The Delines - Mr. Luck & Ms. Doom (2025)
mijn stem
70 stemmen
Verenigde Staten
Country / Soul
Label: Decor
-
Mr. Luck & Ms. Doom (3:44)
-
Her Ponyboy (4:45)
-
Left Hook Like Frazier (3:51)
-
Sitting on the Curb (3:36)
-
There's Nothing Down the Highway (3:21)
-
Don't Miss Your Bus Lorraine (3:31)
-
The Haunting Thoughts (3:37)
-
Nancy & the Pensacola Pimp (4:15)
-
Maureen's Gone Missing (3:37)
-
JP & Me (4:28)
-
Don't Go Into That House (1:36)
0
geplaatst: 20 november 2024, 07:24 uur
Left Hook Like Frazier
In 2025 ook weer te zien in NL en BE.
Recorded over much of 2023 and 2024 The Delines new album marks their most commercial album to date following the story of two ragged misfits: a failed criminal and a depressive house cleaner who somehow hit the lottery in meeting each other. With Mr. Luck and Ms. Doom, the heart of the record was found. Ragged couples on the run. Recording began at Bocce Studios, in Vancouver, Washington with longtime collaborator, John Morgan Askew. The song and the sound of the record were built around singer Amy Boone’s voice, the lush production skills of Askew, and the horn and string arrangement by Delines keyboardist, Cory Gray.
In 2025 ook weer te zien in NL en BE.
0
geplaatst: 20 november 2024, 10:39 uur
Dat is een fraai vooruitzicht. Nieuw album en'n tour. Happy me 
1
geplaatst: 21 januari 2025, 16:56 uur
The Haunting Thoughts
Gesigneerd exemplaar van de LP in de pre-order, de recensies die ik al gelezen heb liegen er niet om en noemen dit hun beste album tot nu toe.
Gesigneerd exemplaar van de LP in de pre-order, de recensies die ik al gelezen heb liegen er niet om en noemen dit hun beste album tot nu toe.
1
geplaatst: 22 januari 2025, 12:45 uur
De 2 nummers die al te beluisteren zijn op Tidal klinken weer ouderwets verrukkelijk. Wat een fijne band is dit toch
0
geplaatst: 13 februari 2025, 12:47 uur
Heerlijke plaat, zo'n ontspannen sfeer. Sommige nummer kabbelen een beetje teveel maar dat word je toch weer wakker geschud door heerlijke strijkers/blazers
0
geplaatst: 13 februari 2025, 13:09 uur
wexxel99 schreef:
Heerlijke plaat, zo'n ontspannen sfeer. Sommige nummer kabbelen een beetje teveel maar dat word je toch weer wakker geschud door heerlijke strijkers/blazers
Heerlijke plaat, zo'n ontspannen sfeer. Sommige nummer kabbelen een beetje teveel maar dat word je toch weer wakker geschud door heerlijke strijkers/blazers
Ga wachten met beluisteren tot ik de LP (gesigneerd) in huis heb (morgen). Vind de band op het podium in een intieme setting beter tot hun recht komen dan op plaat, de nummers klinken live organischer en wat minder steriel, althans dat was bij het vorige album zo. Sympathieke gasten.
0
geplaatst: 13 februari 2025, 18:11 uur
Allemaal weer heel fraai, maar net als bij de voorgangers voel ik het niet echt of zo. Het is sfeervolle muziek: fijn voor op de achtergrond en dat lijkt me niet de bedoeling bij dit gezelschap dan is er echt iets dat ontbreekt of zo.
Echt: niks mis mee, maar het is wederom een wat laffe en veilige 3,5* voor mij.
Echt: niks mis mee, maar het is wederom een wat laffe en veilige 3,5* voor mij.
0
geplaatst: 13 februari 2025, 18:59 uur
Album komt morgen pas op Tidal (hoop ik) Vinyl wordt wat later geleverd. Zin in. Favoriet bandje van mij.
