Met de heilige grond van Reading als vestigingsplek kan het bijna niet anders dat The Amazons een festivalband bij uitstek is. Al zijn wij bij hun tweede studioplaat Future Dust gematigd positief en missen we daar een daadwerkelijke koers. We zijn ondertussen twee albums verder en op de poprock van 21st Century Fiction is dat evenwicht wel aanwezig. Nog steeds presenteren ze zich als een gezelschap dat gemakkelijk het familiegebeuren op een festival kan uitluiden, de sound is steviger, recht in je gezicht zelfs.
The Amazons schetst met het 21st Century Fiction-concept een soundtrack van het huidige tijdsbeeld, en ook dat is in alle opzichten steviger en recht in je gezicht. Eigenlijk ben ik vooral positief verrast. Het is net wat duisterder, en dan zit je al snel in de industriële en doom hoek. Ze verdienen het om grote concertzalen plat te spelen, en het glashelder geproduceerde 21st Century Fiction is de juiste stap in die richting.
Living a Lie is een soort van ambient gothic, waar Matt Thomson vervolgens een commerciële twist aangeeft. Living a Lie is het badend in zweet ontwaken. De wereld voldoet al een tijdje niet meer aan je ideaalbeeld, en we bestrijden dat idealisme met leugens. Ze nemen een duidelijk politiek standpunt in. Een boobytrap verpakt in feestuitrusting, gevaarlijk ondermijnend. Op vol volume trappen ze vervolgens de pedalen in bij het stevig rockende Night After Night. Het zijn de hemelse koortjes die er net de nodige luchtigheid overheen gooien.
De rockopera koorzang van (Panic) wordt slechts gebruikt om Pitch Black aan te kondigen. Matt Thomson beseft maar al te goed dat zijn ego hem soms gruwelijk in de weg zit. Als frontman sta je altijd aan, incasseer je die aandacht, omdat dit simpelweg van je verlangd wordt. Er zit heel veel Beatles in het rebelse Come Together-achtige tussenstuk. The Amazons bezitten nog steeds geen eigen geluid, ze maken alleen nu beter van die beperking gebruik.
Mike Kerr van Royal Blood werd gevraagd om My Blood te produceren en je verwacht dan ook een stevige rocker. Toch heeft de gothic rock van My Blood ook iets spiritueels, helends in zich. Het bezinnende Shake Me Down gaat feilloos over in het dansbare Wake Me Up. Een alarmering om de ogen te openen en niet af te wenden. Elke geleefde dag is winst. Een heerlijke potige rocker met heftig om zich heen slaand drumwerk en hardrock gitaarriffs.
Vol spanning werkt de filmmuzieksound van (Intermission) naar het zwaar industriële Joe Bought a Gun toe. Het is de opzet om verwarring te veroorzaken en op gewelddadige wijze een einde aan die innerlijke last te maken. De uptempo countrygospel van Love Is a Dog from Hell is een meer dan geslaagde poging om iets nieuws uit te proberen. Met de funk cross-over van The Heat! Pt.2 betreden we de jaren negentig.
De problematiek van de opwarming van de aarde stamt al uit een decennium eerder, maar is ook zeker nu actueel. Het apocalyptische Heaven Now is het verzoeningsoffer. Dan is de emotionele tragiek van de uit piano geboren jazzy Go All the Way het perfecte eindakkoord. Een band als The Amazons weet donders goed hoe ze klein moeten beginnen om grootst te eindigen. Een tikkeltje over de top, maar dat kenmerkt juist deze Britten. De muziek is op alle fronten doordacht, op de uitvoering valt niks op af te dingen.
The Amazons - 21st Century Fiction | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com