Alice Cooper - School's Out (1972)

Dit album hinkt een beetje op twe gedachten. Aan de ene kant is er de gitaarrock van van School's out, Luney tune en Public animal no.1 en aan de andere kant heb je nog de muzikaliteit van vooral de eerste vier albums. Dit zorgt voor een onevenwichtig geheel waardoor School's Out niet één van de beste platen is van Alice Cooper.

Een waardig album, maar haalt het niet in vergelijking met 'Killer' uit 1971 en 'Billion $ Babies' uit 1973. Wel behoren 'Luney tune' en 'My stars' tot de betere nummers van het album, evenals 'School's out'. Opvallend aan dit album is: dat 'Glitter Cat versus The Jets' een sample bevat van 'The Jet song' uit de West Side Story-musical.

Gitaarsolo op "My Stars" van Dick Wagner (gitarist op Lou Reed's "Berlin" en "Rock N Roll Animal" en Alice Cooper's "Welcome to My Nightmare").

De opvolger van Killer en School's Out vormt een plaatje waarbij Cooper weer meerdere stijlen in zijn songs probeert te incorporeren. Dat hij met diverse genres uit de voeten kon bewees hij al met enkele voorgangers. Desalniettemin wringt het een beetje, dat komt omdat Cooper soms wat vreemde keuzes maakt. School's Out is een uitstekende song om mee te beginnen, Luney Tune is niet slecht, is druk maar valt wat tegen in vergelijking met het titelnummer. Gutter Cat is vervolgens degelijk maar het musical achtige karakter van het laatste gedeelte van de song is flauw. Street Fight slaat nergens op, in zijn beginjaren voegde hij wel vaker van die 'airfillers' op zijn platen. Het jazzy achtige Blue Turk vormt voor mij een van de beste songs op deze schijf, uitstekend gezongen, fraaie arrangementen en een gedurfde aanpak, dat is wat ik zo apprecieer aan Cooper. Vervolgens komt hij met My Stars op de proppen, een wat schizofreen nummer, rock n' roll met strak ritmewerk waarbij de sfeer halverwege omslaat in een episch einde waar mooi pianowerk aan vooraf gaat. Public Animal is degelijk, waarbij het Hey Hey Hey het nummer een wat jolig gehalte geeft. Alma Mater; een lelijke song waarbij de stem van Cooper door een vreemde mix is gehaald, hierdoor komt het geheel voor mij nooit tot leven. Afsluiter Grande Finale is aardig maar bevat weer een eigenaardig musical element. Al met al is Schools' Out een wat wisselvallige worp gebleken en wat mij betreft niet behorend tot het sterkste werk van Cooper uit de jaren 70.

Het tempo zit er lekker in bij Alice, plaat nummer 5 in drie jaar tijd, hoewel zijn oeuvre tot dat moment een wisselvallige indruk op mij maakt. De plaat start in ieder geval prima; School's Out blijft een klassieker, met name de live uitvoering tijdens de Trash tour eindjaren 80 krijgt een lekker vet sausje mee, het blijft heerlijk. De volgende drie songs zijn redelijk maar kunnen niet tippen aan School's Out. Blue Turk kan dat dan in mijn ogen weer wel, met zijn jazzy arrangementen is het een catchy song. Jammer dat My Stars hoewel niet slecht, vanuit technisch oogpunt zelfs knap in elkaar steekt een wat nerveuze indruk maakt. Het is echter nog wel dik voldoende. Public Animal kan mij ook nog bekoren. Hierna is het kruit wat verschoten. Wat beter dan voorganger Killer, vanwege enkele uitstekende songs maar nog steeds wisselvallig van aard.

Tussenstand:

1. Love It to Death
2. School's Out
3. Killer
4. Easy Action
5. Pretties for You

Best verrast door dit album. Het begon al meteen met School's Out, het tijdloze anthem voor de jongeren dat de zomer in luidt. Misschien in de jaren '60 nog met meer protest, tegenwoordig een leuk nummer dat past bij het einde van het schooljaar met de blik naar de vakantie. Ik verwachtte meer van dit soort gitaar glamrocknummers.

Na het openingsnummer krijgen we enkele mooie rocknummers. De link met West Side Story is best leuk. Die rode draad zit in het hele album wel in. En dan werd ik toch alert als halverwege het nummer Blue Turk speelde. Een heel verschil met School's Out. Iets tussen de dromerige songs van The Doors en 50's jazz. Prachtig nummer dat mijn waardering in Alice Cooper doet bijstellen. Dit is niet het genre dat ik van hem gewoon ben. Die jazz met rocksfeer en de verwijzing naar West Side Story blijft daarna verder hangen in het album. Eigenlijk klinkt alleen School's Out niet op haar plaats. Gelukkig is het een goed nummer en is het de opener van dit album.

Beslist niet het beste album van Alice Cooper. Maar wel met School's Out wat ik een van zijn betere nummers vind. Vooral de jazz invloeden in een paar nummers zijn helemaal niet mijn ding en maken dat ik moeilijk door het album heen kom.
Het blijft bij 3* voor deze nummer 25 in de 100 Greatest Albums of 1972. In de lijst over 1972 van best ever albums neem het op dit moment positie 94 in. Toch een groot verschil.

Geen wonder dat ik dit goed vond op mijn 13, waar ozzy met dezelfde thematiek nog een dreiging kan verwoorden is t bij Vincent Damon Furnier aka Alice Cooper meer een potsierlijke kermis variant. Of misschien praat ik beter over musical. Ik hou niet van musical en muzikaal schiet het ook -zoals musical- alle kanten uit, van rock en Glamachtig tot Doors-achtige zaken. Het is niet slecht hoor, en ik ben er zeker van dat mensen dit geweldig vinden of net niet (Alma Mater vind ik wel echt heel goed trouwens).

Wat me wel echt bevalt is de productie. Bob Ezrin levert echt geweldig werk af. De man kan wel wat natuurlijk, het is geen wonder dat hij met Lennon, N.I.N en Lou Reed tot Pink Floyd, Peter Gabriel en consoorten werkte. Het klinkt altijd anders, alsof hij telkens voelt hoe het moet klinken. Hier klinkt het bijna alsof school's out is opgenomen in een oude, muf podium in een school maar dan helder, duidelijk en fris . Bij Berlin van Lou Reed had je zoiets gelijkaardigs van geluid. .

Al op mijn tiende was ik fan van Alice Cooper samen met de band Kayak. Billion dollar babies heb ik ontelbaar vaak gedraaid. Maar deze kocht ik een paar jaar later en die heb ik ook heel erg vaak gedraaid. Blijft een superplaat, ook nu nog. Ik kan deze nog steeds blijven draaien. En daarna weer. School's out, Luney tune, Blue turk, My stars, Alma mater, Grand finale meer meer meer ........

Wat een tegenvaller na het zeer goede 'Killler'. Staan bijna geen nummers op die me echt boeien.