Tom Brosseau - Cavalier (2007)

Slechts 9 maanden deed Brosseau er over om met een nieuw album op de proppen te komen (Grand Forks verscheen afgelopen januari).
Wat ik gehoord heb liet niet veel nieuws horen maar klonk wederom aangenaam.

Dat ik een zwak heb voor Brosseau lijkt me wel duidelijk (ik heb behoorlijk wat werk van deze onbekende singer-songwriter in huis).
Toen ik hem in het voorprogramma van Vetiver zag was ik definitief om.
Een productief baasje dus om zo snel al weer met een nieuwe cd te komen, maar daarmee loert wel een groot gevaar. Het werk van Brosseau lijkt telkens erg veel op elkaar en dan loop je het risico op verzadiging. En helaas slaat dat hier wel een beetje toe.
Hier en daar misschien licht toegevoegde verfraaiingen maar die zijn zo minimaal dat het vertrouwde akoestische geluid fier overeind blijft staan. Die toevoegingen zijn te klein om te blijven boeien.
Is dit album dan minder dan de rest? Absoluut niet: het is weer een juweeltje geworden. Is dit je eerste kennismaking dan heb je iets moois in handen. Voor mij is het gewoon meer van het prachtige zelfde terwijl ik stiekem hoopte op zijwegen.
Hoe dan ook: mijn zwak voor de man en zijn muziek blijft nog wel even voortduren.

Deze knakker staat volgende maand in het voorprogramma van Jason Molina in de W2, Den Bosch. Welke plaat kan ik het best eens uitproberen, aERo?

Maakt eigenlijk niet zo veel uit Paalhaas. Ze zijn allemaal van hetzelfde niveau en de onderlinge stijl verschilt niet.
Live was het een verlegen mannetje die toch behoorlijk wat charme had op het podium.

Vandaag geluisterd omdat Hilary Hahn, mijn favoriete violiste, er mee heeft samengespeeld. Zodoende even uit de cdbak gevist om eens te kijken wat meneer Brosseau voor muziek maakt. Maar kon mij niet echt overtuigen. Ligt denk ik wat aan zijn stem, die weet mij niet te pakken. Muziek is i.i.g op dit album wat vlak naar mijn smaak. Dus vooralsnog no go voor Brosseau.