Clem Snide - Oh Smokey (2024)

Ik werd enige tijd geleden aangenaam verrast door de aankondiging van een nieuwe van Clem Snide. Dat had ik niet verwacht want voorman Eef Barzelay had de laatste jaren nogal wat tegenslag te verwerken gekregen: breuk met manager, echtscheiding na een huwelijk van 25 jaar, huis kwijt en nagenoeg blut. Je gunt het geen mens.

Maar hij is er weer bovenop gekomen. Ik begreep dat Josh Kaufman (bekend van Bonny Light Horseman en Hiss Golden Messenger) hier een grote rol in heeft gespeeld. En die samenwerking heeft - ik kan het alvast verklappen - geresulteerd in een fantastisch album, deze Oh Smokey.

Ik heb het album al dagen op repeat staan en weet nu al dat dit niet alleen bij de eerste luisterbeurt indruk maakte, maar dat het daarna zelfs nog een groeiplaatje blijkt te zijn. Maar ja, ik ben een grote fan van Clem Snide (cq Eef Barzelay) en ben dus behoorlijk bevooroordeeld.

Het is een zeer rustig, bespiegelend album geworden. Eef zelf noemt het een album met “slow, sad songs about God and death” en dat is ook een treffende omschrijving.

"God, won't you meet me half the way" is de eerste zin van prijsnummer At Your Command.

Wat een manjefiek album. Gaat dat luisteren!

Niets over gelezen en nu bij toeval ontdekt door een post bij een ander Clem Snide album. Wat een verrassing en wat een aangename verrassing.

Ben benieuwd wat jij ervan vindt.

Eerste indruk is heel goed, wat een geweldige band is dit toch

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Clem Snide - Oh Smokey - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Clem Snide - Oh Smokey
Het oeuvre van de Amerikaanse band Clem Snide is redelijk onbekend, maar de band heeft een respectabel aantal prachtalbums op haar naam staan, waar deze week het echt wonderschone Oh Smokey aan wordt toegevoegd

Ruim 25 jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de Amerikaanse band Clem Snide en het was liefde op het eerste gehoor. De band uit Boston leverde in een paar jaar tijd een handvol fantastische albums af, waarna het licht helaas langzaam maar zeker uit ging. De band rond Eef Barzelay begon een paar jaar geleden aan haar tweede jeugd en die krijgt deze week een vervolg. Eef Barzelay maakte Oh Smokey samen met de gerenommeerde muzikant en producer Josh Kaufman, die het nieuwe album van Clem Snide heeft voorzien van een redelijk sober geluid. Het is een setting waarin de melancholische songs van Eef Barzelay uitstekend tot zijn recht komen.

De Amerikaanse band Clem Snide dook aan het eind van de jaren 90 op en maakte met name in de eerste jaren van haar bestaan een aantal geweldige albums. You Were A Diamond uit 1998, Your Favorite Music uit 2000, The Ghost Of Fashion uit 2001, Soft Spot uit 2003 en End Of Love uit 2005 zijn stuk voor stuk geweldige albums, die dan ook volkomen terecht de hemel in werden geprezen. Dat gebeurde helaas slechts in zeer kleine kring, waardoor Clem Snide toch vooral een cultband bleef.

Op haar albums verwerkt de band uit Boston, Massachusetts, vooral invloeden uit de alt-country en een beetje indierock en zeker Your Favourite Music en The Ghost Of Fashion zijn albums die ik schaar onder de allerbeste albums van de jaren 00. Na 2005 werden de albums van Clem Snide langzaam maar zeker wat minder en in 2010 leek het doek definitief te vallen voor de zo onderschatte Amerikaanse band. Voorman Eef Barzelay bracht nog wel wat soloalbums uit, al dan niet onder de naam Clem Snide, maar na 2015 werd een aantal jaren niets meer van de band vernomen.

In 2020 keerde Clem Snide echter terug in de spotlights en leverde het met het samen met Scott Avett gemaakte Forever Just Beyond een album af dat niet onder deed voor de beste albums van de band. Een recente opmerking die bij dit album werd geplaatst op het muziekforum Musicmeter.nl zette me op het spoor van het nieuwe album van de band, dat vorige week is verschenen en dat ik in geen enkele releaselijst ben tegen gekomen.

Dat is best bijzonder, want zo groot is het aanbod op het moment niet. Oh Smokey is ook nog eens een geweldig album, dat zich net als voorganger Forever Just Beyond kan meten met de beste albums van Clem Snide en dat zegt wat. Alles draait nog altijd om singer-songwriter Eef Barzelay, maar op Oh Smokey koos hij voor de samenwerking met muzikant en producer Josh Kaufman, die we kennen van Bonny Light Horseman en van zijn werk voor onder andere Cassandra Jenkins, Taylor Swift, The Hold Steady en This Is The Kit.

Josh Kaufman was verantwoordelijk voor het grootste deel van de muziek op het album en tekende voor de productie. Hij heeft Oh Smokey voorzien van een mooi en vaak wat stemmig klinkend geluid, waarin invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek centraal staan. Het is een sfeervol maar ook wat weemoedig klinkend geluid, dat uitstekend past bij de stem en de songs van Eef Barzelay.

De muzikant uit Boston is nooit vies geweest van flink wat melancholie in zijn songs en heeft een stem die goed past bij wat donkerdere songs. Vergeleken met het vroege werk van Clem Snide klinkt Oh Smokey wat soberder en wat meer ingetogen en dat vergroot wat mij betreft de impact van de songs en de stem van Eef Barzelay. Oh Smokey klinkt misschien vrij sober, maar Josh Kaufman heeft veel mooie details verstopt in de muziek, die vooral aan de oppervlakte komen wanneer je het album met de koptelefoon beluistert.

De naam Clem Snide zal heel veel mensen echt niets zeggen, maar de Amerikaanse band heeft inmiddels een respectabele stapel vijfsterrenalbums op haar naam staan en hoeveel bands kunnen dat zeggen? Ruim 25 jaar na het debuutalbum van de band laat Clem Snide met Oh Smokey horen dat het nog altijd albums kan maken die niet onder doen voor het allerbeste werk van de band en dat is knap. Ik had Oh Smokey zomaar kunnen missen door de beperkte aandacht voor het album, maar dit is er een voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

Wat fijn dat er nog een paar liefhebbers zijn voor dit pareltje. Staat vooralsnog bovenaan mijn top 20 van dit jaar.

Maar misschien dat het nog stuivertje wisselen wordt met mijn huidige nummer 2, waarvan ik het vermoeden heb dat nog veel meer mensen deze parel gemist hebben: The Lancaster Orchestra - A Light That Can Brighten Up the Dark.

Omdat ik denk dat erwinz ook de muziek van Carl Mathson kan waarderen ben ik dus ook benieuwd wat hij hiervan vindt.

Ja dit is mooi intiem plaatje, leuk om te ontdekken.