Steve Vai - Flex-Able (1984)

Heel goed solo-debuut van Steve Vai, na een aantal jaren in Frank Zappa's band te hebben gespeeld. Hier bewijst hij zich een natuurtalent, op nummers als 'Call It Sleep', 'The Attitude Song' en met name 'Junkie' speelt hij behoorlijk spectaculair. De songs zijn nogal maf, maar dat mag ik wel. Zeker niet voor iedereen. 4/5

debuut en hoogtepunt van vai als soloartiest

erg smaakvolle plaat die anno 2006 nog steeds boeit

daarna oversteeg vai's ego zijn muziek

Joy

Bij vlagen heerlijk "Zappa-esque" deze cd.
Zoals "Bledsoe Bluvd" bijvoorbeeld met een paar ex-collega's uit Zappa's band.

Vai's korte solo (tweede en laatste gedeelte van de solo) in Bledsoe Bluvd is een echte "Zappa solo" die wel door Frank zelf lijkt ingespeeld. (wat niet het geval is) Goed 'gekloond' zal ik maar zeggen. Mooi gedaan Steve.

Toen ik de zwarte LP met rose letters Flex-Able erop nog had stond dat nummer er nog niet op trouwens.

Ik heb de elpee en andere hoes en ik ken nrs 12 t/m 15 niet, goed debuut en Vai is live echt een sensatie en niet alleen rausen, maar ook stukken acoustisch/flamengo.

vai flamengo?

serious?>

Ja echt zelf gezien bij een akoustisch tussenstuk van zijn concert in Hardenberg een paar jaar geleden waar hij ook freakstukken speelde .
Ik zag G3: Fripp, Satriani, Vai op Arrow rock in Lichtenvoorde. Vai speelde een favouriet nr. van mij te weten het nr.
Red van King Crimson. For the love of God is mijn favo Vai nr. en ik denk voor velen.

ik kan je nauwelijsk volgen

vai die red speelt van crimson?

via die flamengo speelt?

hebben we het over dezelfde vai?

kan me niet voorstellen dat vai red speelt van kc, totaal andere richting, totaal niet vai

leuk zou het wel zijn want dan toont de man zich eens op andere paden dan de door hem zelf geijkte

Ik weet het zeker. King Crimson is 1 van mijn favoriete bands en vergeet niet G3 op Arrow rock is met Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Vai kent het nummer Red en hij speelt hij het fantastisch, misschien dat hij het live niet zo vaak heeft gespeeld maar op Arrow rock zeker.

nice, ga ik eens opzoeken

Dit album pakt me niet echt.
De Zappa-maniertjes komen m.i. een beetje flauw over.

Misschien moet ik maar weer 'ns meenemen in de auto....

zeker doen en urenlang cuizen met de plaat op repeat

ja duidelijk zappagestoeld maar immer zijn meest creatieve en frisse werkje ever

Toen ik dit voor de eerste keer hoorde vond ik het helemaal niks. Viel zwaar tegen na Passion & Warfare. Komt ook door de eenvoudige productie. Het klinkt echt heel krakkemikkig en die amateuristische hoes maakt het er niet beter op. Pas toen ik wat meer van Zappa had gehoord kon ik er beter tegen.
Achteraf kan ik zeggen dat Vai op dit debuut duidelijk nog aan het zoeken is naar zijn eigen stijl. Die stijl is al aardig te horen op ViV Woman, Salamanders in the Sun en The Attitude Song. Daarom zijn dit voor mij ook de beste nummers. Echter, nummers als Lovers are Crazy en The Boy-Girl Song kunnen echt niet (meer). Dit is een plaatje voor specifieke Vai-liefhebbers, zou ik zeggen. Voor alle andere muziekliefhebbers: luister naar Passion & Warfare of Alien Love Secrets.

nog altijd het beste werk van vai, toen een broekie van 24

dit heeft niets te maken met zoeken naar eigen stijl, dit is een hele diverse debuutplaat vol ideeen waarbij zijn gitaar - nog - niet in het middelpunt stond

levert mooie nummers op zoals idd de boy-girl song,of een lovers are crazy

een plaat waar het plezier vanaf spat en waar het niet de bedoeling is om te laten zien hoe goed je bent, op latere platen van vai helaas vaker het geval

besef net dat dit ene behoorlijk tijdsloze plaat is voor mijn gevoel

het zou anno 2008 uitgekomen kunnen zijn

Steve Vai ken ik van de albums waarop hij met Frank Zappa speelde, met de G3, van zijn goede DVD "Live At The Wastoria London" en van zijn verrassende optreden in Biddinghuize op het Arrow Rock Festival 2007.
Vooral met het laatste bewees hij zijn diversiteit, dat hij ook op dit album laat horen. Op zijn latere albums is hij een (zeer goede) gitaarshredder ala zijn leerling Joe Satriani.

Dit album ademt de invloed van Frank Zappa uit. Wat Zappa van dit album, vond weet ik niet. Wel is het zo, dat zijn zoon Dweezil Zappa met het Noord Nederlands Orkest in Tvoli/Vredenburg, naast vader Zappa's werk en eigen werk, ook Steve Vai's "There Is Something Dead In Here" ten gehore bracht.

Een van zijn beste nummers is The Attitude Song dat ook weer terug te horen is op zijn life concert in Londen: Steve Vai - Live in London.
Call It Sleep vind ik ook steengoed. Over ballads gesproken.
Junkie is een pure hartekreet.

Ergo, een fijn album.
Ik geef het 4 sterren.