Lina Tullgren - Decide Which Way the Eyes Are Looking (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Lina Tullgren - Decide Which Way The Eyes Are Looking - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Lina Tullgren - Decide Which Way The Eyes Are Looking
Helaas weinig aandacht voor Decide Which Way The Eyes Are Looking van Lina Tullgren de afgelopen week, maar de muzikant uit Los Angeles heeft echt een mooi en interessant indierock album afgeleverd

Lina Tullgren maakte al twee interessante soloalbums, maar zet een volgende stap op Decide Which Way The Eyes Are Looking, dat in alle opzichten een interessant album is. Het is een album dat net als zijn voorgangers in de basis bestaat uit elementair elektrisch gitaarspel en de mooie stem van de muzikant uit Los Angeles, maar dit keer zijn flink wat instrumenten toegevoegd, waaronder strijkers en blazers. Desondanks klinkt de muziek van Lina Tullgren behoorlijk subtiel. De Amerikaanse muzikant maakt indierock songs met een kop en een staart, maar het klinkt een stuk eigenzinniger dan gebruikelijk in het genre. Echt een bijzonder album. Ga dat horen.

Lina Tullgren is een Amerikaanse muzikant die zichzelf ziet als non-binair persoon. Dat zal momenteel niet meevallen in het door idiote decreten geregeerde land, maar hopelijk is de muziekscene van Los Angeles waarin Lina Tullgren opereert nog wat ruimdenkender dan andere delen van het land.

Ik kende Lina Tullgren tot voor kort alleen van het album dat werd gemaakt met collega muzikant Alec Toku Whiting. Unfamiliar Ceilings was in 2022 een behoorlijk onconventioneel album, waar ik eerlijk gezegd helemaal niets interessants in hoorde. Ik schreef het deze week verschenen Decide Which Way The Eyes Are Looking daarom ook zeker niet direct op voor een plekje op de krenten uit de pop, maar het derde soloalbum van Lina Tullgren is een interessant album.

Dat had ik kunnen weten als ik naar de eerste twee soloalbums van de Amerikaanse muzikant had geluisterd, want zowel Won uit 2017 als Free Cell uit 2019 zijn verrassend goede albums. Het zijn albums die de in Portsmouth, New Hampshire, geboren maar tegenwoordig dus vanuit het Californische Los Angeles opererende muzikant makkelijk overtreft met het deze week verschenen derde album.

Op Won en Free Cell liet Lina Tullgren wat ruwe indierock songs horen en die zijn ook weer te horen op Decide Which Way The Eyes Are Looking, al klinkt het nieuwe album wel wat verzorgder, voller en gevarieerder dan de twee voorgangers. Het is een album dat liefhebbers van wat avontuurlijker klinkende indierock zeker zal aanspreken.

Lina Tullgren haalde flink wat muzikale vrienden naar de huisstudio in Los Angeles en streefde tijdens de opnames niet naar perfectie. Het voorziet Decide Which Way The Eyes Are Looking van een wat lo-fi en experimenteel karakter, maar de muzikant uit Los Angeles laat op het album ook absoluut zeer aansprekende songs horen.

Net als op de eerste twee albums staan de elektrische gitaar en de stem van Lina Tullgren centraal in de songs. Het gitaarspel is elementair en past uitstekend bij de stem van de Amerikaanse muzikant. Waar Lina Tullgren het op de eerste twee albums voor een belangrijk deel liet bij gitaar en zang, zijn nu flink wat instrumenten toegevoegd aan de songs. Met name de bijdragen van strijkers en blazers vallen op, maar ondanks de veelheid aan instrumenten blijft de muziek van Lina Tullgren behoorlijk sober.

Het tempo in de muziek ligt vaak laag en ook de zang sleept zich vaak wat langzaam voort, wat de songs van de muzikant uit Los Angeles voorziet van een bijzondere sfeer. Het klinkt allemaal een stuk experimenteler dan de muziek van de smaakmakers van de indierock van het moment, maar de muziek van Lina Tullgren is hierdoor ook een stuk spannender.

