Rhinoceros - Rhinoceros (1968)

Destijds was Rhinoceros slachtoffer van een overdreven PR campagne die de band afficheerde als supergroep met ex-Iron Butterfly leden Danny Weiss en Jerry Penrod en super-sub Doug Hastings ( viel regelmatig in voor Neil Young bij Buffalo Springfield ) in de gelederen. Resultaat van de mislukte hype was dat ze maar magere kritieken kregen en eigenlijk niemand de band meer serieus nam en ze totaal in vergetelheid raakte.

Ten onrechte blijkt zo'n 35 jaar na dato, want dit is er eentje hoor. De snijdende, soulvolle zang van beide zangers en de heavy funky begeleiding mondt regelmatig uit tot het underground alternatief van Sam & Dave. De plaat is live opgenomen in de studio en dat is goed te horen, want af en toe kunnen de heren zichzelf niet inhouden en gaat tegelijkertijd met de overborrelende muzikale emoties het tempo ook danig omhoog, maar dat mag de pet wat mij betreft niet drukken. Meteen bij het eerste nummer grijpt Rhinoceros me bij de strot om niet meer los te laten tot de laatste tonen zijn verklonken. Hoezo verloren klassieker ? Mag ik de heren van Collector's Choice hartelijk danken voor de CD release van dit album ?!!

Inderdaad een prachtig album.
Lekkere funky rock zoals 'i need love' maar ook prachtige rustigere nummers. Zou wel wat bekender mogen zijn.

mij veel te gewoontjes niet mijn koppie thee

Weer zo'n pareltje die ik dankzij Droombolus' enthousiaste reactie heb mogen ontdekken. Inderdaad onterecht genegeerd, dit behoort tot de hoogtepunten uit de jaren '60.

Mijn allereerste rockalbum. Met tomatenplukgeld gekocht. Ik vond de hoes stoer mooi. Daarom aangeschaft. Wist ik veel. Ik schrok me aangenaam het lazerus toen ik hem thuis opzette. Voordien pielde ik als puber wat in het folkhoekje met Donovan. Peter, Paul & Mary en nog veel erger. Dat was over en sluiten door dit album. Zoveel werd me wel duidelijk naast mijn kofferpickuppie. Droombolus (prachtig woord overigens) is terecht enthousiast en zijn commentaar volstaat ruimschoots want is midden in de roos.

Een bescheiden detail met grote gevolgen voor mij: het vinnige gitaarnummer Apricot Brandy van dit album verscheen ook op de eerste Elektra-compilatie voor zeven piek van hippe en dwarse muzikanten waar ik nog nooit van had gehoord. Wow! De muziekwereld opende zich voor mij daar in het Westland. CBS flikte gelijktijdig krek hetzelfde met de verzamel-elpee The Rockmachine Turns You On. Oogst na een zomer vakantiewerk in die hete tuinderskas: Moby Grape, Spirit, The Byrds, vader Buckley, The United States Of America, Tim Hardin, Cohen, de hele santekraam.waarmee het voor mij en miljoenen andere leeftijdgenoten allemaal begon. Kortom ik ben tussen de rijen tomatenplanten muzikaal ontmaagd door een neushoorn.