Ted Hawkins - The Next Hundred Years (1994)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Blues / Folk
Label: Geffen
-
Strange Conversation (4:20)
-
Big Things (2:43)
-
There Stands the Glass (2:33)
-
Biloxi (4:41)
-
Groovy Little Things (3:31)
-
The Good and the Bad (4:56)
-
Afraid (4:37)
-
Green-Eyed Girl (3:27)
-
Ladder of Success (3:26)
-
Long as I Can See the Light (3:15)
-
Corrina, Corrina * (3:44)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
37:29
(41:13)
Links
Last.fm
0
Harald
geplaatst: 6 oktober 2007, 13:35 uur
Ted Hawkins is een amerikaanse zanger/songwriter en guitarist, geboren in Lakeshore, Mississippi in 1936 en in 1985 overleden.
Zijn ervaringen "on the road" heeft Ted Hawkins verzameld en kwamen in zijn texten door.
Ted Hawkins was straat muzikant en heeft een triest leven gehad.Hij heeft zelfs in een gevangenis gezeten.
"I had a strange conversation ... My baby called me on the phone ...She said That your next lover's gonna be the blues" met deze eenvoudige woorden begint Ted Hawkins met een fascinerende luister expedite. Sommige noemen het Blues, sommige Folk of Country. "I'm not an Blues musician" heeft Ted Hawkins eens gezegd En hij heeft gelijk..Hij heeft de Blues geleefd en ook zijn verbondenheid met "Blind Willie Johnson", "Blind Lemon Jefferson" of "Woody Guthrie" is ook op zijn platen te horen. Maar zijn muziek stijl, of nu in fijngevoelige eigen komposities als Jesse Winchesters "Biloxi" of John Fogertys "Long As I Can See The Light", is te eigenzinnig om deze man in een lade te stoppen.
De kracht en ntensiviteit van zijn muziek kan men zich moelijk onttrekken.
Met steun van muzikanten als Jim Keltner en Bill Payne (Little Feat) is het Ted Hawkins met 58 jaar gelukt een plaat voor de "Next Hondred Years" te maken
RIP
Zijn ervaringen "on the road" heeft Ted Hawkins verzameld en kwamen in zijn texten door.
Ted Hawkins was straat muzikant en heeft een triest leven gehad.Hij heeft zelfs in een gevangenis gezeten.
"I had a strange conversation ... My baby called me on the phone ...She said That your next lover's gonna be the blues" met deze eenvoudige woorden begint Ted Hawkins met een fascinerende luister expedite. Sommige noemen het Blues, sommige Folk of Country. "I'm not an Blues musician" heeft Ted Hawkins eens gezegd En hij heeft gelijk..Hij heeft de Blues geleefd en ook zijn verbondenheid met "Blind Willie Johnson", "Blind Lemon Jefferson" of "Woody Guthrie" is ook op zijn platen te horen. Maar zijn muziek stijl, of nu in fijngevoelige eigen komposities als Jesse Winchesters "Biloxi" of John Fogertys "Long As I Can See The Light", is te eigenzinnig om deze man in een lade te stoppen.
De kracht en ntensiviteit van zijn muziek kan men zich moelijk onttrekken.
Met steun van muzikanten als Jim Keltner en Bill Payne (Little Feat) is het Ted Hawkins met 58 jaar gelukt een plaat voor de "Next Hondred Years" te maken
RIP
0
geplaatst: 25 april 2016, 19:44 uur
Ted Hawkins is in 1995 overleden, en niet in 1985. Dat kan ook niet, want dan zou hij nooit de 58 gehaald kunnen hebben. Het doet er verder niet toe: de man had een prachtige gruizige stem en met name zijn coverversie van "Long as I can see the light" dwingt respect af. Toch graaft de muziek niet erg diep, ik heb er een tijdje intensief naar geluisterd en toen vond ik het welletjes. 
4
geplaatst: afgelopen dinsdag om 02:44 uur
"The Next Hundred Years" werd uitgebracht op het major label Geffen en laat zijn vertrouwde mix van folk/blues met lichte country en soul invloeden horen. dit album heeft iets meer een bandgeluid en is wat voller geproduceerd dan de voorgangers. zijn uit het leven gegrepen teksten zijn simpel en direct, gezongen met de machtige, soulvolle stem van Ted Hawkins.
