Soloproject van Michael "Whip" Wilton van Queensrÿche. Vanaf de eerste tonen een heel stuk grungier dan het moederproject en vergelijkingen met Stone Temple Pilots en Jane's Addiction, maar ook de 90s periode van Queensrÿche zelf, zijn zeer op zijn plek. Puik gitaarwerk steelt de show wat mij betreft. Ook de zang van Mark Winterman is een grote bijdrage aan het totaalgeluid, vooral tijdens die heerlijke refreintjes als bij 'Toxic Girl' of 'Reason to Fight'. Hele fijne plaat, en als ik het goed begrijp is een opvolger reeds in de maak.