Cameron Winter - Heavy Metal (2024)

De zanger van Geese levert hier even een alleraardigst solowerkje af. En man, die stem! Sommigen zullen het geforceerd vinden of als trucje beschouwen, maar Cameron zijn stemgeluid weet mij te raken.

Op 3D Country werden zijn vocalen nog voortgestuwd door de heerlijke opzwepende begeleiding van zijn bandmaten. Hier een veel rustigere muzikale omlijsting. De eerste vijf nummers vind ik echt heerlijk. Sfeervol, met interessante details en mooi ingekleurd door die stem. De rest van het album mag er ook wezen. Alleen Nina + Field Of Cops sla ik regelmatig over.

Soms valt een album onverwacht op zijn plek, bijv na het zien van een film. Of was het de kou achteraf en de warmte bij thuiskomst? Hoe dan ook, Heavy Metal na het zien van A Real Pain was de juiste zet. Sympathiiek plaatje na een sympathieke film.

Eens met Mathough, dit is een unieke stem die je gelijk raakt. Al met al een veelbelovend en eigenzinnig solodebuut. En de aanbeveling van Nick Cave zal deze jonge artiest geen kwaad doen.

Deze moest even landen, maar hoe meer ik luister hoe beter die bevalt. Met dit druilerige weer klikt 'ie opeens; eigenlijk zoals Juveniles ook al aankaartte. Bijzonder sympathiek en fijnzinnig.

Je zult maar op je 23e zowel een soloplaat als een nieuwe Geese-plaat uitbrengen, allebei albums die straks zomaar hoog in de eindlijsten kunnen eindigen.

Net als bijvoorbeeld Buckley, Waits of Yorke gebruikt Cameron zijn vocals als een volwaardig instrument. Niet alleen om teksten te zingen, maar om het hele geluid te vormen. Qua klank zit hij eerder richting Rufus Wainwright, maar die expressieve benadering is volledig zijn eigen signatuur.

Op Heavy Metal is de muzikale omlijsting veel soberder dan bij Geese, en dat pakt geweldig uit. Wat mij betreft een beetje zoals bij Beefheart, die ik ook beter trok wanneer zijn band niet volledig losging.

Eerlijk gezegd: Heavy Metal steekt voor mij zelfs boven de laatste Geese-plaat uit.

Ik ken geen artiest die zo jong al zo goed was. Chapeau.

Wat een stem voor een driejarige zeg!

ABDrums
Solo album van de frontman van Geese, ook zeer de moeite waard! Love takes miles is echt een pareltje.

Plaat van het jaar (al is die formeel eind december 2024 maar toen nooit te krijgen), uniek deze man. Met Geese ook al een geweldige plaat gemaakt. Bijzonder dat deze plaat zo weinig aandacht heeft gekregen.
Ik hou van dit soort zangers zoals ook Isaac Wood, Ollie Judge, Cameron Picton van resp. BCNR, Squid, Black midi. Lijkt soms ook op Beck in zijn "high" periode, tegen het valse aan soms er over heen.
Alle liedjes zijn ware kunststukjes.
Wat een talent

Nou, Lennon & McCartney waren op die leeftijd sgt. Pepper aan het maken, Dylan was ook niet misselijk bezig, Michael Jackson was met Thriller bezig, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Deze Cameron gumt dat allemaal uit? Staat daar als jong genie boven? Waar baseer je dat dan op?

Dat klopt, Bob Dylan was op jonge leeftijd echt bezig met iets bijzonders, maar wat betreft de Beatles en Michael Jackson: zij werden sterk gepusht door de muziekindustrie, met veel geld en support van grote bedrijven.

Het is eigenlijk vergelijkbaar met artiesten als Justin Bieber en One Direction, die vaak gezien worden als industry plants. Veel van hun succes kwam door slimme marketing en externe steun, terwijl Cameron het helemaal zelf heeft gedaan, in een genre dat veel minder mainstream is. De Beatles en Michael Jackson maakten daarnaast vaak ongecompliceerde popmuziek die breed toegankelijk was, wat hen enorm succesvol maakte. Maar het is wel minder uitdagend dan muziek die meer diepgang of complexiteit heeft, zoals de muziek van Cameron, en dat is wat hem denk ik echt onderscheidt van die andere artiesten.

Een relatief nieuwe en vooral eigenzinnige songwriter, dat is Cameron Winter. Hij wordt al in lijn geplaatst met Dylan, Waits en Cave. Dat zijn grote schoenen om aan te trekken, maar het zit m niet in de weg om (ook in het verband van Geese) z’n eigen geluid te laten horen. Het schiet heen en weer tussen emoties, observaties en maniakale absurditeiten. Fascinerende plaat!