Deep Sea Diver - Billboard Heart (2025)

Door het onverwachte succes van de derde Deep Sea Diver plaat Impossible Weight ontstaat er een scheve verstandhouding binnen de band. Zangeres Jessica Dobson moet duidelijk wennen aan haar rol als boegbeeld en aanspreekpunt, zeker omdat de teksten behoorlijk persoonlijk en intens zijn. Dan heeft ze ook nog de pech dat haar partner Peter Mansen aan de nummers meeschrijft en als drummer in Deep Sea Diver actief is. De druk wordt alleen maar groter en dan kan je drie keuzes maken. Of je stopt met Deep Sea Diver, of Peter Mansen stapt uit de band, of je offert je privéleven op en wordt publiekelijk bezit. Vreemd genoeg kiest Deep Sea Diver voor dat laatste.

Gelukkig maar, want stiekem ben ik wel verliefd geworden op de hysterische zwoele indierock stem van Jessica Dobson die ergens tussen St. Vincent en Siouxsie in zweeft. Een hoog ouderwets new wave gehalte dus, maar ook lekker assertief en vooral heerlijk op en top vrouwelijk. Het Billboard Heart titelstuk staat bij dat etaleren stil. Hoe voelt het als je jezelf op de cover van bladen tegenkomt en als iedereen een mening over je heeft? Het verknipte Billboard Heart ontstaat als het stel na een echtelijke ruzie los van elkaar aan dezelfde track werkt en er blijkt dat de puzzelstukjes perfect in elkaar passen. Dan ben je je bewust van de onderlinge chemie en van het feit dat je niet zonder de ander kan functioneren.

Bij de What Do I Know twijfel gaat Jessica Dobson alleen aan de slag. Geïnspireerd door een band als The Smile werkt ze tegenstrijdige loops en ritmes tot een geheel uit waar ze boven verwachting Peter Mansen mee verrast. Hij bemoeit zich minimaal met de drumpartijen en vraagt Jessica Dobson om hier lekker eigenzinnig haar gitaar op los te laten. Gewoon zonder specifiek doel en met de nodige risico’s. En dan ontstaat er een roekeloos ongecontroleerd geheel, maar wel een verdomd lekker roekeloos ongecontroleerd geheel.

En dan voelt het weer ouderwets vertrouwd aan, al mengen de overige bandleden Garrett Gue en Elliot Jackson zich pas in het opnameproces als het fundament er al staat. Het harde Emergency staat stil bij het verharde zelfbeeld van Jessica Dobson; een antipathie om haar zelf recht in de ogen te kijken. Hier schuift Elliot Jackson aan en leeft zich als een bezetene op de dwarse synthesizerpartijen uit. In de hoekige tegendraadse Shovel discosound daagt Jessica Dobson zichzelf uit om via een schrijvershandboek een song te schrijven. Niks spontaans aan, al mag het resultaat er zeker wezen. Film noir duister met militante machinegeweer gitaarpatronen. Ze voegt er de nodige sensuele luchtigheid aan toe om de zwaarte wat te stollen.

De meerwaarde van Garrett Gue bewijst zich in het naar eighties synthpop refererende Tiny Threads. Daar kronkelen de baslijnen zich al wurgend om het ijle stemgeluid van een ingetogen Jessica Dobson. Hier komt de vocalist het dichtste bij haarzelf. Hier stelt ze zich het kwetsbaarste en zo naakt mogelijk op. Prachtig hoe de shoegazer gitaarakkoorden de leegtes dichten en het innerlijke beest temmen. Soms vraagt een track juist om een soort van kaalheid. De sobere Loose Change dreampop houdt de demoversie zoveel mogelijk intact en voegt bewust minimaal weinig aan die puurheid toe.

Bij het werkproces van Always Waving Goodbye gaat Deep Sea Diver zo ver om een bestaand nummer totaal af te breken tot er niks van overblijft om vervolgens die brokstukken te lijmen. Zelfs de ziel van Always Waving Goodbye moet er aan geloven. Het hervormde karakter heeft iets uitgeblust en vermoeiends. Juist op dat meest kritieke fragiele punt slaat de destructieve gitaarsolo genadeloos toe. Let Me Go is gebaseerd op de vriendschap die Jessica Dobson al jaren onderhoudt met folkzangeres Madison Cunningham. Hun muzikale interesses liggen ver uit elkaar en daar ergens in het midden in die bombast vinden ze elkaar dan toch. Met de duistere country rockgitaar als metgezel halen ze het beste in zich zelf naar boven. Hoe twee stemmen prachtig samen kunnen vloeien, de een spookachtig wanhopig, de ander zelfverzekerd en dominant.

Be Sweet heeft dezelfde zielsbelevingssnik als de gelijknamige Be Sweet track van The Afghan Whigs. Een gemeende poging om je teder te presenteren. Ook hier een laatste strohalm om een relatie te redden. De opgejaagde See in the Dark postpunk past precies in het deprimerende Seattle klimaat. Blijkbaar begon het hier helemaal mee, na de voltooiing van deze track gingen ze met producer Andy Park aan tafel zitten om hun zinnen op een nieuwe plaat te zetten. En dan word je in de ochtend wakker en meldt het bevredigende gelukzalige Happiness Is Not a Given zich stilletjes aan de voordeur. Net wat je nodig hebt om de sleur te doorbreken. Het is vreemd om te zeggen, maar de muzikale Seattle toekomst ligt in de handen van Deep Sea Diver.

Deep Sea Diver - Billboard Heart | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com