Don Airey - Pushed to the Edge (2025)
mijn stem
10 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: earMUSIC
-
Tell Me (4:16)
-
They Keep On Running (4:43)
-
Moon Rising (4:37)
-
Rock the Melody (4:27)
-
Flame in the Water (5:35)
-
Out of Focus (4:56)
-
Power of Change (5:04)
-
Girl from Highland Park (2:59)
-
Godz of War (7:40)
-
Edge of Reality (5:10)
-
Finnigan's Awake (6:29)
1
geplaatst: 21 mei 2025, 18:36 uur
Vorig jaar zomer buitelden op MuMe liefhebbers van Deep Purple over elkaar heen wat betreft hun nieuwe album =1. Hoe kan het dan dat het hier zo stil is bij de nieuwe van hun toetsenist Don Airey waarop bovendien hun gitarist Simon McBride speelt?
In mijn geval: volkomen gemist dat hij met nieuw werk was gekomen. En afgezien van K2 uit 1988 ben ik verder volkomen onbekend met zijn solowerk, terwijl hij als Don Airey & Friends toch menigmaal Nederland heeft aangedaan.
Kortom, een hiaat in mijn muziekbubbel, heb wat in te halen. Pushed to the Edge is steviger en meer uptempo dan =1 en staat bol van de goede ideeën. Daar kan de stilte dus niet aan liggen. Bovendien toegankelijk, aangezien Carl Sentance de microfoon heeft. Heb zijn naam vaak gelezen maar heb hem - alweer vreemd - nooit horen zingen. Een krachtige tenor in staat tot hoge uithalen, perfect voor de vaak ronkende hardrock van dit album.
Tell Me knalt fel de startblokken uit met zowel gierend gitaar- als toetsenwerk, waarna They Keep On Running begint met filmmuziek (trompet) á la Ennio Morricone als opmaat van een stevig midtempo nummer.
Moon Rising is als een kruising tussen de hardrock van Deep Purple en de symforock van Emerson, Lake & Palmer, Rock the Melody valt meer de kant van stevige symforock op.
Flame in the Water begint als een kalme ballade en wordt later stevig, Out of Focus beukt met sterk drumwerk van Jon Finnigan. Op de eerste helft hebben zowel Airey als McBride menig duet gespeeld om de vingers bij af te likken.
Een dreigend begin in Power of Change, voorbode van een stoempend nummer met veel Hammond en enige fusion-/progelementen. Met Girl from Highland Park dient zich een fraaie ballade aan waar Aireys toetsenspel wat jazz bevat; doet me denken op wat hij bij Black Sabbath op Never Say Die! deed.
Godz of War is langzaam en massief, Edge of Reality soortgelijk en met slotlied Finnigan's Awake weer uptempo virtuositeit, waarna Airey de groepsleden voorstelt. Verrassend slot, alsof je erbij zit.
Liefhebbers van het Deep Purple kunnen dit blind aanschaffen om 'm vervolgens de hele zomer rondjes te laten draaien. Geldt ook voor fans van Uriah Heep, ELP, etc., etc., etc. Classic hardrock op z'n best. Ik begin maar eens met een dikke 9 als waardering.
In mijn geval: volkomen gemist dat hij met nieuw werk was gekomen. En afgezien van K2 uit 1988 ben ik verder volkomen onbekend met zijn solowerk, terwijl hij als Don Airey & Friends toch menigmaal Nederland heeft aangedaan.
Kortom, een hiaat in mijn muziekbubbel, heb wat in te halen. Pushed to the Edge is steviger en meer uptempo dan =1 en staat bol van de goede ideeën. Daar kan de stilte dus niet aan liggen. Bovendien toegankelijk, aangezien Carl Sentance de microfoon heeft. Heb zijn naam vaak gelezen maar heb hem - alweer vreemd - nooit horen zingen. Een krachtige tenor in staat tot hoge uithalen, perfect voor de vaak ronkende hardrock van dit album.
Tell Me knalt fel de startblokken uit met zowel gierend gitaar- als toetsenwerk, waarna They Keep On Running begint met filmmuziek (trompet) á la Ennio Morricone als opmaat van een stevig midtempo nummer.
Moon Rising is als een kruising tussen de hardrock van Deep Purple en de symforock van Emerson, Lake & Palmer, Rock the Melody valt meer de kant van stevige symforock op.