0
geplaatst: 14 februari 2025, 16:15 uur
Vaak kloppen clichés 
Het lukt de band weer om mij te betoveren, een warm bad voor te schotelen enz. Gelukkig is er weinig veranderd aan de sound van de band. Klinkt onvervalst als The Delines. Zangeres Amy Boone zingt zoals altijd, teksten gaan over de rauwe randjes van de het dagelijkse leven en de hoes doet me weer verlangen naar een volgende road trip door de USA. Kortom, l luv it.
Het lukt de band weer om mij te betoveren, een warm bad voor te schotelen enz. Gelukkig is er weinig veranderd aan de sound van de band. Klinkt onvervalst als The Delines. Zangeres Amy Boone zingt zoals altijd, teksten gaan over de rauwe randjes van de het dagelijkse leven en de hoes doet me weer verlangen naar een volgende road trip door de USA. Kortom, l luv it.
0
geplaatst: 14 februari 2025, 19:20 uur
Broem schreef:
Vaak kloppen clichés Het lukt de band weer om mij te betoveren, een warm bad voor te schotelen enz. Gelukkig is er weinig veranderd aan de sound van de band. Klinkt onvervalst als The Delines. Zangeres Amy Boone zingt zoals altijd, teksten gaan over de rauwe randjes van de het dagelijkse leven en de hoes doet me weer verlangen naar een volgende road trip door de USA. Kortom, l luv it.
Vaak kloppen clichés
Het lukt de band weer om mij te betoveren, een warm bad voor te schotelen enz. Gelukkig is er weinig veranderd aan de sound van de band. Klinkt onvervalst als The Delines. Zangeres Amy Boone zingt zoals altijd, teksten gaan over de rauwe randjes van de het dagelijkse leven en de hoes doet me weer verlangen naar een volgende road trip door de USA. Kortom, l luv it. Hier ontmoeten we elkaar Broem. Ik blijf ook een groot fan en alhoewel ik verandering bij een band vaak wel kan waarderen en de goede stap vindt maak ik graag een uitzondering voor The Delines. Laat maar komen die pareltjes.
Ik heb ze een aantal jaar terug in Oosterpoort live gezien en dat heeft ook in al zijn eenvoud indruk gemaakt. Ik ben er dit jaar bij in Tolhuis Paradiso, ben je ook van de partij?
1
geplaatst: 14 februari 2025, 21:59 uur
Zwaagje schreef:
Hier ontmoeten we elkaar Broem. Ik ben er dit jaar bij in Tolhuis Paradiso, ben je ook van de partij?
(quote)
Hier ontmoeten we elkaar Broem. Ik ben er dit jaar bij in Tolhuis Paradiso, ben je ook van de partij?
Zal Tivoli wel worden. Iets dichter bij huis.
1
geplaatst: 18 februari 2025, 08:09 uur
Iets minder sterk wel dan The Sea Drift. Maar dat heeft ongetwijfeld ook te maken dat ik dat album nog regelmatig draai, en dat dit album daar bij vlagen wel erg op lijkt. Maar dan met minder sterke melodieën. Nog steeds fijn voor een zaterdagmiddag met de middag zon op het bolletje, maar een aanschaf zit er dit keer niet in. De teksten blijven prachtig, maar muzikaal is Mr Luck. & Ms Doom er niet eentje voor de eindejaars lijstjes.
0
geplaatst: 21 februari 2025, 14:23 uur
Muzikaal kan ik me ook wel vinden in de constatering dat het niet heel spannend is (wel heel goed). Maar de teksten zijn weer zo fantastisch dat het me toch moeite zou kosten om dit minder dan 4 sterren te geven. Dhr. Vlautin weet me altijd te pakken met zijn filmische lyrics. Als het een beetje meezit wil ik ze ook nog live zien dit jaar.
