Grace Jones - Private Life (1998)

Erg lekkere extended versions van Grace . Voor de liefhebbers van Nightclubbing .

Blijkbaar komt ze met een nieuw album.

klopt ... die heet "Hurricane", en komt uit op 27 Oktober 2008 via Wall of Sound label.
ze had afgelopen maand ook een bijzonder live optreden gedaan in London bij de Massive Attack-curated Meltdown Festival.
Eigenlijk toch best bizarre dat ze niks nieuws (albums) heeft uitgebracht sinds 1989! - wel verschillende Best of compilaties maar geen nieuwe songs, behalve de geweldige "Storm" (op de soundtrack van The Avengers).

Fijne verzamelaar met vaak de lange versies. Het enige wat voor mij niet hoefde zijn de 2 dub versies die er op staan. Voor de rest niets anders dan lekkere nummers. Het enige dat bij mij in de hast staat van Grace.

Ik heb deze destijds vooral gekocht om te voorzien in het album Living my life, dat ik destijds nergens op CD kon krijgen. Zes van de zeven nummers staan hierop, plus nog eens het titelnummer dat de LP niet haalde (huh?), maar wel op kleine schaal als single werd uitgegeven en verder nergens anders op CD te vinden is.

Maar als geheel is dit een mooie aanvulling op alle sessies die Grace deed met Sly & Robbie, geproduceerd door Alex Sadkin. Daar zit, behalve extended en dub versies van de nummers op de albums Warm leatherette, Nightclubbing en Living my life nog veel meer fraais bij. Zoals haar versie van Joy Division's She's lost control (een nogal radicaal verschillende reggae-adaptatie van deze punk-classic) en wat bonustracks aan het einde van de tweede CD die die albums nooit gehaald hebben.

De enige vreemde eend in de bijt is de afsluiter Slave to the rhythm, die niet met Alex Sadkin in de Compass Point Studios is opgenomen, maar een volledig digitale productie van Trevor Horn is. Dat levert een heel ander geluid op, en dat misstaat hier een beetje. Aan de andere kant: volgens mij is die Hot Blooded version de originele 12 inch single van destijds, die niet op het bijbehorende album staat en ook elders moeilijk te krijgen is, dus toch een aanwinst. Zoals deze dubbelaar sowieso aan aanwinst is voor iedereen die niet genoeg kan krijgen van de broeierige sfeer van Nightclubbing.

Die versie van She's lost control is trouwens wel een heel bijzondere, vind ik. Typisch zo'n 'love it or hate it'-nummer. Puristen die het origineel heilig verklaren zullen het wel niks vinden, maar ik vind het nummer dusdanig afwijken van het origineel (niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel, namelijk vanuit het gezichtspunt van een vrouw) dat het een volstrekt eigen nummer wordt.
En inplaats van de suïcidaal-depressieve toon van het origineel voegt Grace's zang er iets maniakaals aan toe, alsof ze je toezingt vanuit een andere wereld. Het geluid van die gierende autobanden vind ik ook goed passen in deze song. Muzikaal is het natuurlijk dik in orde, met het ritmetandem Sly & Robbie, maar het blijft een van de meest drastische her-interpretaties die ik ooit gehoord heb.

Eigenlijk vind ik het wel bijzonder dat ze dit nummer (oorspronkelijk de B-kant van de Private life 12 inch) hieraan hebben toegevoegd, inclusief de dub-versie. Nergens anders te vinden, dus ik voeg vanwege de uitstekende samenstelling van dit album nog een halfje aan mijn waardering toe.

Het valt me trouwens op dat mevrouw Jones per saldo aardig wat covers op haar naam heeft staan die beter zijn dan het origineel. Dat zal ik van dit nummer niet willen zeggen (het is vooral anders) en over haar (in mijn ogen ijzersterke) interpretatie van Piaf's La vie en rose, kun je ook van mening verschillen, maar nummers als Private life (Pretenders), Nightclubbing (Iggy Pop) en Demolition man (The Police) zet ze echt naar haar hand. Love is the drug vind ik ook goed gedaan, maar stijgt niet boven het origineel van Roxy Music uit. Dat geldt ook voor Use me van Bill Withers.

Ik had al een aantal lp's van dit wandelende kunstobject (Nightclubbing, Living my life, Slave to the Rhythm en Island life), maar omdat Warm Leatherette ontbrak en de lange versies wel aantrekkelijk leken heb ik dit dubbel cdtje er aan toegevoegd. En het vervangt alles eigenlijk, behalve de mooie hoezen.
Geweldige samenvatting van haar beste periode. Met de haar vroege disco heb ik niet zoveel, maar zodra Sly & Robbie's reggae groove er in kwam was ik verkocht.
De paar dub versies hadden niet gehoeven, maar verder