Ik geef eerlijk toe dat ik het bij eerste beluistering nog wel wat doorbijten vond, maar bij herhaalde beluistering vond ik Decide Which Way The Eyes Are Looking eigenlijk steeds mooier. De muziek en de zang van Lina Tullgren zijn eigenzinnig en dat geldt ook voor de songs op het album, maar ontoegankelijk is het zeker niet. Sterker nog, als ik nu naar het album luister zou ik de songs van de Amerikaanse muzikant bijna als sprookjesachtig omschrijven. Het is een album voor een wat kleiner publiek, maar dat publiek gaat wel smullen van Decide Which Way The Eyes Are Looking. Erwin Zijleman

Het is gemakzuchtig om de Amerikaanse Lina Tullgren nog steeds singer-songwriter te willen noemen. Maar wat anders? Poëet? Folkmuzikant? Jazz- en improvguru? Dagboekschrijfster? Observator van haar alledaagse leven? Introvert met extrovert psychologische trekjes? Ja, eigenlijk dat allemaal. Zie je wel, singer-songwriter was makkelijker geweest en sneller! Gek genoeg klinkt haar nieuwe album Decide Which Way the Eyes Are Looking helemaal niet complex.

Zo ging ze voor het creëren en opnemen van dit nieuwe album een ‘achterkamertje’ in van bevriende Los Angeles muzikant Jonny Kosmo en propte er zoveel vrienden en kennissen in als mogelijk. Een echt ‘community gevoel’ noemt ze het zelf. Instrumentaal is het dan ook een propvol project geworden met blazers, toetsen, harp, strijkers, pedalsteel, fluit en natuurlijk haar gitaar en zang. Des te vreemder is de intieme sfeer die overkomt op de luisteraar. Je kunt als het ware elke ademhaling horen, elke kraakje van het instrument en de klankweerkaatsing in de ruimte is bijna tastbaar. Ondertussen worden dissonante botsingen en bevreemdende accentverschuivingen niet geschuwd: freejazz start-stop ritmes gaan in duel met schijnbaar vals klinkende strijkers, soepel lopende funk verdwijnt even snel als het gekomen is, een vleugje Bluegrass verschijnt en fluittonen domineren een slowcore-track.

Als je na het lezen van bovenstaande nou het idee hebt gekregen van doen te hebben met een uit de hand gelopen kakofonie – niets is minder waar. In een wereld die het midden houdt tussen rake observaties en slaperige poëzie heeft Lina Tullgren constant de controle. “I think I saw a dog. But it’s really just a ripple.” mijmert ze in A Day Walks By. Even later is A Go To een anthem van slechte focus en wegdromerij: “I saw a yellow car. Towing another yellow car”. Het is Seinfeldiaanse leegheid die haaks staat op de momenten wanneer ze wel wat te melden heeft. Op Poem haalt ze (werk)druk van de ketel door toe te geven dat het proces van de creatie zelfs soms al genoeg is “And I am walking home. And I will write a poem. Doesn’t matter if it’s good!”. Vervolgens duiken we jungiaanse proces van ‘vervellen’ in dat voelbaar wordst als je een oude periode achter je laat en klaar bent voor het nieuwe, in Shedding / Shredding.

Decide Which Way the Eyes Are Looking roept een sfeer op waarbij wegdromen aangemoedigd wordt. Wanneer je weer bij de les bent hoor je flarden blazers en fluit zachtjes je beleving binnenkomen. Misschien fietst er iemand op een oranje fiets voorbij en plots vraag je af of het boodschappenlijstje van de week al klaar is. Maakt het uit, of kan het nog even wachten? “Do You Know What I Mean?” richt ze zich tot de luisteraar, als klanken van haar stem en gitaar tot slot ook wegsterven.

Schreef ik voor Written in Music.