Ichiko Aoba - Luminescent Creatures (2025)

Ik kijk ernaar uit! De nieuwe single Lucifèrine smaakt alvast naar meer. De kaartjes voor haar optreden in Utrecht volgend jaar zijn in elk geval al binnen.

Gisteren naar één van de wereldwijde listening parties geweest in Madrid waarin het album in zijn geheel werd gedraaid, en hij was weer erg mooi. Verwacht Windswept Adan met een nóg orkestralere aanpak, maar ook genoeg ruimte voor ingetogen rustmomentjes, zoals het al uitgebrachte prachtige Flag en de afsluiter, waar de field recordings ook weer terugkomen. Iemand op RYM noemde het haar meest Ghibli-esque album tot nu toe, en dat kan ik niet tegenspreken. (Volgens mij) Tower sprong er op het eerste gezicht bovenuit, een prachtig sereen werkje met piano en contrabas. Denk Parfum d’Etoiles, maar dan met zang. Hyped voor de release en hyped om haar live aan het werk te zien in maart!!

Kende haar nog niet, maar wat een prachtig album zeg!

Dit zijn die ontdekkingen waarvoor je (bijna) dagelijks musicmeter en dergelijken afspeurt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ichiko Aoba - Luminescent Creatures - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ichiko Aoba - Luminescent Creatures
De Japanse muzikante Ichiko Aoba maakt muziek die deels in de hokjes folk, neoklassiek en ambient past, maar haar zang, muziek en songs hebben ook een uniek eigen karakter, dat bijzondere dingen met je doet

Ik heb het meerdere keren moeten proberen met Luminescent Creatures van de Japanse muzikante Ichiko Aoba, maar dit is muziek waar je even de tijd voor moet nemen. Het is muziek die door de taal en de zang anders klinkt dan je waarschijnlijk gewend bent, maar de songs van Ichiko Aoba zijn ook songs met een bijzondere mix van invloeden, waarvan invloeden uit de folk, de (neo-)klassieke muziek en de ambient de belangrijkste zijn. Luminescent Creatures kan het ene moment klinken als muziek uit een andere wereld, maar het volgende moment dringen de fraai georkestreerde en sereen klinkende songs van de Japanse muzikant zich toch opeens makkelijk op.

Ik was de naam van Ichiko Aoba tot voor kort nog nooit tegen gekomen, terwijl de Japanse muzikante inmiddels al heel wat albums op haar naam heeft staan. Het vorige maand verschenen Luminescent Creatures werd me echter aangeraden door zowel Pitchfork als Paste en beide Amerikaanse muziekwebsites zijn tipgevers die ik serieus neem.

Het nieuwe album van Ichiko Aoba intrigeerde me wel, maar uiteindelijk vond ik het album toch te ver buiten mijn muzikale comfort zone liggen en koos ik voor andere albums op de krenten uit de pop. Op een of andere manier bleef het album echter wel steeds terug komen in mijn gedachten en opeens was er een moment waarop alles wel op zijn plek viel.

Dat Luminescent Creatures in eerste instantie buiten mijn muzikale comfort zone leek te liggen heeft in eerste instantie vooral te maken met het feit dat Ichiko Aoba in het Japans zingt. De Japanse taal is mooi en melodieus en past op zich prima bij de muziek die Ichiko Aoba maakt, maar ik blijf het toch lastig vinden om helemaal niets te verstaan van de woorden die voorbij komen.

Ook de stem van de Japanse muzikante vond ik in eerste instantie niet heel mooi, want ze zingt opvallend hoog en daar ben ik niet altijd fan van. Toen ik wel begon te vallen voor de muzikale charmes van Luminescent Creatures zaten zowel de stem van Ichiko Aoba en de taal waarin ze zingt me niet meer in de weg en droegen beiden vooral bij aan het unieke karakter van haar muziek.

Ook in muzikaal opzicht is Luminescent Creatures van Ichiko Aoba geen alledaags album. De muziek van de Japanse muzikante wordt in de meeste recensies omschreven als folk, maar het is zeker geen dertien in een dozijn folk. De muziek van de Japanse muzikante bevat wel elementen uit de folk, zeker wanneer de muzikante uit Tokyo vooral vertrouwt op de akoestische gitaar en haar stem.

In de meeste tracks klinkt haar geluid echter een stuk voller. Veel songs op Luminescent Creatures zijn voorzien van fraaie orkestraties met onder andere flink wat strijkers. Zeker wanneer de fraaie orkestraties de hoofdrol opeisen zit het nieuwe album van Ichiko Aoba dichter tegen de (neo-)klassieke muziek dan tegen de folk aan. Ook invloeden uit de ambient en de jazz hebben overigens hun weg gevonden naar de uniek klinkende muziek van Ichiko Aoba.

