Ludovico Einaudi - Le Onde (1998)

Wapperende gordijnen, een fris lentebriesje stroomt de kamer binnen. Zondagmorgen in je ochtendjas, glaasje jus d'orange, vers kopje thee, croissantje.....
Het is heerlijk ontspannen op deze verstilde piano-klanken.

Le Onde onder pop zetten is tricky business, want pop kun je de muziek van deze Italiaanse pianist niet noemen. Maar klassiek gaat ook weer een stap te ver. Pop dan maar.

Zeer geschikt voor mensen die niks op hebben met klassiek maar wel een beetje in die richting willen gaan denken.

ik vind het meer new age dan pop of klassiek, maar slecht is het zeker niet!

Welke track het precies is weet ik niet maar dit is prachtig.

YouTube - Ludovico Einaudi Le Onde The Waves

Dat is Le Onde zelf'

Wel een erg hoog gemiddelde. Zo goed vind ik dit album lang niet. Einaudi heeft beter werk gemaakt. 'Le Onde' is erg mooi, maar daarna daalt het niveau. De eerste helft van het album blinkt niet uit in veelzijdigheid.

Ik heb ook het gevoel dat bij veel van deze nummers niet het onderste uit de kan is gehaald. Lang niet elke noot, akkoord of wisseling is indrukwekkend en dat is eigenlijk wel de bedoeling in minimal music (of iets wat in ieder geval in die hoek zit). Klassiek is dit inderdaad niet, for what it's worth.

'Tracce' is dan wel weer erg mooi. Een nummer als 'Questa Notte' zit echter een beetje op het randje - is dit niet overdreven/gemaakt pathetisch? - maar ergens raakt het me toch ook wel.

Einaudi zet verder vaak opzettelijk te laat in en dat vind ik niet echt werken. Al met al heb ik er niet echt een klik mee, interesseert het me niet onwijs en werkt 't ook niet hypnotiserend.