CocoRosie - Little Death Wishes (2025)

Het is alweer ruim twintig jaar geleden dat de excentrieke zussen CocoRosie mijn aandacht trokken. De eerste kennismaking was hun tweede Noah’s Ark plaat, waarop het kleurrijke duo als hedendaags uitschot poseerde, met een uiterlijk vertoon waarin al het foute van de jaren tachtig en negentig samenvloeide. CocoRosie gaf een artistieke draai aan housebroeken, opgeknipte haarmatjes en acid vrolijkheid. En zo kan je hun muziek eigenlijk nog steeds beschouwen: een mengelmoes van barokke opera, zigeunervolk en straat hiphop, dit alles onderverdeeld in een dromerig indierock jasje.

De teksten zijn gewaagd, een tikkeltje feministisch en de zang switcht van het gemeen demonische van Bianca Leilani “Coco” Casady naar het klassieke diep hemelse van Sierra Rose “Rosie”. De schoonheid van lelijk durven te zijn, de lelijke kantjes van de smetteloze schoonheid. Er volgen meer albums, Written In Music pakt hun vijfde album Heartache City op. Het verlangen naar vastigheid in de onvaste jeugdjaren, waar ze als zwerfnomaden rondtrekken, dan weer gezamenlijk, dan weer van elkaar gescheiden.

Afgelopen jaar stonden ze nog op initiatief van Doornroosje in het Openluchttheater op de Nijmeegse Goffertweide, en waren ze tevens in de Nieuwe Kerk in Den Haag te zien. Er werd nieuw werk gespeeld, probeersels welke uiteindelijk het raamwerk van het nieuwe album Little Death Wishes vormen. Little Death Wishes staat bij de MeToo-beweging stil, de muzikale erfenis waaruit een sterke nieuwe lichting vrouwelijke singer-songwriters ontstaat. Het toont de kwetsbaarheid en de kracht die daaruit geput voortkomt. Het is CocoRosie op het lijf geschreven om hier hun oordeel over te geven.

Little Death Wishes gaat nog verder terug. Bij Wait for Me ligt het machtsmisbruik in de scheve verstandverhouding tussen een vader en dochter in een ontspoord gezin. Een gewelddadig verhaal waar amper liefde aan te pas komt. Juist die liefde is zo onmisbaar, zeker in de ontwikkeling van een kind. De situatieschets is net zo verknipt als de aanpak van CocoRosie. Een romantisch verlangen naar iets wat het leven compleet maakt, de stukjes aan elkaar verbindt. Een musicalnummer met haperende breaks en doeltreffende beats. De eerste van een twaalftal Little Death Wishes, waar de dood vaak de enige uitweg is. Er hangt een donkere rouwrand glans over de plaat heen, en benadrukt nogmaals dat sprookjes zeker niet altijd een gelukkige afloop hebben. Het verscheurende Little Death Wishes is heftig confronterend, een zwarte persoonlijke kant van CocoRosie.

Cut Stitch Scar waagt zich in de duisternis van de nacht, veilig met de glinsterende sterren als getuigende bewakende lichtjes die deze donkere gemoedstoestand doorbreken. Gemarkeerd door de pijn, de wonden oppervlakkig zichtbaar, de diepte van de snee is lastiger in te schatten. Ook hier de hulpvraag waarmee het slachtoffer een engel hoopt te bereiken, die haar definitief van deze ellende verlost. Wereldse new age met melancholische dreampop en retro ambient house verwijzingen. Muziek waar ze in hun jeugd mee opgegroeid zijn. Het voor eeuwig beschadigde Yesterday benadrukt nogmaals dat die cirkel van geweld bijna niet te doorbreken is. Het drankprobleem zit in de genen ingekapseld. Een onuitroeibare verdorvenheid wat zich als een kankergezwel parasiteert. De kinderlijk speelse rap van Bianca Casady leent zich hier perfect voor.

Het korte Luckless leidt het beschuldigende door haatgevoelens gevoede Paper Boat in. Luie slacker hiphop, het kwaad dringt zich op, dringt het huis binnen. Ook hier bewapent het tweetal zich met bijna onbevlekte luchtigheid. Schijn bedriegt, de dood als enige uitweg. In de It Ain’t Easy pianoballad is die ziel al gestorven, en is het lichaam slechts een eenzaam leeg omhulsel. Een met enkele eenvoudige toetsenaanslagen en een opbeurende beat opgesierd indrukwekkend schouwspel. Soms moet je het gewoon zo simpel mogelijk houden. Het huwelijk biedt geen oplossingen, het is schone schijn. Nothing but Garbage, de vrouw als inwisselbaar wegwerpproduct. Funky met kopstem gezongen hedendaagse vrouwelijke R&B met stoere bijna mannelijke raps.

Least I Have You probeert de Wait for Me schade te lijmen. Ook hier de verwijzingen naar een gebroken familiesituatie, waar een moeder voor haar kinderen opkomt. Het is de terugkerende angst, de slapeloze nachten in een bestaan zonder toekomstperspectief. Schrijnend en ziel rakend. Girl in Town benadrukt nogmaals dat gebrek aan liefde, het seksuele misbruik en de hele nasleep daarvan. Er is een prachtrol voor Chance the Rapper weggelegd, zijn melodieuze aanpak ligt in het verlengde van de reggae en raggamuffin en geeft Girl in Town net dat beetje meer. Het trieste No Need for Money is de sleutel van de Pushing Daisies deur. Het uitschot als het onuitroeibare onkruid van de maatschappij. Kansloos omdat ze nooit van kansen hebben kunnen dromen, laat staan verwezenlijken. Unbroken is de pijnlijke conclusie. De toekomst zal nooit beter worden.

De zussen CocoRosie komen zelf uit een gebroken traumatische gezinssituatie voort. Die scheiding werkt op Little Death Wishes door. Ondanks dat ze toen nog erg jong waren, heeft dit blijkbaar zoveel impact op ze gehad dat het op Little Death Wishes allemaal tot uitbarsting komt. Therapeutisch van zich afschrijven biedt hierin ruimte. Ruimte die de lucht klaart, maar die niet de donkere wolken verdrijft. Het is slechts een stukje zelfverwerking, vormgegeven in een indrukwekkend document. Wat verder opvalt is dat het experimentele gedeelte op Little Death Wishes door een meer popgericht inzicht verdrongen wordt. Misschien zorgt die toegankelijkheid wel voor een bredere verspreiding van de boodschap.

CocoRosie - Little Death Wishes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com