Peter Brötzmann/Paal Nilssen-Love/Mats Gustafsson - The Fat Is Gone (2007)

Hier ben ik wel heeel erg benieuwd naar, net gedownload, en wat ik van de beste mensen ken belooft veel goeds.

Mats Gustafsson heeft saxofoon gespeeld bij Ken Vandermark en heeft samengewerkt met Sonic Youth. Paal Nilssen-Love is de drummer van (het door mij zeer gewaardeerde) Scorch Trio. En de naam Peter Brötzmann zegt helemaal veel, deze saxofooncrimineel heeft ook al meer dingen gemaakt die er erg goed in gaan.

Ben benieuwd wat ze er samen van bakken, mijn mening over deze plaat volgt nog

Toevallig ook net binnen, straks meteen draaien!

Nilssen-Love is een held! De rest ook trouwens.

Ben onder het luisteren mee aan het schrijven..

Het eerste nummer is echt fenomenaal goed, de twee saxofoons die bij vlagen keihard tegen elkaar ingaan en op andere momenten elkaar juist weer sprankelend aanvullen, geen nummer om op te zetten als je je vrienden een rustige introductie in de wonderbaarlijke en fascinerende wereld der jazz wilt geven maar een heerlijk krachtig stuk.

Het tweede nummer valt in het begin licht tegen, wat rustig en een beetje te afwachtend. Vanaf een minuut of 12 begint Nilssen-Love met zijn drums wat onrust te stoken, een solo-stuk van hem leidt tot een weer grandioze saxofoon-clash even later, waarbij hij zelf iets actiever meedoet dan op het eerste nummer.
Meer naar het einde van het nummer komt er zowaar een soort van rust, waar de drum echt een achtergrondinstrument lijkt te worden en de twee saxofoons kalmerende harmonieuze lijnen spelen, de een hoog, de ander laag, een mooie bron van afwisseling, hier valt ook heel erg op wat voor raar geluid ze ook af en toe uit hun saxofoons weten te persen, niet de zuivere geluiden zoals veel bekend, maar echt zware, koude, trillende geluiden. Het is meer de structuur dan de toon waar ik hierbij zo van kan genieten.

Het derde nummer begint weer erg rustig en percussief, zelfs veel stukken waar helemaal geen saxofoon in naar voren komt. Rond de 5 minuten komt dan rustig aan een saxofoon opzetten waarna een enkele saxofoon steeds iets chaotischer wordt, maar toch vrij rustig blijft. Vanaf het moment dat de drums erbij in komen rollen en de tweede saxofoon invoegt brandt het nummer weer heerlijk los en blijft lekker doorgolven, een goede afsluiter.

Het is trouwens een album dat is opgenomen op het Molde International Jazz Festival, een groot festival in Noorwegen waar heel wat bekende namen staan.

Voor mij ook een van de betere platen dit jaar

Dit is echt een heel smaakvolle combinatie. Brötzmann die werkt met twee jongere goden zorgt ervoor dat hij zich in deze composities voortdurend vernieuwd. Bovendien komt de opname in triovorm de kracht ten goede.

Het tweede nummer is wat mij betreft net het beste van de drie. Daar doen zich erg boeiende verschuivingen voor die mijn aandacht de volle 29 minuten blijven vasthouden.