2
geplaatst: 21 februari 2025, 16:12 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Delines - Mr. Luck & Ms. Doom - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: The Delines - Mr. Luck & Ms. Doom
Met de stem van Amy Boon, de songwriting skills van Willy Vlautin en de muzikaliteit van de overige leden van The Delines kun je eigenlijk geen slecht album maken en dat heeft de band dan ook niet gedaan
Willy Vlautin zag The Delines in eerste instantie als een band naast Richmond Fontaine, maar inmiddels richt hij al zijn muzikale aandacht op de band met boegbeeld Amy Boone. Schrijver Willy Vlautin heeft ook voor Mr. Luck & Ms. Doom weer een serie uitstekende songs en fraaie teksten geschreven en deze worden als altijd prachtig vertolkt door Amy Boon, die alleen maar beter gaat zingen. De rest van de band zorgt voor prachtige klanken met vooral invloeden uit de country, soul en jazz. Het geluid van The Delines klinkt inmiddels vertrouwd, maar de band uit Portland, Oregon, klinkt ook op haar vijfde album warm en geïnspireerd. Een heerlijk album voor als de zon onder is.
De Amerikaanse muzikant Willy Vlautin stopte een jaar of negen geleden met zijn band Richmond Fontaine om meer tijd te hebben voor het schrijven van boeken. De afgelopen jaren timmert Willy Vlautin dan ook vooral en met heel veel succes aan de weg als schrijver, maar hij is de muziek gelukkig niet helemaal vergeten. Deze week verscheen immers het vijfde album van de band The Delines, de band die Willy Vlautin in 2013 formeerde.
De Amerikaanse muzikant had destijds maar één reden om een tweede band te formeren en dat was de stem van zangeres Amy Boone, die hem mateloos fascineerde en betoverde. Iedereen die de albums van The Delines kent weet dat dit een hele goede reden was om een extra band te starten en ook op het deze week verschenen Mr. Luck & Ms. Doom zingt Amy Boon weer de sterren van de hemel.
De Amerikaanse zangeres beschikt over een warm en soulvol geluid, maar ze kan ook uitstekend doseren en vertolkt de songs van The Delines bovendien met veel gevoel en precisie. Alleen door de zang van Amy Boone is Mr. Luck & Ms. Doom al een geweldig album, maar The Delines zijn meer dan hun boegbeeld. Willy Vlautin is niet alleen een geweldige schrijver, maar ook een uitstekende songwriter. De fraaie verhalen die hij vertelt zijn bovendien verpakt in lekker in het gehoor liggende maar ook interessante songs. Ik ben lang niet altijd van de teksten, maar de teksten van Willy Vlautin verdienen het om volledig uitgeplozen te worden.
Ook in muzikaal opzicht heeft de band uit Portland, Oregon, weer veel te bieden. De muziek van The Delines staat ook dit keer weer bol van de invloeden uit de country en de soul, maar Mr. Luck & Ms. Doom klinkt ook zeker jazzy. Dat de band bestaat uit geweldige muzikanten hoor je een album lang. De ritmesectie speelt prachtig subtiel, de gitaarlijnen zijn weergaloos, de synths en orgels zijn fraai ondersteunend en dan zijn er ook nog eens de blazers en strijkers die nog wat warmte toevoegen aan het sfeervolle geluid van The Delines.
Het is een geluid dat sowieso al niet over warmte heeft te klagen, want de weldadige stem van Amy Boone slaat zich song na song als een warme deken om je heen. Zeker in de meest ingetogen songs zingt de Amerikaanse muzikante echt weergaloos mooi, maar in deze tracks is ook in de muziek iedere noot raak. De criticus zal beweren dat The Delines vertrouwen op een inmiddels bekend recept en hier weinig aan toevoegen, maar ik vind het geluid op Mr. Luck & Ms. Doom weer net wat mooier en ook van de songs van Willy Vlautin krijg ik geen genoeg.
De stelling ‘meer van hetzelfde’ gaat wat mij betreft dan ook niet op en Mr. Luck & Ms. Doom kan wat mij betreft ook nog eens mee met het beste werk van de band. Het nieuwe album van The Delines is ook nog eens prachtig opgenomen, waardoor je ieder instrument afzonderlijk hoort en het af en toe bijna lijkt of Amy Boone bij je in de woonkamer staat te zingen.
