Guided by Voices - Universe Room (2025)

Een nieuwe GBV-plaat. Daar hoort een grapje bij! Maar die zijn op.

Laten we dan maar in platitudes en gemeenplaatsen vervallen.

Weet je wat, ik schrijf een recensie:

Universe Room is de langverwachte opvolger van ...

Ach laat ook maar.

En dit... is de nieuwe... Alarmschijf...

Fly Religion

Desalniettemin kan een standaardopmerking bij deze release dit keer zonder ironie worden opgevat, want we hebben er inderdaad langer op moeten wachten dan normaal. Dus even een tandje bij dit jaar, ome Bob.

The Great Man

Dawn Believes

In september stond een ‘bit of a crunch’ bij mij op repeat. Oei het staat er niet….? Blijkt het toch wel op het vorig album te staan zeker:-).

Guided By Voices is wat je noemt een echte dieselformatie. Met slechts een schamele 13 albums in de afgelopen 5 jaar, is het niet bepaald de meest productieve band in het rocklandschap.
Maar één ding is zeker: Robert Pollard en zijn mannen gaan voor kwaliteit boven kwantiteit.

Luie duivels zijn het!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Guided By Voices - Universe Room - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Guided By Voices - Universe Room
Guided By Voices deed het vorig jaar voor haar doen rustig aan met slechts één nieuw album, maar vroeg in 2025 ligt er alweer een nieuw album klaar van de Amerikaanse band en Universe Room is een hele mooie

Voor het werk van Guided By Voices moet je zo langzamerhand een hele plank reserveren in de platenkast en de afgelopen tien jaar deed de band rond Robert Pollard er nog een schepje bovenop met het ene na het andere album. Ze werden allemaal gemaakt met dezelfde bezetting en deze is ook weer te horen op Universe Room. Het nieuwe album van Guided By Voices klinkt daarom vertrouwd, maar net als op de vorige albums laat Guided By Voices ook weer wat nieuws of anders horen. Op Universe Room grijpt de band weer wat terug op de lo-fi waarmee het in de jaren 80 en 90 aan de weg timmerde, maar dan wel met een hi-fi attitude. Ik ben wederom onder de indruk.

De Amerikaanse band Guided By Voices bracht de afgelopen tien jaar met maar liefst achttien albums ongekend veel nieuwe muziek uit. Het zijn albums die allemaal zijn gemaakt met de wat mij betreft ultieme bezetting van de Amerikaanse band, bestaande uit voorman en zanger Robert Pollard, gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. en de door Mark Shue en Kevin March gevormde ritmesectie. Ook producer Travis Harrison groeide de afgelopen jaren uit tot een vaste waarde en werd min of meer het zesde bandlid.

Guided By Voices maakte de afgelopen tien jaar niet alleen heel veel albums, maar ze waren ook allemaal goed tot heel erg goed. Door steeds net wat andere accenten te leggen voelden deze albums voor mij ook zeker niet aan als meer van hetzelfde. Vorig jaar deed de band uit Dayton, Ohio, het wat rustiger aan met slechts één album, het in de zomer verschenen Strut Of Kings. Dat album is inmiddels al weer ruim een half jaar oud, maar krijgt deze week een opvolger met Universe Room.

Met Universe Room voegt Guided By Voices weer 17 songs en een kleine 40 minuten muziek toe aan haar zo imposante oeuvre. Robert Pollard versleet in de inmiddels vijf decennia beslaande carrière van de band een heel legioen aan muzikanten, maar ook op Universe Room vertrouwt hij weer op de vaste kompanen van de afgelopen tien jaar, inclusief producer Travis Harrison. Het zorgt er voor dat ook Universe Room direct vanaf de eerste noten vertrouwt klinkt.

Ook het nieuwe album van Guided By Voices valt weer op door het uitstekende gitaarwerk van de twee topgitaristen van de band, door de strak spelende ritmesectie en natuurlijk door de uit duizenden herkenbare stem van Robert Pollard, die ook dit keer weer afwisselend doet denken aan een jonge Peter Gabriel en Michael Stipe, maar vooral klinkt als Robert Pollard. Opvallend ingrediënt op Universe Room zijn de hier en daar toegevoegde strijkers, die de songs een wat Beatlesque karakter kunnen geven.

Op de zeventien albums die aan Universe Room vooraf gingen schakelde Guided By Voices veelvuldig tussen redelijk rechttoe rechtaan indierock songs en songs waarin wat meer geëxperimenteerd werd en onder andere invloeden uit de folk en de progrock werden verwerkt. Universe Room sluit deels aan bij deze albums, maar op het nieuwe album van de Amerikaanse band hoor ik ook weer wat meer het lo-fi verleden van de band.

Dat blijkt ook al wel uit het feit dat er 17 songs in veertig minuten passen, maar ook binnen de tracks laat Guided By Voices zich niet beperken door de conventies van een popsong met een kop en een staart. Het maakt van Universe Room een interessant en spannend album, dat ondanks de idioot hoge productiviteit van de band toch weer iets toevoegt aan alles dat er al is.