Flame in the Water begint als een kalme ballade en wordt later stevig, Out of Focus beukt met sterk drumwerk van Jon Finnigan. Op de eerste helft hebben zowel Airey als McBride menig duet gespeeld om de vingers bij af te likken.
Een dreigend begin in Power of Change, voorbode van een stoempend nummer met veel Hammond en enige fusion-/progelementen. Met Girl from Highland Park dient zich een fraaie ballade aan waar Aireys toetsenspel wat jazz bevat; doet me denken op wat hij bij Black Sabbath op Never Say Die! deed.
Godz of War is langzaam en massief, Edge of Reality soortgelijk en met slotlied Finnigan's Awake weer uptempo virtuositeit, waarna Airey de groepsleden voorstelt. Verrassend slot, alsof je erbij zit.
Liefhebbers van het Deep Purple kunnen dit blind aanschaffen om 'm vervolgens de hele zomer rondjes te laten draaien. Geldt ook voor fans van Uriah Heep, ELP, etc., etc., etc. Classic hardrock op z'n best. Ik begin maar eens met een dikke 9 als waardering.
1
geplaatst: 22 mei 2025, 04:34 uur
RonaldjK schreef:
Vorig jaar zomer buitelden op MuMe liefhebbers van Deep Purple over elkaar heen wat betreft hun nieuwe album =1. Hoe kan het dan dat het hier zo stil is bij de nieuwe van hun toetsenist Don Airey waarop bovendien hun gitarist Simon McBride speelt?
Liefhebbers van het Deep Purple kunnen dit blind aanschaffen om 'm vervolgens de hele zomer rondjes te laten draaien.
RonaldjK, dank voor je bericht!Vorig jaar zomer buitelden op MuMe liefhebbers van Deep Purple over elkaar heen wat betreft hun nieuwe album =1. Hoe kan het dan dat het hier zo stil is bij de nieuwe van hun toetsenist Don Airey waarop bovendien hun gitarist Simon McBride speelt?
Liefhebbers van het Deep Purple kunnen dit blind aanschaffen om 'm vervolgens de hele zomer rondjes te laten draaien.
0
geplaatst: 25 mei 2025, 22:26 uur
Podcast! Don Airey te gast bij journalist Mick Wall (vroeger op tv bij Monsters of Rock), vertelt over zijn carrière. Met leuke anekdotes over Biff van Saxon, Gary Moore, Ritchie Blackmore en veel meer namen. Post van 16 april j.l., zie hier of op uw streamingplatform.
0
geplaatst: 5 juni 2025, 07:08 uur
In een interviewtje op guitar.com legt Airey uit dat het Nederlandse Focus de inspiratie vormde voor Out of Focus.
Met een smeuïge anekdote uit de dagen bij Rainbow, toen Ritchie Blackmore op het podium achterover kukelde en zijn backline in zijn val meenam.
Met een smeuïge anekdote uit de dagen bij Rainbow, toen Ritchie Blackmore op het podium achterover kukelde en zijn backline in zijn val meenam.
1
geplaatst: 26 juli 2025, 10:16 uur
RonaldjK schreef:
In mijn geval: volkomen gemist dat hij met nieuw werk was gekomen. En afgezien van K2 uit 1988 ben ik verder volkomen onbekend met zijn solowerk, terwijl hij als Don Airey & Friends toch menigmaal Nederland heeft aangedaan.
In mijn geval: volkomen gemist dat hij met nieuw werk was gekomen. En afgezien van K2 uit 1988 ben ik verder volkomen onbekend met zijn solowerk, terwijl hij als Don Airey & Friends toch menigmaal Nederland heeft aangedaan.
Bij mij net andersom dat ik 'K2 goed anderhalf jaar geleden eens besteld heb en die andere vier albums al langere tijd in huis heb, m.u.v. dat livealbum. Deze nieuwe worp is tot een acceptabel prijsniveau voor een nieuwe CD gezakt dus maar eens in de bestelling gezet. Speelt nu op YouTube. Ten tijde van 'One of a Kind' eens live gezien en alhoewel niet zijn beste album is zijn solowerk wel de moeite eens te beluisteren, al ken ik pianoalbum 'Going Home' dan weer niet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.