Kitaro - Silk Road (1980)

Prachtig album, zoniet de beste van Kitaro. Meeslepend en gevarieerd.
Zorg ervoor dat je niet de uitgave hebt van platenlabel "New World Music"! Hierop staat een persfout in track 5.
Zie:
http://www.amazon.com/review/product/B00006CTFW/ref=dp_top_cm_cr_acr_txt/105-1190093-6178005?%5Fencoding=UTF8&showViewpoints=1

Dit is opnieuw zo'n rustgevende plaat van Kitaro. De muziek die hier op te horen is maakt onderdeel uit van de documentaire over de zijde route. Die onder andere door China loopt.

De hoes van dit deel oogt wel sfeervol, zo'n gong in een grot bekleed met zijde doeken om volgens mij het geluid te dempen. Qua muziek die op dit album staat had dit niet gehoeven, want deze is erg rustig te noemen en wat galm had het net dat stukje dynamiek kunnen geven die het nu net niet heeft. Dit wil overigens niet gelijk zeggen dat dit een saai album is. In de rustgevende composities zit voldoende informatie verwerkt om de route die de zijde moet volgen tot het bij de klant is voor de geest te halen.

Het nadeel van rustige albums is wel dat er nooit een moment op staat dat je bij de oren wordt gepakt. Wat dan vervolgens zegt, kijk eens hier na of daar na, waardoor er al snel een sfeer heerst van vrijblijvendheid. Even de boeken recht in de kast zetten. Moet dat nu? Morgen kan toch ook? Dat is ook meteen zo jammer aan dergelijke muziek. Je sukkelt als het ware in slaap, waardoor het gevoel ontstaat dat je de helft mist.

Hiermee wil ik zeker niet beweren dat dit een slecht album is, maar ik heb een zekere "angst" dat ik er niet alles heb uitgehaald wat er in zit, en dat zou jammer zijn. Daarom krijgt dit album het dikke voordeel van de twijfel.

En terecht, v.w.b. die voordeel van de twijfel, want persoonlijk vind ik dit juist één van de wat meer dynamische van de oudere albums van Kitaro. Dit komt doordat, ondanks het rustgevende karakter van deze plaat, er toch een aantal nummers op staan, die naar mijn idee een wat opvallender karakter hebben.
Voorbeelden zijn natuurlijk het titelnummer, met die geweldige melodielijn, maar een nummer als Heavenly Father mag er ook wezen, door het grootse begin en de opvallende sequence die zich daarna manifesteert. Ook Westbound is een opvallende, met mooie en sprankelende effecten....
Andere meer herkenbare voorbeelden met mooie thema's zijn Flying Celestial Nymphs en Everlasting Road.

De eerste Silk Road is gewoon een prima album die je zeker voldoende aandacht zou moeten geven, want dat verdient ie echt.

Silk Road heeft een aangename afwisselingen van kalme nummers en nummers met meer tempo. Goed gedoseerd, zoals Kitaro dat al eerder deed met Oasis.

En inderdaad geeft het album, zoals bijna alles van K, een sfeer van rust. Mogelijheden tot introspectie en meditatie.

Ik heb dat zelf ook bij meer ambient-geörienteerde acts als Biosphere, Edgar Froese, Raison d'Etre, Arcana... van die monumenten van innerlijke rust. Daar! Nou weet je het!

Zo tegen het einde van het jaar draai ik de Silk road serie vrij constant door de dag en de avond heen. Magistraal gewoon. Onaards haast.

Dit blijft Kitaro op het top van zijn kunnen.

Voor de ware fans: de grote televisie documentaire serie 'The Silk road' met de muziek van K. is nu in twaalf delen te vinden op youtube (elk +/- 50 min.) - een traktatie!

Bedoel je dit yogos.dalman?

YouTube - The Silk Road 01 Glories Of Ancient Chang An

Dat is hem helemaal.

Prachtige beelden inderdaad, wat de muziek in een fraaie context plaatst. Mooie ontdekking.

Nostalgie: dat is de sfeer die als een rode draad die door deze elektronische landschappen loopt. Kitaro's muziek is me soms net iets te langzaam en zweverig. Op Silk Road komt hij gelukkig wat dynamischer uit de hoek. De ene na de andere memorabele melodielijn wordt tevoorschijn getoverd. Het torenhoge niveau van het openingsnummer: Shichu No Michi, weet hij helaas niet vast te houden, maar een genietbaar album is dit zeker. 4*