Het meest recente boek van Willy Vlautin heb ik weer met veel plezier gelezen, maar ook de muzikale verrichtingen van de Amerikaanse schrijver en muzikant zijn nog altijd van een hoog niveau. Zeker zo lang de avonden donker zijn zorgt Mr. Luck & Ms. Doom van The Delines voor een nagenoeg perfecte soundtrack. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: The Delines - Mr. Luck & Ms. Doom - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: The Delines - Mr. Luck & Ms. Doom
Met de stem van Amy Boon, de songwriting skills van Willy Vlautin en de muzikaliteit van de overige leden van The Delines kun je eigenlijk geen slecht album maken en dat heeft de band dan ook niet gedaan
Willy Vlautin zag The Delines in eerste instantie als een band naast Richmond Fontaine, maar inmiddels richt hij al zijn muzikale aandacht op de band met boegbeeld Amy Boone. Schrijver Willy Vlautin heeft ook voor Mr. Luck & Ms. Doom weer een serie uitstekende songs en fraaie teksten geschreven en deze worden als altijd prachtig vertolkt door Amy Boon, die alleen maar beter gaat zingen. De rest van de band zorgt voor prachtige klanken met vooral invloeden uit de country, soul en jazz. Het geluid van The Delines klinkt inmiddels vertrouwd, maar de band uit Portland, Oregon, klinkt ook op haar vijfde album warm en geïnspireerd. Een heerlijk album voor als de zon onder is.
De Amerikaanse muzikant Willy Vlautin stopte een jaar of negen geleden met zijn band Richmond Fontaine om meer tijd te hebben voor het schrijven van boeken. De afgelopen jaren timmert Willy Vlautin dan ook vooral en met heel veel succes aan de weg als schrijver, maar hij is de muziek gelukkig niet helemaal vergeten. Deze week verscheen immers het vijfde album van de band The Delines, de band die Willy Vlautin in 2013 formeerde.
De Amerikaanse muzikant had destijds maar één reden om een tweede band te formeren en dat was de stem van zangeres Amy Boone, die hem mateloos fascineerde en betoverde. Iedereen die de albums van The Delines kent weet dat dit een hele goede reden was om een extra band te starten en ook op het deze week verschenen Mr. Luck & Ms. Doom zingt Amy Boon weer de sterren van de hemel.
De Amerikaanse zangeres beschikt over een warm en soulvol geluid, maar ze kan ook uitstekend doseren en vertolkt de songs van The Delines bovendien met veel gevoel en precisie. Alleen door de zang van Amy Boone is Mr. Luck & Ms. Doom al een geweldig album, maar The Delines zijn meer dan hun boegbeeld. Willy Vlautin is niet alleen een geweldige schrijver, maar ook een uitstekende songwriter. De fraaie verhalen die hij vertelt zijn bovendien verpakt in lekker in het gehoor liggende maar ook interessante songs. Ik ben lang niet altijd van de teksten, maar de teksten van Willy Vlautin verdienen het om volledig uitgeplozen te worden.
Ook in muzikaal opzicht heeft de band uit Portland, Oregon, weer veel te bieden. De muziek van The Delines staat ook dit keer weer bol van de invloeden uit de country en de soul, maar Mr. Luck & Ms. Doom klinkt ook zeker jazzy. Dat de band bestaat uit geweldige muzikanten hoor je een album lang. De ritmesectie speelt prachtig subtiel, de gitaarlijnen zijn weergaloos, de synths en orgels zijn fraai ondersteunend en dan zijn er ook nog eens de blazers en strijkers die nog wat warmte toevoegen aan het sfeervolle geluid van The Delines.
Het is een geluid dat sowieso al niet over warmte heeft te klagen, want de weldadige stem van Amy Boone slaat zich song na song als een warme deken om je heen. Zeker in de meest ingetogen songs zingt de Amerikaanse muzikante echt weergaloos mooi, maar in deze tracks is ook in de muziek iedere noot raak. De criticus zal beweren dat The Delines vertrouwen op een inmiddels bekend recept en hier weinig aan toevoegen, maar ik vind het geluid op Mr. Luck & Ms. Doom weer net wat mooier en ook van de songs van Willy Vlautin krijg ik geen genoeg.
De stelling ‘meer van hetzelfde’ gaat wat mij betreft dan ook niet op en Mr. Luck & Ms. Doom kan wat mij betreft ook nog eens mee met het beste werk van de band. Het nieuwe album van The Delines is ook nog eens prachtig opgenomen, waardoor je ieder instrument afzonderlijk hoort en het af en toe bijna lijkt of Amy Boone bij je in de woonkamer staat te zingen.
