Teddy Swims - I've Tried Everything but Therapy (Part 2) (2025)

Alleen al de stem van die kerel is de moeite waard.

Absoluut. En dankzij de bubbel waarin ik toch telkens verkeer wist ik niet eens dat meneer al zo bekend is dat is blijkbaar met gemak in de Ziggo Dome kan optreden.

Het is allemaal nogal veilig en binnen de lijntjes en het is zijn stem die het allemaal naar een wat hoger niveau tilt. Ik krijg hier een soort 'male Adele' gevoel bij: goede stem, liedjes die veilig klinken maar waar niemand zich echt een buil aan kan vallen. Beetje pop-soul sausje eroverheen en het komt net wat minder plastic over.

Is dat erg? Niet wat mij betreft. Een grote massa mensen loopt weg met Teddy blijkbaar en dat vind ik niet verkeerd. Ik merk dat ik dit album met groot gemak opzet en er best van geniet (zoals ik dat ook een aardige tijd bij Adele deed).
Het is een beetje oppassen dat ik er niet te vaak naar teruggrijp (uit gemakzucht?!) want dan denk ik wel dat ik het snel weer beu ben. Maar voor nu voorlopig? Lekker hoor!

De man is gezegend met een heerlijke stem maar daar houdt het voor mij ook wel op.
Er is wederom een batterij aan mixers, producers en songwriters uit de kast getrokken om de muziek van Swims aan een zo groot mogelijk publiek te helpen.
Daar is niks mis mee, maar het resulteert in mijn ogen wederom in een risicoloos en daarmee zouteloos popalbum.
Een hoop ballads staan zij aan zij met enkele songs die wat swingender van aard zijn , met als leidraad 'de stem' van Swims.
Is het slecht, nee. Is de boel mee te zingen na 1 luisterbeurt: jazeker.
Is het muziek dat zich vast in je geheugen nestelt vanwege diens artistieke en creatieve waarde; bij mij zeker niet.

Die stem lijkt nogal veel op die van Terence Trent D'Arby (/Sananda Maitreya).

Wat was dan de reden om part 2 toch weer te gaan beluisteren? Want je zei al zoiets bij deel 1. Het hield dus nog niet op na zijn vorige album

Dat heeft puur te maken met zijn stem. Als je gezegend bent met dergelijke vocale capaciteiten hoop je dat hij een dergelijk instrument inzet bij een lekkere rauwe rhythm & blues plaat.
Het mag wat mij betreft hevig 'funken', ''rocken'' of teruggrijpen naar oude pure soul. Die insteek is echter totaal niet van toepassing.
Ik ben vaak benieuwd naar de muzikale ontwikkeling van een artiest of band, zeker als er soms sprake is van een koerswijziging.
Ik had echter na I've Tried Everything but Therapy part 1 al beter kunnen weten. Ik vraag mij ook af in hoeverre Swims ondanks zijn compositorische bijdrage een stem heeft in het proces.
Kortom; er valt voor mijn gevoel zoveel meer uit te halen met een dergelijk talent, nu wordt in mijn ogen vanuit creatief oogpunt de makkelijkste weg gekozen, en dat mag, met een dergelijke plaat boor je natuurlijk makkelijker een groot publiek aan.

Ik vind het juist heerlijk dat ik die keuze kan maken. Het is net als met eten: soms een driesterren restaurant en soms de snackbar. En ik vind Swims niet de snackbar categorie eerlijk gezegd, dan denk ik eerder aan alle gemodelleerde poppetjes in de muziekbiz (en zelfs dat kan soms lekker zijn).
Want zo beroerd en plastic is dit nu ook niet wat mij betreft. Het is wat veilig, maar 'dat mag'.

Als ik de hevig funkende en rockende stijl wil horen kan ik dat ook zo opzoeken. Dat hoeft Swims dan niet te doen voor mij. Ik heb soms geen zin in al te veel gedoe. Net als met het lezen van boeken: soms een luchtige thriller, dan weer een literair boek.

Jij hebt dan wellicht meer de behoeft om alleen maar naar het steviger werk te luisteren. Ik hou van de afwisseling op mijn muzikale menu.

Ik denk dat dit soort artiesten best wel een mooie toegang kunnen vormen voor net dat stapje meer waar jij naar verlangt. Er zullen echt wel luisteraars zijn bij wie dat gebeurt. Het zal geen grote groep zijn, maar toch.

Het is altijd wel geinig dat je artiesten al een tijdje beluisterd, waarna het later een grote hitmachine wordt. Ik had dat al eerder met the Weeknd en dat was ook het geval met deze Teddy Swims. Zijn zeer makkelijk behapbare mix van pop, R&B en soul doet het blijkbaar goed bij een hele rits aan mensen waardoor je zijn nummers zo ongeveer overal hoort tegenwoordig. Ongeacht de kwaliteit wordt dit album ook een hit. Maar hoe zit het dan met die kwaliteit? Die is best wel aanwezig, maar hij kiest wel voor de makkelijke weg. Het is een soort herhaaloefening geworden van zijn vorige album. Hij oogst als een malle zeg maar. Het is allemaal wat veilig, ligt prima in het gehoor zonder echt te verrassen. Dingetjes die mij wel opvallen zijn de geinige knipoog naar de 90s R&B op Are You Even Real of het swingende Bad Dreams. Maar vooral een wat té makkelijk album.

Teddy heeft een geweldige stem, nummers zijn mooi maar niet vernieuwend tov eerste album..