Ted Hawkins - Happy Hour (1986)

Voor als je van straatzangers houdt en er af en toe ook een in je huiskamer wilt horen ............

Wat is er mis mee een straatzanger te zijn of geweest te zijn?

Straat zangers hebben een lange traditie, die gaan terug naar de middeleeuwen. Ook de vroege Bob Dylan, Peter Seeger, Donovan, Steve Forbert om maar spontaan vier te noemen, zijn als straatzangers begonnen.

Als ik zie welke gebruiker welke stem op zijn platen hebben gegeven, alle tussen de 4 en 5 * , dan zie ik wel dat Ted Hawkins op de juiste manier beoordeeld wordt.

Ray Davies heeft zich in een video clip als straatzanger verkleed en in de Metro van London gezongen, blijkbaar heeft ook Ray Davies geen probleem met straatzangers. Ik trouwens ook niet, mogen ook in mijn huis komen.

"Ted Hawkins possesses one of the most compelling voices you'll ever hear - his straight-from-the-heart delivery will grab your attention and never let go"

Nou ken ik zijn overige werk in het geheel niet, maar als dat op deze CD moet slaan dan adviseer ik bovenstaande met een flinke pak Jozo zout te nemen. Ik zit persoonlijk meer aan Demis Roussos met een gitaar te denken dan aan een doorgewinterde blues artiest. Het is wel een aparte sound, ik zou het een soort strandblues willen noemen, in die zin is het zeker origineel te noemen. Maar het is zo slap allemaal dat het al gauw irriteert. Dan komt echter zo ineens You pushed my head away, het langste nummer en gewoon geweldig en ook het enige echte rauwe bluesnummer, hij kan het dus wel. Maar even plotseling keert de slappe hap weer terug om ook niet meer te verdwijnen. Het boekje refereert ook nog enigszins aan zijn afkomst. Ik vind het allemaal prima, maar ik zal niet gauw nog een album van deze man beluisteren, al heeft hij er best een aantal gemaakt.