Het meest recente boek van Willy Vlautin heb ik weer met veel plezier gelezen, maar ook de muzikale verrichtingen van de Amerikaanse schrijver en muzikant zijn nog altijd van een hoog niveau. Zeker zo lang de avonden donker zijn zorgt Mr. Luck & Ms. Doom van The Delines voor een nagenoeg perfecte soundtrack. Erwin Zijleman
2
geplaatst: 24 februari 2025, 09:54 uur
The Delines, de band van de prachtige kleine verhaaltjes over mensen die niet vooraan stonden toen de bekers met geluk werden uitgedeeld. Filmische lyrisch, las ik hier. Klopt helemaal. Je ziet het zo voor je ogen afspelen. En de muzikale omlijsting, zo subtiel, sfeervol en smaakvol, versterkt dat effect alleen maar. Ze doen het nu al weer vijf albums lang, maar het blijft toch knap om steeds weer een beetje te weten betoveren. En de stem van Amy Boone, daar is al genoeg over gezegd: prachtig, niet aan toe te voegen.
1
geplaatst: 24 februari 2025, 22:49 uur
Fijn dat ze weer naar Nederland komen voor de promo. De laatste keer namen ze ook de tijd om een praatje te maken, prettige lui.
De hoes is wederom een goede reden om het vinyl aan te schaffen
De hoes is wederom een goede reden om het vinyl aan te schaffen
0
geplaatst: 25 februari 2025, 15:43 uur
Cor schreef:
The Delines, de band van de prachtige kleine verhaaltjes over mensen die niet vooraan stonden toen de bekers met geluk werden uitgedeeld. Filmische lyrisch, las ik hier. Klopt helemaal. Je ziet het zo voor je ogen afspelen. En de muzikale omlijsting, zo subtiel, sfeervol en smaakvol, versterkt dat effect alleen maar. Ze doen het nu al weer vijf albums lang, maar het blijft toch knap om steeds weer een beetje te weten betoveren. En de stem van Amy Boone, daar is al genoeg over gezegd: prachtig, niet aan toe te voegen.
The Delines, de band van de prachtige kleine verhaaltjes over mensen die niet vooraan stonden toen de bekers met geluk werden uitgedeeld. Filmische lyrisch, las ik hier. Klopt helemaal. Je ziet het zo voor je ogen afspelen. En de muzikale omlijsting, zo subtiel, sfeervol en smaakvol, versterkt dat effect alleen maar. Ze doen het nu al weer vijf albums lang, maar het blijft toch knap om steeds weer een beetje te weten betoveren. En de stem van Amy Boone, daar is al genoeg over gezegd: prachtig, niet aan toe te voegen.
Kwam hier om een verhaaltje te typen, maar ik kan het niet beter verwoorden. Dank!
0
Jetset
geplaatst: 5 april 2025, 12:30 uur
Mooi maar voor mij alweer te sloom. Teksten wel dik in orde. Ik hou het bij hun eersteling. Eentje in de kast vind ik genoeg.
0
geplaatst: 15 mei 2025, 11:18 uur
Bij het optreden in het Lantarenvenster ben ik na een half uur vertrokken omdat ik het onbeschrijfelijk saai vond. Op plaat stoort dat iets minder, maar nog steeds is het vooral muziek zonder tempo of spanning. Niet mijn ding dus, deze plaat.
0
geplaatst: 15 mei 2025, 11:34 uur
Was het een zitconcert? Vind ik voor de beleving wel wat uitmaken. Zat in de Oosterpoort heerlijk relaxed te genieten van het optreden.
1
geplaatst: 22 december 2025, 19:17 uur
Het album The Sea Drift stond op toen ik, ergens in 2023 dus ruim na de release, at bij goede vrienden en deze LP siert inmiddels ook mijn bescheiden platenverzameling. Ik houd enorm van de vertelstem en de ragfijne muziek, die soms een beetje jazzy en dan weer meer country klinkt. Relaxen met een hoofdletter R.
* denotes required fields.
* denotes required fields.