spoilerzegt:
Op deze CD klinkt alles helaas wat dof en dus niet helemaal zoals het was destijds.
Ook ik maakte The Scene in deze tijd menig maal live mee. Voor mij was dit essentieel soulfood, manna. Wat ben ik Thé en zijn mannen en Emilie dankbaar voor al hun cultuurschatten. Ik had niet zoveel met grunge - te zwartgallig - en REM vond ik na Green een stuk minder. De Nederlandstalige reniassance van The Scene kwam dus helemaal op het juiste moment. Waanzinnig dat je ze nu nog zo weinig op de radio hoort - terwijl naar veel mindere goden als Herman Brood ("Ik hoop dat niets in mijn muziek aan Nederland herinnert") academies worden vernoemd. Maar goed, deze plaat dus. Ik was ook verbaasd over het wat modderige geluid, terwijl ik ze als een uitmuntende live-band had ervaren. Mogelijk gingen ze op basis van de grunge mee in een neiging om er een "gruizige powerslinger" aan te geven. Waarmee de subtiliteit van hun muziek geen recht werd gedaan. Als je The scene (alsnog) optimaal live wilt ervaren kun je dus beter de 2-meter-sessies kopen/beluisteren. Doe je meteen eer aan Jan Douwe Kroeske (onze eigen John Peel) die veel heeft gedaan om The Scene bekendheid te geven. Tevens komt daar een onvermoede kwaliteit van Thé en co naar boven; hoe sober (zelfs akoestisch) de nummers ook werden uitgevoerd; de kwaliteit van de nummers blijft altijd huizenhoog overeind staan. Mijn eer en dank aan Thé Lau en co kan ik niet voldoende benadrukken!