Jeff Beck Group - Jeff Beck Group (1972)

Eigenlijk geen enkel slecht nummer, prachtige covers van Bob Dylan (track 3) en Stevie Wonder (track 5). Oasis zou de titel van hun tweede album gekozen hebben, nadat ze dit hele album gehoord hadden (track 9).

Gitarist Joe Perry zou gitaar zijn gaan spelen naar het horen van de slide-guitar van Beck op hetzelfde Definitely Maybe. Mooi album inderdaad. Helaas erg weinig stemmen. Het verdient beter....

Bob Tench is geen Rod Stewart, maar toch is dit een prima plaat. Kan ook niet anders als mijn favoriete gitarist (Jeff Beck), en mijn favoriete drummer (Cozy Powell) samen spelen. Mijn favoriet is 'Going Down'; had een echte rockklassieker kunnen zijn! Joe Satriani, Eric Johnson en Steve Vai hadden het wél begrepen; hun (ook niet onaardige) versie is te horen op "G3 Live In Concert" (1997).

Prachtplaat, blij dat ik dat boxje met 5 originals van Jeff Beck aanschafte, dat was uiterst betaalbaar en daardoor leer je tenminste nog eens wat nieuwe oude muziek kennen.
Eén van de betere die er tussen zaten.
Héél lekker album, sluit me aan bij vorige sprekerds.

Het is wel een onuitroeibaar nummer op de live setlist van ontelbare bands sinds Don Nix's orgineel het daglicht zag, da's inclusief Harry "Cuby" Muskee die er in de 80s en 90s stevast zijn optredens mee begon ...........

Destijds was het "Orange Album" een tegenvaller na Rough And Ready, mede door de nogal platte mastering voor het vinyltje. Op CD komen de bedoelingen van de meester een stuk beter tot zijn recht maar het gebrek aan orgineel materiaal wreekt zich ten opzichte van z'n voorganger.

Live was deze band echter helemaal geweldig en het is dan ook erg jammer dat niet meer van de geweldige sfeer van de Live, BBC 1972 bootleg op deze plaat terecht gekomen is en in vergelijk met die bootleg is het echt onbegrijpelijk dat, als er dan toch gecovered moest worden, hun magistrale uitvoering van Ain't No Sunshine deze plaat niet gehaald heeft...........

Bobby Tench zou na dit album verder gaan met de ex-Family leden Chapman & Whitney in het zwaar miskende Streetwalkers. Inderdaad Down By Law, Rod Stewart is hij niet maar hij speelt wel een stuk beter gitaar al mocht hij die kwaliteiten bij Beck niet etaleren ..........

Berichten verplaatst naar Jeff Beck Group

Je kan inderdaad wel stellen dat 'Going Down' een behoorlijke (blues)klassieker is. Honderden bands spelen het nummer tot op de dag van vandaag. Leuke versie van Beck, maar erg veel voegt het niet toe aan de versie van 'Freddie King' (inderdaad geschreven door Don Nix, maar dit was de eerste opname, toch?).

Verder vind ik het album redelijk vergelijkbaar met de vorige plaat, al vind ik deze ietsjes beter. Het geheel rockt net wat meer.

Tench is best een goede zanger, maar hij heeft een CV weten op te bouwen dat eigenlijk indrukwekkender is dan zijn zangkwaliteiten. Uiteindelijk is de Jeff Beck Group zonder Rod Stewart voor mij net zoiets als Led Zeppelin zonder Robert Plant of Brainbox zonder Kaz Lux.

Je zegt het een beetje alsof dat erg is. Bobby Tench is mijn absolute favoriet. Alles wat die aanpakt is geniaal te noemen. Verzamel ook alles van hem iets wat lastiger is dan je zou denken.

Tench is bijzonder funktionele zanger en een prima gitarist ( Streetwalkers ) maar Humble Pie's On To Victory is 3 keer niks. Daar moet ik dan ook nog bij vermelden dat ik Steve Marriott heel hoog heb zitten dus dat deze veklaring mij bijna fysieke pijn veroorzaakt ......

Niet mijn pakie aan, geef mij maar Beck met Steward