Gescom - A1-D1 (2007)

Nieuwe Gescom die over een paar dagen te krijgen is. Autechre en Rob Hall hebben er in ieder geval aan meegewerkt. In het begin klonk het wat simpel, maar het tegendeel blijkt waar. De futuristische flow daar gaat het om. Wauw wat is die vet. Op samples komt dit totaal niet tot z'n recht (tenminste voor mij), zoals zoveel muziek.

Dit is iets wat goede aandacht verdient, ook al zal het zeker niet voor iedereen weggelegd zijn. De stijl is heel choppy/geknipt met veel breaks. Een bepaalde staat van geest wordt gehanteerd waarbij grotendeels niet voor een standaard bevrediging is gekozen. Maar de climax wordt uit de flow gehaald. Iets waar je helemaal door kunt worden omgeven.

Dat laatste nummer bijvoorbeeld, het lijkt wel achteruit te lopen, terwijl de samples duidelijk naar voren lopen. Geniale flow hierdoor. De geluiden uit dit nummer zijn weggelopen van een acid house kraker: Adonis - No Way Back. Een plaat die ik niet kon laten liggen toen ik 'm voor het eerst hoorde. Too far gone misschien.

eigenlijk wordt deze plaat (inmiddels op vinyl dat weer een grote sprong boven de mp3's zit) naarmate de nummers vorderen sterker en sterker (en het begint al redelijk fantastisch). Goede experimentele muziek moet je aan deze mensen toevertrouwen. Acid, electro hoe zullen we het noemen. Hier worden vette dingen gedaan. Mijn 4* begint steeds meer te glimmen...

dit smaakt naar meer

Dit is een erg merkwaardig stukje muziek. Dit is wel werkelijk erg zware muziek. Ik vind platen als confield, draft 7.30 moeilijk maar hier hier werd het me wel erg snel te zwaar. Dan spreek ik niet over de eerste drie nummers. Die zijn tamelijk dansbaar en regelmatig van tempo. Als je deze plaat dan verlegt naar nummer 2, hoor je plots een geritsel opduiken. Dan komt die onregelmatige drum erbij. Bijzonder boeiend maar moeilijk. Waarom? Ik denk dat mensen van nature uit een regelmaat proberen te vinden in het tempo van hun muziek. Hier verandert dat doordat plots een drum verschijnt waar je hem niet verwacht. Dit is electronix, experimenteel spelen met drumcomputers en allerlei geluidjes.
Nu ik even nadenk en opnieuw luisteren verandert mijn uitleg van daarboven. Misschien bleek ik gewoon een klein beetje gechoqueerd toen ik dit nummer opzette. Dat heb je veel minder bij de Autechre albums want alles is in dezelfde trant.
De drie laatste nummers zijn het interessantst vind ik persoonlijk.
Het voorlaatste nummer begint met een totale wirwar van geluiden. Op het einde van het nummer; breekt men met het lawaai. Een bassdrum dringt langzaam aan binnen. De noise verdwijnt en maakt plaats voor een simpele melodie (als je het al melodie mag noemen). Deze melodie in combinatie met die drum vind ik ongelofelijk. Ik vind het wel erg spijtig dat het niet wat langer mocht duren. Meer geknip en gedoe, daar hou ik van bij deze Big Band.

Als afsluiter een hypnotiserend stukje acid waarin de schaar weer wordt bovengehaald. Het nummer is inderdaad vrijwel een soort van remix op Adonis' No Way Back. Ik blijk eveneens het zelfde gevoel te hebben bij dit laatste nummer. Dit is acid maar loopt hij naar voor of naar achteren. Vergelijk het met de velgen van een nieuwe auto. Volgens je ogen lijken ze met de klok mee te draaien maar de logica zegt iets anders. Dit is een erg knap stukje muziek.

