The Knickerbockers - Jerk & Twine Time (1965)

The Knickerbockers hebben natuurlijk enige faam doordat hun enige hit Lies in de verte een beetje leek op The Beatles, wat wel aan de vocalen van Beau Charles zal hebben gelegen.
Op dit eerste album hadden de heren die vorm nog niet gevonden, en eerlijk gezegd is het een zwakke en onevenwichtig elpee geworden. Twee belabberde Kinks-covers plus een cover van het overbekende Money openen het album, en vervolgens hoor je een aantal covers van uptempo nummers die ik maar matig vind. Het klinkt allemaal zeer brak - drums en gitaar zijn soms nauwelijks te horen (ik luisterde met koptelefoon). Het album wordt echter afgesloten met She's Not There en deze Zombies-cover redt het album nog een beetje. Instrumentaal klinkt het pover; de piano-solo van Rod Argent wordt hier gespeeld door Buddy Randell op saxofoon, maar vooral de vocalen konden mij toch wel bekoren.

Dit album heb ik ooit een keer gekocht op basis van de Kinks covers die er op stonden, gecombineerd met de haast mythische status die de groep door Lies had verworven. The Knickerbockers kwamen met die hit wel heel dicht bij de sound van The Beatles. Opper Beach Boy Brian Wilson was een groot fan van The Knickerbockers. Dat droeg er ook nog aan bij dat ik het album op een platenbeurs uit de bak pakte in de veronderstelling dat ik hier met een muzikale openbaring zou worden geconfronteerd.
Inderdaad waren de Kinks covers ondermaats. De rest van het album viel ook enorm tegen. Sterker, als je dit album vergelijkt met de opvolger, niet geheel toevallig ook met de titel Lies, is het bijna alsof je naar een andere groep zit te luisteren.
In tegenstelling van heartofsoul vind ik dat She's Not There het album niet redt. Uiteindelijk heb ik het album weten te verkopen aan een verzamelaar die alles van The Knickerbockers compleet wilde hebben, ongeacht de belabberde kwaliteit van het gebodene.
Opgeruimd staat netjes.
Eigenlijk is dit een groep waar je een leuke verzamelaar van moet hebben en verder niks.

Ik had echter geschreven dat She's Not There het album nog een beetje redt. Verder eens natuurlijk. En "die leuke verzamelaar" werd ooit uitgebracht door Sundazed, namelijk de cd The Fabulous Knickerbockers, met behalve Lies ook de goede opvolger One Track Mind.
Ben trouwens het zojuist door Sundazed uitgebrachte The Challenge Recordings aan het beluisteren, en mijn voorlopige indruk is dat hun latere opnames wel een stuk beter zijn dan Jerk & Twine Time.

Hier is duidelijk de roots van the Knickerbockers als garageband te horen. Net zoals veel andere garagebands, zoals bijvoorbeeld the Standells, begonnen ze hun carriere met een liveplaat, duidelijk opgelegd door de platenmaatschappij. Klinkt erg rauw dit, maar ook vrij zwak. Typische fratrock uit die tijd, wat ook duidelijk blijkt uit de hoes/titel van deze plaat. Pas op hun volgende album zouden ze hun stijl vinden (Beatlespop, hoewel hun album 'Lies' misschien nog wel veel meer weg heeft van Gerry and the Pacemakers door de croonerballads). Maar uiteindelijk zijn bij the Knickerbockers vooral de singles het interessantst, waarvan alleen 'Lies' op album verscheen. Daarom is het beter om een compilatie te vinden waarop alle singles verzameld zijn. 'Jerk & Twine Time' is alleen interessant voor 60s garagerock-adepten.