Ik moest absoluut wennen aan Luminescent Creatures en het is voor mij ook zeker geen muziek voor alle momenten, maar bijvoorbeeld op een lome zondagochtend doen de mooie klanken en de bijzondere zang van de Japanse muzikante het prima. Het album doet het dan prima op de achtergrond, maar ik vind het album nog een stuk beter wanneer je er met volledige aandacht naar luistert en hoort hoeveel moois en bijzonders Ichiko Aoba in haar zang, muziek en songs heeft gestopt.

Het is muziek uit een andere wereld en het is muziek waaraan ik echt enorm moest wennen, maar als je eenmaal gewend bent aan de muziek van Ichiko Aoba strijkt deze muziek echt geen moment meer tegen de haren in. Ik ben blij dat ik Luminescent Creatures een kans ben blijven geven, want uiteindelijk prikkelt haar interessante muziek steeds intensiever de fantasie. Ik heb me ook wat verdiept in de rest van haar oeuvre, maar haar meest recente album lijkt me het meest interessante startpunt voor het verkennen van haar bijzondere muzikale universum. Erwin Zijleman

Deze dame staat op DTRH 2025, waardoor ik dit album nu een paar gedraaid heb. Piano muziek kan me bekoren, ik heb alle Ghibli films gezien en veel Japanse muziek kan ik wel waarderen, maar - zoals jullie al zien aan m'n waardering - het kwartje is bij dit album nog niet gevallen. Saai, kabbelend. Maargoed ik blijf proberen.

Absoluut magisch concert vorig jaar in de Vuurboetsduin op ITGWO. Gelukkig zijn zij die dit weekend Ichiko Aoba live mogen aanschouwen.

Wat een betoverend mooi concert. Net toen ik dacht dat alle hoogtepunten gepasseerd waren, werd ik me toch een partijtje omver geblazen door Clockwork Universe. Prachtig!

Prachtig plaatje waarmee het lekker wegdromen is naar een of andere verre, feeërieke sprookjeswereld. Ichiko Aoba is bijzonder goed in het creëren van zo'n parallel droom-universum.
Bepaald onhippe muziek (vermoed ik) maar ik kan het bijzonder goed smaken. Doet me soms wat denken aan de soundtracks van Nobuo Uematsu (FFIX..).

Windswept Adan wist me niet te overtuigen een aantal jaar geleden, maar deze is een terugkeer naar de vorm ten tijde van 0 (waar "I am POD" op staat, misschien wel mijn favoriet van haar - hoewel Lucifèrine wel heel dicht in de buurt komt..).

Soms is het zo fijn als je een tip krijgt dat een artiest of album iets voor jou kan zijn.

Maar nu? Niks, nada, noppes! Niemand die aan me dacht....

Dan kan het meedoen aan spelletjes op deze site ook helpen. Afgelopen week was Ichiko Aoba aan de beurt in het topic 'Greatest Hits Of'. Even dacht ik aan een klassieke pianist, maar Mitsuko Uchida is toch wel iemand anders en ik ging er niet van uit dat klassiek de hoofdrol zou krijgen (misschien hoog tijd).
Dit was een weekje die ik moest overslaan omdat ik echt nog nooit iets van Ichiko Aoba had gehoord. Maar snel door wat nummers scrollend leerde me dat dit aangenaam was.

Waar te beginnen? Nou ja, ze heeft een nieuw album uitgebracht dus dat leek me een mooie start. En mooi is het zeker. Dit past wel in mijn straatje.

Dromerige, feeërieke klanken die vrij gemakkelijk in het gehoor liggen en waar ik mezelf teruggeslingerd zie naar de tijd dat ik veel naar lounge luisterde aan het begin van deze eeuw. Dat bedoel ik helemaal niet negatief en ik zal dit zeker ook niet onder die categorie scharen, maar ergens hoor ik wel de rust terug, rust die voor sommigen misschien wel als saai bestempeld kan worden.

Ik hoor ook wat Air, Beth Gibbons, Agnes Obel (Luciférine: wat een parel is dat) en meer van dit soort artiesten en dan kan ik toch echt wel de conclusie trekken dat dit wat voor mij is. Op naar een volgend album als deze wat gedaald is.

Weer beluisterd en Luminescent Creatures wordt steeds mooier en mooier! Wat een prachtig album, misschien wel het mooiste album van 2025?!