Wim Mertens - Receptacle (2007)

Ik ben een redelijke grote fan van Wim Mertens. Begin jaren 80, midden in de post punk en new wave tijd verraste hij toen met de groep 'Soft Verdict' , "Struggle for Pleasure' een prachig mini album wat wel paste bij mijn interesse die ik ook voor Philip Glass had gekregen. Een prachtig minimalisme, mooie afwisslende nummers (dat was bij Philip Glass wat minder.
Wim Mertens is daarna zeer productief verder gegaan en je kunt niet 'blind' zomaar iets aanschaffen, ik heb een 3 cd set (een gedeelte van een project van 9 cd's ) waar enkel minimale pianomuziek klinkt. Dat is een hele zit en alles behalve commercieel.
De cd Receptacle laat horen hoe ver hij van zijn oorspronkelijke minimalistische koers afgeweken is. De meeste composities opteren eerder voor berusting dan voor melancholie en worden afgewisseld met een aantal speelse momenten. Op de plaat werkt hij met niet minder dan zeventien vrouwelijke muzikanten en halen vooral de strijkers de bovenhand.
Het isis mede daardoor een hele mooie afwisselende Mertens album geworden, niet het beste wat hij ooit gemaakt heeft, maar zeker niet het minste. Wim Mertens doet waarin hij goed is , prachtige herhalende muziek maken die bijzonder goed wordt uitgevoerd.
Live vindt Wim Mertens het leuk om de nummers te verfraaien met zijn zangkunsten, waar de meningen zeer verdeeld over zijn. Maar hier houdt hij zijn kaken strak op elkaar en eigenlijk vind ik dat wel best.
Een mooie plaat in het uitgebreide oeuvre van deze Belgische neo klassieke componist en uitvoerder.