John St. Field - Control (1975)
mijn stem
2 stemmen
1
geplaatst: 28 januari 2025, 01:16 uur
heb een haat/liefde verhouding met de muziek van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven. op dit album dat reeds in 1971 werd opgenomen met alle 9 zelfgeschreven songs, staat een soort van progressieve, psychedelische folk rock met wat bluesinvloeden, waarop ook instrumenten als fluit en saxofoon te horen zijn, waarmee hij destijds de tijd wellicht ver vooruit was.
de wat rustigere mid-tempo nummers als "Soft Lowland Tongue" en "Raerona" over een denkbeeldig Spaans dorp, wisselt hij af met met stevige folk/blues rock op "Dog Star", "Ruins" en "The Problem", nummers met flink rammelend gitaarwerk en verrassende tempowisselingen, maar die het ontbreekt aan goede melodielijnen.
tegenover een fraaie folky ballad als "I'm Always a Prinlaws Boy" staat dan het merkwaardige "Dune Voices" met "soundscapes" en "voices" dat niet wil bekoren.
het korte, akoestische , folky "Sleeping in Bracken" sluit dit wisselvallige album fraai af. toch heb ik een zwak voor de man, die tegen alle heersende trends in altijd zijn eigen ding is blijven doen, maar feit is dat Jackie Leven heel wat betere albums heeft gemaakt dan deze "Control".
Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Mayfair Sound, London, UK
Jackie Leven: vocals, all guitars, bass
John Haines: percussion
Phil Ryan: keyboards
Joe Kuccer: saxophones, flutes
Alex Atterson: piano
Jesse Ballard, Juliet Lawson: vocals
(deel) citaat uit zijn liner notes bij de cd-reissue uit 1997 die op naam van Jackie Leven werd uitgebracht:
"Control" is a record that I made in 1971 following an intense period of taking LSD in many different locations and circumstances. To be honest, I think that it shows on these recordings, but what really strikes me, listening to these songs after all these years, is how similar the writing of that 20-year old boy is to the writing of the man I have become (I'm just a bit less smashed these days).
Also, I made the record under the alias John St. Field, mainly because I was in a little trouble with the forces of law and order at the time, and felt that it was wise to change my identity for a while. However, I cannot truly recommend changing your identity, taking lots of acid and making a record all close together.
The album was never released except briefly in Spain in 1973, and this was wholly because once I'd finished it, I continued living a life that had nothing to do with "career structures", and record companies could not countenance working with an artist who had all but disappeared"
de wat rustigere mid-tempo nummers als "Soft Lowland Tongue" en "Raerona" over een denkbeeldig Spaans dorp, wisselt hij af met met stevige folk/blues rock op "Dog Star", "Ruins" en "The Problem", nummers met flink rammelend gitaarwerk en verrassende tempowisselingen, maar die het ontbreekt aan goede melodielijnen.
tegenover een fraaie folky ballad als "I'm Always a Prinlaws Boy" staat dan het merkwaardige "Dune Voices" met "soundscapes" en "voices" dat niet wil bekoren.
het korte, akoestische , folky "Sleeping in Bracken" sluit dit wisselvallige album fraai af. toch heb ik een zwak voor de man, die tegen alle heersende trends in altijd zijn eigen ding is blijven doen, maar feit is dat Jackie Leven heel wat betere albums heeft gemaakt dan deze "Control".
Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Mayfair Sound, London, UK
Jackie Leven: vocals, all guitars, bass
John Haines: percussion
Phil Ryan: keyboards
Joe Kuccer: saxophones, flutes
Alex Atterson: piano
Jesse Ballard, Juliet Lawson: vocals
(deel) citaat uit zijn liner notes bij de cd-reissue uit 1997 die op naam van Jackie Leven werd uitgebracht:
"Control" is a record that I made in 1971 following an intense period of taking LSD in many different locations and circumstances. To be honest, I think that it shows on these recordings, but what really strikes me, listening to these songs after all these years, is how similar the writing of that 20-year old boy is to the writing of the man I have become (I'm just a bit less smashed these days).
Also, I made the record under the alias John St. Field, mainly because I was in a little trouble with the forces of law and order at the time, and felt that it was wise to change my identity for a while. However, I cannot truly recommend changing your identity, taking lots of acid and making a record all close together.
The album was never released except briefly in Spain in 1973, and this was wholly because once I'd finished it, I continued living a life that had nothing to do with "career structures", and record companies could not countenance working with an artist who had all but disappeared"
* denotes required fields.
* denotes required fields.