Kitaro - Tenjiku (1983)

Het vierde deel uit Kitaro's Silk Road-serie is wederom weer een mooi album, echter begon ik af en toe een beetje de aandacht te verliezen bij bepaalde nummers, ondanks de pareltjes die er her en der op staan: The Mist, Caravansary (één van de bekendere Kitaro-nummers)en Pray zijn gewoon mooi.
Maar goed, als je gemiddeld 2 albums per jaar aflevert, zoals Kitaro in de beginjaren nog wel eens deed, moet je wel van goede huize komen, wil je er voor zorgen dat de albums niet teveel op elkaar gaan lijken.
En op een gegeven moment was dat dan ook het geval bij Kitaro, en dit album heeft daar nou i.m.o. nét last van.
Nogmaals, zeker niet slecht, deze Tenjiku, maar ook niet m'n favoriet, daar vind ik de nummers net niet sterk genoeg voor.
Maar het blijft mooie muziek, dus daarom toch een 3.

Mooi, sfeervol album en een waardige afsluiter van een prachtige mystieke, muzikale serie.

Kitaro betekent voor mij het meest vanaf zijn magistrale debuut Ten Kai (1978) tot en met Towards the within (1986) - daarna wordt het voor mij allemaal wat minder.
Teveel van hetzelfde, teveel Westerse invloeden... Het exotische, het oriëntale, het mystieke zou wat gaan verdwijnen.

Dit is allemaal een zeer persoonlijke interpretatie, stoort u zich er vooral niet aan. Dat doe ik zelf ook niet.
Nee, ik zet de Silk Road serie nog eens op. Het is buiten koud en nat en het begint donker te worden, maar niet in mij, zeker niet...

Rectificatie bovenstaande: Towards the within moet natuurlijk Towards the west zijn...