Rodney Crowell - The Houston Kid (2001)

Deze oudgediende artiest met een americana-achtergrond (hij maakte deel uit van de Hot Band die Emmylou Harris begeleidde) heeft de laatste jaren een aantal goede platen gemaakt met een wat moderner geluid, waarvan ik dit album eruit vind springen. Het is heel atmosferisch opgenomen, en de songs zijn bijna alle prachtig, het verveelt mij niet. Zijn stem vind ik het mooist als het wat kleiner wordt gehouden, wat niet altijd lukt. Daarom houd ik het bij 4 punten. Zijn stem en manier van zingen (en ook de songs) doen me soms een heel klein beetje denken aan T-Bone Burnette. Mooi is het samen met de oorspronkelijke auteur Johnny Cash bewerkte "I walk the line", en de afsluiter "I know love is all I need" springt er ook uit, maar eigenlijk boeien alle songs mij.

Met dit album heb ik de muziek van Rodney Crowell leren kennen. En ben direct fan geworden. Dit album was de eerste van een trio, dat een onderling verband kent.

Op The Houston Kid kijkt hij terug op zijn jeugd. In Telephone Road beschrijft hij zijn vroege jaren in de buurt waarin hij als kind opgroeide. En I Walk the Line (Revisited) gaat uiteraard over het beroemde nummer van Johnny Cash, waardoor de jonge Rodney muzikaal 'ontwaakte'. Het is een bewerking van het nummer, waar Johnny zelf postuum op meezingt. Cash was 13 jaar lang Rodney's schoonvader, want hij was tot 1992 getrouwd met dochter Roseanne Cash. Ook ná de scheiding bleven beider muziekcarrières met elkaar vervlochten. En zo gaan alle songs over delen van zijn jeugd.

Ook na al die jaren nog altijd een heel fijn album.

Het gebeurde mij met Jimmy LaFave al een paar keer, en nu weer. Draai The Houston Kid weer eens, wordt er heel erg blij van, wil dat graag delen met mede MusicMeter's, en dan blijkt dat de laatste post een van mijzelf is.

Tuurlijk, ik weet allang dat dit fijne forum in grote getale bevolkt wordt door liefhebbers van pakembeet Pink Floyd, Radiohead, metal, om maar wat te noemen. Heel fijn, ieder zijn meug.

Maar dat er blijkbaar zo weinig liefhebbers van roots, americana, country(rock) en zo zijn vind ik gewoonweg schokkend (heb overigens een hekel aan dit soort labels, maar weet ook weer geen alternatief).

Ga toch gewoon eens luisteren naar de heerlijke muziek van Rodney Crowell. Te beginnen met dit album, waar geen enkel zwak nummer op staat. Luister eens naar zijn teksten, of naar het fraaie gitaarspel op Wandering Boy, of het fantastische slotnummer, of ....

mede gezien dit bericht van Tonio mijn bescheiden Rodney Crowell collectie onlangs uitgebreid met dit "Houston Kid".

een "trip down memory lane" en daardoor wellicht zijn meest persoonlijke en om die reden ook zijn meest pure album. zoals Van Morrison "The Belfast Kid" ook regelmatig terug blikte op zijn jeugd in Belfast (o.a. in nummers als Hyndford Street, Cypres Avenue), blikt Rodney Crowell op dit album terug op zijn jeugd in Houston, Texas. het terug blikken is een universeel en een voor iedereen herkenbaar thema, en dat doet hij prachtig op dit album, waarbij het voor de beleving fijn is dat de teksten bij dit album niet ontbreken.

veel sterke songs op dit afwisselende album, of het nu het stevig rockende "Telephone Road", het akoestisch folky "I Wish It Would Rain", de rockabilly van "Why Don't We Talk About It' en "I Walk the Line (Revisited) of de honky-tonk van "Wandering Boy" betreft.

hoogtepunten maar dat is persoonlijk, zijn de ingetogen, klein gehouden tracks als "The Rock of My Soul", "I Wish It Would Rain", track 9 "Banks of the Old Bandera" (hierboven per abuis niet vermeld) en het ontroerende slotnummer "I Know Love Is All I Need", 1 van de mooiste nummers die de man ooit pende.

van de 11 songs op dit album zijn er 2 nummers "U Don't Know How Much I Hate U" en "Topsy Turvy" die minder beklijven. reden voor mij om dit album met een 4,5 te waarderen.

Album werd geproduceerd door Peter Coleman
Recorded at Treasure Isle, The Sound Kitchen, The Tree House, Deepfield (all in Tennessee)

All songs written by Rodney Crowell
except track co-written Steve Lukather)