François Béranger - L'Alternative (1975)

Soms kom je tot een verrassende ontdekking. Dit album gevonden in een kringloop in Frankrijk. Van Francois Bélanger had ik al wat muziek, één van die Franse chansonniers die in Frankrijk enige bekendheid geniet, maar in Nederland vrij onbekend. Gestorven in 2003 en een redelijk oeuvre opgebouwd.

Francois kwam uit een links arbeidersmilieu, hij maakte school niet af en op 16 jarige leeftijd werkte hij in Renault fabriek. Na dienstplicht gedeeltelijk in Algerije keerde hij terug naar de fabriek, maar al snel kreeg hij andere aspiraties. Chansonnier !

Het was de tijd midden/halverwege de jaren 70 dat een nieuwe groep artiesten zorgde voor een heropleving van het Franse chanson , doordrenkt van folk en protestthema's , waaronder Dick Annegarn, Mama Béa en Catherine Ribouri.
En in 1975 kwam dit album uit, waarin ook (net zoals bij Catherine Ribouri) onvervalste prog verborgen zat.
Dit kwam doordat Francois Beranger samen werkte met Jean Pierre Alarcan, een in die tijd bekende gitarist die eerder in de groepen Eden Rode en Sandrose had gezeten. Met zijn band zorgde hij ervoor dat dit album toch misschien wel wat afweek van wat Francois Beranger normaal uitgaf, en werd zo een wat vergeten iconisch album .

De A kant bestaat uit 5 nummers, waar nog niet zoveel prog op te vinden. Prima chansons, met een vleugje folk, blues, roots. Akoestisch getokkel, soms wat lichte keyboards. Maar dit klinkt allemaal al erg goed.

Maar dan kant B ! De hele kant bestaat uit 'Paris-Lumiere' , dat weer uitgesplitst in 'Salut tout le monde' en 'Paris Lumiere'. Is kant A in het geheel door Francois geschreven (tekst en muziek), kant B is tekstueel Francois , maar de muziek door Jean Pierre Alarcen, die verder ook drie andere prima muzikanten heeft meegenomen.
19 minuten lang is het prog muziek geblazen ! De B kant begint als een snelle, zeer krachtige jazzrocker met een keyboardbasis, die zich vervolgens ontwikkelt tot een gevarieerde suite van chansonachtige, jazzrock en klassiek-symfonische onderdelen. Allerlei toetsinstrumenten, waaronder de elektrische piano van Claude Arini, de opzwepende elektrische gitaar van Alarcen, de speelse bas van Cohen, een gevarieerde percussie van Besson en natuurlijk het verhalende orgel van Béranger zijn verweven tot een spannend, vooruitstrevend geheel dat absoluut alles in zich heeft om een iconisch Franse prog-longtrackklassieker te geworden. Denk daarbij ook aan Catherine Ribouri + Alpes met 'Paix", wat zeker nu nog redelijk bekend is. Dat geldt jammer genoeg niet meer voor 'Paris Lumiere". Jammer . Prachtig is ook het gastoptreden van Elisabeth Valetti op de harp in een dromerig gedeelte kort voor het einde, gevormd door sprankelende elektrische piano en zoemende bas.
Ergens denk je juist ook weer aan Quebec groepen uit Canada uit die tijd , waaronder Harmonium die ook prachtige folk-prog maakten.
Maar Paris-Lumiere is wat steviger, maar op zich heel bijzonder.