Het is sowieso razend knap als een band meer dan veertig jaar muziek blijft maken die er toe doet, maar als dat ook nog eens gebeurt in de hoeveelheid die voor Guided By Voices inmiddels gewoon is, is wat mij betreft sprake van een prestatie van ongekende proporties. Zoals gezegd vond ik alle achttien albums die de band uit Dayton, Ohio, de afgelopen tien jaar heeft gemaakt goed of zelfs heel goed, maar Universe Room schaar ik van dit imposante stapeltje bij de toppers. Wat een band is dit toch. Erwin Zijleman

Deze is weer wat meer meer lofi dan de laatste trits albums. Dat is ook wel weer eens leuk!

Na een sabbatical van ruim een half jaar laten de mannen van Guided By Voices eindelijk weer eens van zich horen. Robert Pollard is het liedjes schrijven niet verleerd en met het grimmige van zich afslaande Driving Time opent de band Universe Room. Door zich frontaal op de milieuproblematiek te richten herplaatsen de Amerikanen zich in de jaren tachtig, waar het veelvoudig gebruik van haarlak de ozonlaag flink aantast. Inspireert Robert Pollard zichzelf door het kunstmatige synthpop tijdperk of is dit slechts een van zijn veelzijdige uitspattingen? Het is inderdaad slechts een van die muzikale grillen van de onnavolgbare frontman.

Driving Time verrast de luisteraar met een dichtgemetselde muur aan gitaarnoise waaroverheen Kevin March een flinke dosis een kletterend metaaldrumslagen loslaat. Met een wanhopige emo voordracht zet Robert Pollard zich opnieuw op de kaart. De laatste klanken roken nog na als de I Couldn’t See the Light krachtpop al ingezet wordt. Chaotische dramatiek waar Mark Shue tegen alle verwachtingen in een reggae basloopje instart. Maar bij een band als Guided By Voices moet je geen verwachtingen uitspreken, je moet het gewoon ondergaan. Hoe geniaal de subtiele koerswijzingen zijn, weten we allang, en ook met Universe Room houden ze dat constante hoge niveau bijna de hele plaat vast.

De vindingrijkheid van The Beatles wordt vaak geëerd, het is een band als Guided By Voices die deze erfenis volledig uitbeent en er een eigen draai aan geeft. Gooi daar nog de nodige Paisley Underground sixties janglerock, theatrale progrock en de schoonheid van de perfecte Big Star popsong doorheen en je komt aardig in de buurt van Universe Room. Aardig, want Guided By Voices blijft Guided By Voices en geeft er een eigen twist aan. Tegenwoordig verbazen we ons van het snelle tempo waarmee dit uit Ohio afkomstige gezelschap hun platen uitbrengt. Vergeet niet dat artiesten vroeger het ene na het andere meesterwerk maakten en ook niet onnodig in de studio vertoeven.

Het psychedelische dromerige I Will Be a Monk klinkt alsof Noel Gallagher zich als gelegenheidsgitarist bij R.E.M. heeft aangesloten. Dit is toch echt de verdienste van Doug Gillard die dat trucje later nogmaals in Aluminum Stingray Girl herhaalt. Jammer dat hij zich niet meer van dit soort momenten toe-eigent, het biedt zoveel extra’s. Aluminum Stingray Girl is tevens een noemenswaardige explosieve albumtrack met bijna oorverdovende beangstigende dreiging. Dat onverwachte maakt Universe Room juist zo interessant. Zo verwacht je ook geen strijkers in de jaren zeventig The Great Man powerrock, die zitten er weldegelijk in.

Het instrumentale The Well Known Soldier is een overbodig niemendalletje, het catchy Hers Purple had gerust wat langer mogen duren en ook Independent Animal is te fraai om na amper een minuut te eindigen. Blijkbaar schrikt het Robert Pollard nog steeds af om een perfecte popplaat te maken. In het schizofrene verknipte 19th Man to Fly an Airplane waanzin krijgen de muzikale stemmingswisselingen de overmacht. Ideeën worden tot een gedeeltelijk verteerbare maaltijd door elkaar geprakt. Het is de stoorzender tussen een veelvoud aan verkeerd op elkaar afgestelde kanalen.

Zo sterk als de eerste helft van de plaat zal het niet meer worden, al stellen de overige tracks zeker niet teleur. Het vervreemdende Elfin Flower with Knees is een positieve uitschieter naar boven. De koortsige drugstad song FranCisco toont de keerzijde van de stimulerende liefdesmiddelen, liefde die kunstmatig opgewekt wordt en een verslavend effect oproept. Guided By Voices raakt het overzicht kwijt, en waarschijnlijk is dit weer een bewuste zet van Robert Pollard om wat dieper na te denken. Grappig dat ze juist dit relaxte West Coast georiënteerde nummer met Latijns-Amerikaans passie aankleden.

Aesop Dreamed of Lions bezit dat traditionele Guided By Voices geluid waar de band ooit naam mee maakt. Universe Room is net wat donkerder en zwaarder dan wat we gewend zijn. Play Shadows is daarin het toppunt van deze duisternis. Eigenlijk is Universe Room bijna een gepolijste punkrockplaat te noemen. Minder lo-fi, minder rommelig, maar wel maatschappelijk bewust. De Fly Religion ska punk distantieert zich van de vastgeroeste wetten van de geloofsovertuigingen en staat voor een samenvoeging waarin elke God gelijk is. Het nieuwe denken volgens de vredelievende wijze ideologie van Robert Pollard. Zo mooi kan het zijn.

Guided by Voices - Universe Room | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De heren nemen wat gas terug en brengen nog slechts één nieuw album uit dit jaar, in oktober schotelen ze ons Thick Rich and Delicious voor.