HOWRAH - Ends and Means (2024)

Met Ends And Means zet HOWRAH een stevige stap in haar ontwikkeling. De band schrijft zelf dat dit de eerste plaat is die een echte bandeffort is. Nou, dat is te horen. Daarnaast heb ik de sterke indruk dat de band, maar met name de zanger zichzelf meer bloot durft te geven, meer emotie en diepgang in zijn zang legt. De muziek onderstreept dat. De veteranen van HOWRAH voegen iets substantieels toe aan de jonge honden in de alternatieve en indie rock van de jaren 20.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: HOWRAH - Ends And Means - dekrentenuitdepop.blogspot.com

HOWRAH - Ends And Means
De leden van de Amsterdamse band HOWRAH hebben hun sporen in de muziek ruimschoots verdiend, maar zetten een indrukwekkende nieuwe stap met het echt in alle opzichten geweldige Ends And Means

Dat de Nederlandse band HOWRAH een geweldig gitaaralbum kan maken is geen nieuws. De band leverde met Self-serving Strategies en BLISS al twee uitstekende albums af. Het zijn albums die in alle opzichten worden overtroffen met het deze week verschenen Ends And Means. HOWRAH combineert op haar derde album invloeden uit meerdere door gitaren gedomineerde genres en smeedt al deze invloeden samen in een serie uitstekende songs. HOWRAH verslapt op haar nieuwe album geen moment, wat Ends And Means voorziet van een bijzondere flow. Je hebt continu het idee dat je naar een prachtplaat aan het luisteren bent en dat is ook zo.

Er zijn momenteel flink wat Nederlandse bands die uitstekende albums maken met door postpunk en indierock beïnvloede muziek en een aantal van deze bands timmert ook nog eens met veel succes aan de weg. De Amsterdamse band HOWRAH blijft wat betreft het succes helaas wat achter, maar in kwalitatief opzicht is het wat mij betreft een van de betere bands in het genre.

Dat liet HOWRAH al horen op haar debuutalbum Self-serving Strategies uit 2018, dat vervolgens in 2021 werd overtroffen door het nog veel betere BLISS. We zijn inmiddels nog een keer drie jaar verder en dus was het de hoogste tijd voor een nieuw album van de Amsterdamse band. Dat album is deze week verschenen en luistert naar de titel Ends And Means.

Ik was zelf zeer te spreken over de vorige twee albums van HOWRAH en het is voor mij dan ook geen verrassing dat ook het derde album van de Amsterdamse band van hoog niveau is. Na één keer horen was ik er al uit dat Ends And Means een van de leukste en meest interessante rockalbums van eigen bodem en van het moment is en daar ben ik na herhaalde beluistering alleen maar meer van overtuigd geraakt. De potentie van HOWRAH blijft overigens niet beperkt tot de eigen bodem, want ook internationaal kan het album wat mij betreft met de beste albums mee. Vraag is dus hoe we er voor kunnen zorgen dat bijvoorbeeld Pitchfork dit album in het vizier krijgt.

De muziek van HOWRAH werd zeker op basis van het debuutalbum makkelijk in het hokje postpunk geduwd, maar dat is een hokje waarin Ends And Means niet thuis hoort. Dat betekent echter niet dat invloeden uit de postpunk geen rol spelen op het nieuwe album van HOWRAH, want dat doen ze zeker. De Amsterdamse band sleept er op haar derde album echter ook een flinke bak invloeden bij. Dit varieert van new wave en shoegaze tot indierock tot lo-fi en noiserock, waarbij de inspiratiebronnen zowel uit het Verenigd Koninkrijk als uit de Verenigde Staten komen, maar ik hoor ook een laagje van de betere gitaaralbums van Excelsior uit het verleden.

Ends And Means is een album waarop niet heel veel gevarieerd wordt. In alle tracks op het album rollen de lagen gitaren over elkaar heen en ook de zang op het album varieert niet heel erg. Het is een combinatie die een wat eenvormig album op zou kunnen leveren, maar dat is het derde album van HOWRAH zeker niet. Het album heeft een hele aangename flow en juist het consistente geluid op het album voorziet Ends And Means van energie en kracht. Dat heeft ook te maken met de kwaliteit van de muziek en de zang op het album. De zang is misschien niet heel gevarieerd, maar wel altijd goed. Het gitaarwerk op het album is gevarieerder en maakt track na track indruk met een dynamisch en ruimtelijk geluid.

