Irene Papas & Vangelis - Rapsodies (1986)

bijzonder fraai album van deze twee Grieken, Papas zingt veelal gewoon in het Grieks (in het laatste nummer is het meer praten en hijgen maar goed) en Vangelis laat zich van zijn beste kant zien met soms erg bombastische muziek en even later weer minimaal zoals alleen hij dat kan.

4 sterren wat mij betreft.

Het album Odes van Irene Papas, waarvoor Vangelis verantwoordelijk was voor de productie, vond ik al wat hebben. Dus was daar de vraag hoe zal dit album klinken niet zo vreemd.

Na wat niet te plaatsen klanken is daar het bekende geluid van Vangelis. Het doet groots aan en doet mij denken aan dat er een strijd in positieve zin is beslecht. Hierna volgt een meer statig gedeelte wat indrukwekkend is. Track 2 begint erg plechtig en zodra Irene Papas begint te zingen ontstaat er bij een gevoel of ze het over één of andere Griekse sage heeft. Het is erg sfeer vol en de instrumentatie van Vangelis is erg goed. Op I See Your Bridal Chamber All Bedecked is alleen de stem te horen van Irene Papas en dat is bijzonder mooi te noemen.

Rhapsody begint erg mysterieus met fraaie klanken van Vangelis. Dit groeit langzaam maar zeker uit tot iets statigs wat me aan de Middeleeuwen doet denken. The Beauty of You Virginity and the Splendor of Your Purity is alleen om de titel al mooi. De compositie is dat ook. Mooie bombastische klanken van Vangelis en de warme stem van Irene Papas. Resurrection begint zacht en doet me denken een kathedraal binnen te zijn gelopen. Als daar de bombast van Vangelis bijkomt zie ik de organist alle registers van zijn orgel uitproberen. Waarna een klassiek einde volgt.

Erg spannend begint Song of Songs, en als Irene Papas begint te praten heb ik het gevoel of ze bezig is een mooi verhaal voor te lezen in het Grieks (verstaan doe ik het niet). De muziek daar onder is best spanend te noemen, dus ik ga er van uit dat het verhaal dit ook is. Wat later gaat dit praten over in hijgen wat behoorlijk heftig is. Even is daar rust, waarna deze track erg duister tot een eind komt.

Door alle genoende sferen is dit een moeilijk te plaatsen album, maar iets geeft me in dat dit ook de opzet is geweest tijdens het maken er van. En daar zijn de makers behoorlijk in geslaagd. Nu nog een cursus Grieks bij de LOI aanvragen om de diepere betekenis van dit album te vinden....

Ik weet nog wel dat ik bijzonder veel moeite heb gedaan, om dit album te bemachtigen. Uiteindelijk wist ik met veel trots (en voor veel geld), de redelijk zeldzame Griekse import-release op CD in de wacht te slepen. Niet veel later werd dit album samen met Odes opnieuw uitgebracht en sindsdien zijn beide album zeer gemakkelijk te krijgen én voor een vriendenprijsje!!
Tja, dat zul je altijd zien.

Op naar de muziek op dit album: die is erg goed. N.a.v. een aantal reviews die ik van dit album gelezen heb, kan ik daar uit afleiden dat de meeste nummers op dit album gedeeltelijk bewerkingen zijn van traditionele Griekse gezangen. Maar Vangelis schijnt er ook een hoop eigen input in verwerkt te hebben.
In ieder geval weet Vangelis me wederom te raken met zijn prachtige uithalen op de synthesizers, maar dit keer wordt zijn muziek opgesierd door de typerende stem van Irene Papas. Persoonlijk vind ik het erg mooi, maar je moet er wel van houden.

Het album opent met een instrumentale binnenkomer en klinkt als een stoere en plechtige instrumentale versie van één of ander volkslied, gespeeld door Vangelis.
"Oh, My Sweet Springtime" biedt ruimte voor Irene om in al haar glorie te schitteren. Het is een mooi en toegankelijk nummer, wat mede door de zang van Irene, iets sierlijks en plechtigs uitstraalt.
Daarna volgt anderhalve minuut aan á capella zang, wat weliswaar klinkt als opvulling, echter weet het me wel te overtuigen. Haar stem lijkt op dit stukje ergens in de verte wel een beetje op die van Lisa Gerrard.
"Rhapsody" is weer een instrumentaal nummer, waarop Vangelis zijn kenmerkende sound wederom weer fraai uit de doeken doet. Zijn Griekse roots is er ook een beetje in terug te horen, door typisch genuanceerde, traditionele invloeden die erin verstopt lijken te zitten.
De nummers 5 en 6 liggen behoorlijk in het verlengde van elkaar: muzikaal vind ik het wel een beetje weg hebben van de bombast á la Chariots of Fire, maar dan met de zang van Irene eroverheen. Persoonlijk vind ik het schitterend.
"Song of Songs" valt nogal uit de toon t.o.v. de rest van de songs, vandaar dat ie misschien ook zo heet, echter vind ik het zeker niet slecht. De stem van Irene heeft sowiezo wel wat spannends over zich, waar ze dus in dit geval optimaal gebruik van maakt, d.m.v. gepraat, gefluister en gezucht. De muziek van Vangelis ondersteunt dit op toepasselijke wijze en met redelijk minimale invulling.

Deze tweede samenwerking tussen Vangelis en Irene Papas heeft wederom gezorgd voor een prachtige plaat. Qua score sluit ik me aan met 4 punten.

Een heel mooi album van Vangelis met Irene. Ik ben zelf van jongs af aan een grote fan van Vangelis, ook van zijn albums waarbij hij samenwerkt met bijvoorbeeld in dit geval Irene, en natuurlijk ook met Jon Anderson.
Dit album is speciaal omdat er inderdaad nogal wat traditionele Griekse muziek in verwerkt is, maar voor een groot deel aangepast (geinterpreteerd zo je wil) door Vangelis. De sfeer van dit album is erg goed, en de zang is erg mooi en zuiver.

Niet het soort album waarmee je bij pot en pint indruk maakt op je vrienden, tenzij je je vrienden wel héél zorgvuldig uitkiest. Wél het soort album waarvan je op je eentje heel erg kan genieten. Steeds meer...