7 "originals" van de man zelf plus een 3-tal covers, een oud country lied uit 1952 "There Stands the Glass" plus fraaie covers van "Biloxi" een nummer van het gelijknamige debuut album van Jesse Winchester en het intens gezongen "Long as I Can See the Light" (John Fogerty) van het CCR album "Cosmo's Factory". 3 van de sterkhouders. aangezien Ted Hawkins geboren werd in Biloxi, Mississippi zal de keuze voor die cover geen toeval zijn.
van zijn eigen nummers steken de ballads "Strange Conversation", "The Good and the Bad" en "Green-Eyed Girl" alle over verbroken relaties en verloren liefde en "Ladder of Success" over succes of het gebrek daaraan er bovenuit.
de tekst van "Big Things" met de profetische regels "I've got a story to tell, Gotta hurry, Just ain't no time left, But the sun will shine bright someday, I've got bridges to cross, I'm searching fot time that I've lost, Yes I've got big things to do" is achteraf wat wrang te noemen. kort na het verschijnen van dit album kwam Ted Hawkins te overlijden. de man had een turbulent leven achter de rug en had vele jaren als straatmuzikant een ploeterend bestaan geleid. "The Next Hundred Years" bezorgde hem in de States min of meer zijn commerciële doorbraak.
op dit album speelden o.a. Jim Keltner (drums, percussion), Bill Payne (keyboards) en Guy Pratt (bass) mee. een belangrijke rol is weggelegd voor sessiemuzikant Greg Leisz (lap steel, Hawaian & pedal steel guitars) die op meerdere nummers de muziek van prachtige accenten voorziet.
Album werd geproduceerd door Tony Berg
Recorded at Zeitgeist, Los Angeles, California
deelcitaat uit de liner notes (Dave Adelson)
"My throat can't take this sand" Ted used to tell the Venice Beach crowd before launching into one of those vocal journeys only Ted can make. The gusting winds that blew sand from the beach behind Ted really got to him over the eight years he spent earning a living in Venice. Ted was always distinguishable from the countless street performers who have claimed the often-brutal Ocean Front walk as their home turf, there was always crowd around him. No more sand"
7 "originals" van de man zelf plus een 3-tal covers, een oud country lied uit 1952 "There Stands the Glass" plus fraaie covers van "Biloxi" een nummer van het gelijknamige debuut album van Jesse Winchester en het intens gezongen "Long as I Can See the Light" (John Fogerty) van het CCR album "Cosmo's Factory". 3 van de sterkhouders. aangezien Ted Hawkins geboren werd in Biloxi, Mississippi zal de keuze voor die cover geen toeval zijn.
van zijn eigen nummers steken de ballads "Strange Conversation", "The Good and the Bad" en "Green-Eyed Girl" alle over verbroken relaties en verloren liefde en "Ladder of Success" over succes of het gebrek daaraan er bovenuit.
de tekst van "Big Things" met de profetische regels "I've got a story to tell, Gotta hurry, Just ain't no time left, But the sun will shine bright someday, I've got bridges to cross, I'm searching fot time that I've lost, Yes I've got big things to do" is achteraf wat wrang te noemen. kort na het verschijnen van dit album kwam Ted Hawkins te overlijden. de man had een turbulent leven achter de rug en had vele jaren als straatmuzikant een ploeterend bestaan geleid. "The Next Hundred Years" bezorgde hem in de States min of meer zijn commerciële doorbraak.
op dit album speelden o.a. Jim Keltner (drums, percussion), Bill Payne (keyboards) en Guy Pratt (bass) mee. een belangrijke rol is weggelegd voor sessiemuzikant Greg Leisz (lap steel, Hawaian & pedal steel guitars) die op meerdere nummers de muziek van prachtige accenten voorziet.
Album werd geproduceerd door Tony Berg
Recorded at Zeitgeist, Los Angeles, California
deelcitaat uit de liner notes (Dave Adelson)
"My throat can't take this sand" Ted used to tell the Venice Beach crowd before launching into one of those vocal journeys only Ted can make. The gusting winds that blew sand from the beach behind Ted really got to him over the eight years he spent earning a living in Venice. Ted was always distinguishable from the countless street performers who have claimed the often-brutal Ocean Front walk as their home turf, there was always crowd around him. No more sand"
* denotes required fields.
* denotes required fields.