End And Means wordt nog wat beter door de kwaliteit van de songs op het album. HOWRAH heeft een serie aansprekende maar zeker ook aanstekelijke songs geschreven. Het zorgt er voor dat het album makkelijk indruk maakt met toegankelijke en melodieuze songs, waarna de mooie details in het gitaarwerk het album steeds verder omhoog stuwen. HOWRAH is zoals gezegd nog niet zo succesvol als een aantal andere gitaarbands van eigen bodem, maar dat moet haast wel gaan veranderen met het uitstekende derde album van de Amsterdammers, dat absoluut van jaarlijstjes niveau is. Erwin Zijleman

Met het overlijden van Corno Zwetsloot dreigt er in 2014 een einde aan de in de bollenstreek gevestigde Katzwijm studio te komen. De nauw betrokken vriendengroep belooft op zijn sterfbed om de droom in leven te houden. De centrale ligging tussen Amsterdam en Rotterdam is ideaal bereikbaar en met namen als The Ex, Personal Trainer, Zea en Tramhaus wordt die droom alleen maar mooier. Een van de initiatiefnemers om dit project voort te zetten is Ineke Duivenvoorde, drummer van het Amsterdamse Howrah. Ook bassist Aico Turba die in een grijs verleden al met Corno Zwetsloot in Space Siren samenspeelt is bij de totstandkoming van Howrah betrokken. Daar werkt het gezelschap in alle rust aan hun albums, voor de afronding van Ends and Means wijken ze net als bij de voorganger Bliss naar de studio van Jan Schenk uit.

Het energieke Self-serving Strategies debuut is een regelrechte postpunkplaat, waar de gitaristen Bart Schotman en Kees van Appeldoorn voor het punkgedeelte garant staat. Het dromerige karakter verwijst naar de veelbelovende postpunk jaren van begin jaren tachtig, en het werk zou niet tussen de schijfjes van Minny Pops, The Tapes en het later actieve The Serenes misstaan. Bliss is net wat avontuurlijker en zwaarder dan de voorganger. Kees van Appeldoorn is nog beter gecontroleerd gaan zingen en ook de open baspartijen van Aico Turba komen meer tot zijn recht.

Er bestaat dus geen lastige tweede wapenfeit en ook Ends and Means houdt dit constante hoge niveau vast. Op Ends and Means wijken ze licht van deze formule af. De nummers zijn over het algemeen net wat langer, minder compact, maar sluiten misschien nog meer bij dat eerder genoemde dromerige karakter aan. The Outsider, naar binnen gericht de vreemdeling in jezelf ontdekken. Kees van Appeldoorn belicht daarbij vooral de duistere kant.

Ondanks dat ze met The Outsider openen, houden ze zich tussen de nieuwe lichting aan gitaargeweld prima staande. Deze track is gebaseerd op de visie van Luigi Pirandello die in zijn One, None, and a Hundred-Thousand boek uitlegt dat iedereen een meervoudige persoonlijkheid bezit en aanleg voor schizofrenie heeft. Dit thema werkt Kees van Appeldoorn verder in het intrigerende buiten zichzelf staande Dicoveries, het mineur gestemde freakende All This Show en het zelf reflecterende Man in the Looking Glass uit. Gezamenlijk vormen ze het Ends and Means geraamte.

Na deze beklemmende opener is het door Ineke Duivenvoorde geschreven Here I Am de voortzetting van de bewustwording. Verwacht geen berustende woorden, de drummer duikt nog verder de diepte in. Het is niet vreemd dat de Ends and Means albumtitel gelijkenissen met de A Means to an End song van Joy Division vertoont. Deze passage past prima op dat aangrijpende Closer slotakkoord en ook het ijzige afsluitende Rumor of War houdt deze naam in ere.

Het schaamteloos van Thurston Moore (Sonic Youth) gejatte, maar wel netjes in de outlay vermelde Eliminate The Thrill grijpt naar de hedendaagse zwartgalligheid terug en heeft genoeg raakvlakken met de recente punkrockbandjes. Kees van Appeldoorn speelt minder met de harde realiteitswaanzin, bij hem gaat het om de puurheid van de boodschap, en die overtuiging zit hem in de grimmige voordracht. Erken je zwaktes in Weakened Eyes. Het bezit de doodse leegte van de eerste generatie postpunkers, waar het genre de naam aan te danken heeft. En dan kan je gerust stellen dat de missie voor de derde keer geslaagd is.

Howrah – Ends And Means | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Thurston Moore vibe hoor ik wel in meer nummers doorklinken maar het is een enorm fijn album