorige vier albums van Hot Chocolate iedere keer weer aangenaam verrast met de liedjes en het amalgaam aan stijlen! Toch haak ik bij dit vijfde album (even?) af. De invloed van synthesizers is hier zo dominant, dat de variatie die de vorige albums kenden is verdwenen. Daarbij tel ik slechts zeven nummers, die vaak in uitgesponnen versies voorbijkomen. Het kortste duurt een dikke vier minuten, de overige lijken soms op 12”-versies.
Na het grote succes van film en soundtrack Saturday Night Fever nam de populariteit van disco(theken) een grote vlucht. Voetjes van de vloer en dansen maar. Maar ik ben het type muurbloempje en verwacht meer van een muziekalbum. Op Going Through the Motions klinkt echter hapklare muziek voor dansliefhebbers en daar hoort ikke dus niet bij.

De ideeën op de plaat zijn me te mager en wat aardig is, wordt eindeloos herhaald. Weg zijn de blazers, verdwenen is de funkgitaar, foetsie de kort scheurende gitaarlickjes. Heerlijk voor fans van de remixen van Ben Liebrand, niks voor mij.
Na tweemaal saaie disco (het titellied en I Just Love what you’re Doing) kan ik nog wel iets met Dreaming of You, een aardige semiballade met falsettozang die bovendien slechts 5’20” duurt, maar daarna is het weer zweten op de dansvloer.
Dance (Get Down to it) is te nadrukkelijk een liedje in BeeGeesstijl, ik mis het eigene van voorheen. Daarna blijft het gaapmuziek: dat geldt ook voor Mindless Boogie, dat op zich aardig is, maar de dikke acht minuten trek ik niet. Dan liever de singleversie die slechts de helft duurt (slechts één week Nationale Hitparade, #46 in juli 1979.

Groep en hitproducer Mickie Most surften mee op de discogolf van die dagen. Ach ja, neem het ze eens kwalijk. Zelfs Rod Stewart, Kiss, Stones en Quo lieten zich in deze periode tot dit genre verleiden.
Eén hele kleine hitsingle, een album dat niet de lijst van bestverkochte elpees haalde. Het succes was vergeleken met de voorganger een stuk minder. Misschien vonden zij ook dat dit minder geslaagd was: anno 2023 hoop ik vurig dat de opvolger beter is geworden.

Ziet u die jongen in de Hete Choco Discotheek in 1979? Hij zit aan de bar of staat langs de wand, vriendelijk glimlachend maar zich inwendig kapot vervelend. Hij had meer verwacht van hun vijfde. Waar hij een smakelijk, heet chocodrankje verwachtte, kreeg hij waterige, lauwe, bruine meuk zonder slagroom.