20/20 - Back to California (2025)

Een band waar ik nog nooit van gehoord had, maakt een comeback in 2025 en doet dat heel verdienstelijk. De twee originele leden moeten dikke 60gers zijn inmiddels, maar dat is er niet echt aan te horen. Zeker het eerste deel van het album klink urgent. Tegen het einde verandert dat, toegegeven, dus geen 3,5 *. De eerste zwik songs zijn echt top. Voor wie van jaren 70 pop-rock houdt, zit goed op Back To California.

Al vanaf het tweede album Look Out! uit 1981 bestaat 20/20 in feite uit de twee frontmannen Steve Allen en Chris Silagyi, waarbij bassist en drummer al na album 1 plaatsmaakten voor anderen, iets wat zich herhaalde. In 2025 keerde 20/20 na 27 jaar (!) terug met nieuw werk. Terug is oorspronkelijke bassist, tevens jeugdvriend van Allen, Ron Flynt. Hij zorgt ook voor enkele toetsenpartijen. Diens zoon (?) Ray speelt drums.
Op de oude albums staat powerpop, scheurende gitaren met rijke melodieën. Geen verrassingen in dat opzicht gelukkig. Titelnummer Back to California trapt pakkend af en met Why Do I Hurt Myself volgt weemoed in optima forma; hoor de gitaarlijn in het solodeel! Je hoort waar menig gitaarbandje (denk aan het Nederlandse Johan bijvoorbeeld) mosterd vandaan haalde. Of niet, want er zijn véél namen die dit soort gitaarrock ma(a)k(t)en, mogelijke invloeden te over. 20/20 maakt daarbij indruk. Opnieuw. Waarom toch zo onbekend gebleven?

Zoals met hun eerdere albums liggen mijn favorieten bij het uptempo werk, dat gelukkig voor mij prominent aanwezig is. Enkele sixtiesinvloeden in The End of the Summer, optimisme in Springtime Love Song, vrolijkheid in Lucky Heart.
Extra aangenaam op de tweede helft zijn mijn grootste favoriet Laurel Canyon (prachtig gitaarspel), Spark waarbij ik qua geluid en sfeer aan The Byrds moet denken, ter afwisseling een mondharmonica in King of the Whole Wide World en afscheidsliedje Farewell is hopelijk niet bedoeld als 'dit was ons laatste album'. Ten opzichte van de albums uit de beginperiode is het minder powerpop, meer gitaarpop. Nog altijd pakkend.