In het begin bij de samples trokken de eerste nummers me vooral aan. De laatste stootten me af. Maar hoe meer ik naar die laatste drie begin te luisteren hoe indrukwekkender ik het begin te vinden.

geweldig Voor mij is dit ook best een zware EP, aangezien ik 'm echt vaker moest luisteren. Maar als ik 'm meteen op vinyl zou hebben gehoord had ik 'm denk ik meteen geweldig gevonden, want daarbij knalt het geluid zo vol vertrouwen uit de speakers dat je de algehele intentie meteen kunt voelen. In die zin moet ik releases van (onder meer) dit project gewoon blind kopen en niet voorluisteren.

A1 is de minste, maar geinig. A2 is erg stoer en lijkt me vet om live te horen, Rob Hall gaf me een goede introductie aan dit nummer in één van z'n livesets. B1 is een favoriet van me. Een heerlijke spreiding van abstracte geluiden vult de opzwepende freestyle beat. De vocal samples zijn ontzettend cool: we shall be here for you (?)....time to time en aan het einde als het nummer begint te fragmenteren hoor je meerdere keren learn. C1 lijkt een beetje op een experimentele/broken beat hiphop track (instrumental), maar dan gemaakt door mensen die er echt voeling voor hebben, zodat er een futuristische productie uitrolt. De melodie in dit nummer die halverwege inkomt en naar het einde toe subtiel uitbouwt vind ik heerlijk samen met de hortende en stotende beat. Bij C2 doet de melodie me niet zoveel, maar dit nummer is wel erg lekkere chaos.

en D1 is de crème!

Hier een artikel waar ik het oneens mee ben.
Men beweert hier dat dit werk niet veel speciaals is. Waarschijnlijk zal de schrijver niet erg veel van het werk hebben begrepen. Als je weet dat heel het album zich in een experimentele sfeer bevindt, durft een nummer natuurlijk wel eens tegensteken.
Toch blijft dit wat mij betreft een schitterend album.
Ik vind het briljant hoe er in dit album tewerk wordt gegaan. Men neme een origineel '80s acid house nummer en men restyled het in een nu-schoolversie. Acid jams moeten er tussen, het nummer wordt onherkenbaar gemaakt door heel het stuk te verknippen. Drums en zware beats vallen hierdoor op een ander punt dan ze gewenst zijn zonder afbreuk te doen aan het dansbare. Het moet dansbaar blijven enkel moet het voorspellen van geluiden zo veel mogelijk uitgeschakeld worden door heel de tijd te veranderen.
Zulk concept is gewoonweg al razend interessant.
Je moet duidelijk verder luisteren dan je gewoon bent. Sommige nummers lijken achteruit te draaien, herhalende 303 geluiden worden fijner getweakt om een climax te veroorzaken.
En dat men niet constant verandert van geluid maar binnen hetzelfde nummer blijft werken is ook duidelijk. Moet je die acidhosue van Chicago eens beluisteren; 5 minuten met vrij weinig verandering. Een ode aan de acidhouse met liefde gemaakt.

Dat artikel en die schrijver heb ik al eerder van vernomen ja. Hij kan duidelijk niet zoveel met deze geluiden van dit en Untitled.

Een eergisteren in Groot-Britannië gevonden graancirkel doet me denken aan de artwork hiervan. Zie hier.

Ja inderdaad maar het doet me meer denken aan
deze hier. Waar een mens zoal inspiratie kan halen, he.

Wat meer nummers waarvan gesampled is zijn bij iemand duidelijk:

The six tracks contain chopped up, effed up, transposed and twisted samples from classics like the 1978 disco, Space Dust, by Galactic Force Band; the 1994 acid track Downfall by Armando; 1993 ambient piece by David Byrne and Brian Eno, Come With Us; and a Chicago house track, No Way Back, from 1986 by Adonis.

Hmm deze EP begint nog lekkerder te klinken nadat ik de afgelopen jaren wat meer gestoorde offbeat gaande electronica gehoord heb. Keiharde gecontroleerde chaos met een dance inslag. Geen vrolijkheid of neerslachtige geluiden, maar een heerlijke gedreven EP, zoals je ze niemand in elkaar ziet sleutelen eigenlijk.