Stephan Micus - To the Rising Moon (2024)

Er zijn geen voetstappen te vinden waar Stephan Micus zijn muziek plaatst. Hij gaat altijd verder. Voor maar liefst 26 albums voor het ECM-label heeft de in Stuttgart geboren muzikant steeds nieuw terrein verkend. Bij elke release wisselt hij van instrumentatie en cultuur. Stephan Micus reist naar landen en regio's, verdiept zich in de leefgewoonten en bestudeert traditionele muziek en regionale instrumenten. Voor zijn albums bespeelt hij ze echter niet in de traditionele zin, maar eigent hij ze zich toe en gebruikt ze op zijn eigen manier. Soms bouwt hij zelfs zijn eigen instrumenten om zijn klankideeën te realiseren. Daarnaast gebruikt de 71-jarige vaak zijn stem als instrument.
Hij is een vreemde eend op het ECM label. Hij is de enige artiest die van ECM baas Manfred Eicher de vrije hand heeft gekregen om de platen te maken en ook zelf te produceren. Dat is uniek bij het kwaliteitslabel ECM.

Op dit album bespeelt Stephan Micus weer heel veel instrumenten, vaak inheemse waar ik nog nooit van gehoord heb. Ze komen ook uit verschillende landen. Hij bespeelt de tiple (12 snarige wat kleine Colombiaanse gitaar) , tafelharp, sapeh (luit uit Borneo) ,sattar (soort cello uit West China) sitar, nay (Egyptische fluit), dilruba (soort cither) ,Cambodjaanse fluit en de chord zither. De instrumenten zijn afkomstig uit Colombia, India, Xinjiang (China), Beieren, Cambodja, Egypte en Borneo. Verder moet ook de stem van Stephan Micus benoemd worden. Ik ben niet altijd weg daarvan, maar op dit album past de stem bijzonder goed. En op zijn 71e is de stem nog bijzonder krachtig. Hij zingt daarbij klankwoorden, geen bestaande teksten.
Het levert een album lang weer bijzondere muziek op die grenzeloos lijkt.
Het bijzondere is dat Stephan Micus de instrumenten vaak niet op de wijze bespeelt die gebruikelijk is, maar het ze op geheel eigen wijze bespeelt. En ze ook gebruikt voor totaal andere muziek. Instrumenten uit Borneo of Colombia kunnen zo maar terecht komen in oosters aandoende muziek.

Bij het oudere werk had Stephan Micus nogal lange stukken, maar daar is hij van af gestapt. Het zijn nu relatief korte stukken, de twee langste stukken zijn 7 minuten. Vroeger beperkte Stephan Micus zich soms door een plaat met bepaalde instrumenten te maken, die een bepaalde hoofdrol hadden. Dat is nu ook minder. De instrumenten en muziek meanderen door de wereld , de kosmos van Stephan Micus. Een wereld zonder grenzen, een geheel eigen muzikale omgeving, waar je allerlei invloeden hoort. Maar het opvallende is dat er niets traditioneels te horen is, terwijl dat wel zo lijkt.
Als je éénmaal in aanraking bent gekomen met deze prachtige, verstilde muziek, ben je voor altijd verslaafd aan zijn muziek. Tenminste zo werkt het bij mij.
Juist in deze tijd van polarisatie en kilte, zijn de platen van Stephan Micus oases van verbondenheid, van vrede en liefde en hoop. En deze plaat is weer van bijzonder hoge kwaliteit, nog geen spoortje sleet te vinden bij deze unieke artiest.
Op het hoesje staat de volgende tekst van Msahida Mizuta (1657-1723)
"my house burned down, now I have a better view of the rising moon".
Een mooiere beschrijving voor deze plaat is eigenlijk niet mogelijk.