Tommy Shaw - Girls with Guns (1984)

Plaat is niet veel aan... weinig Styx-gedachte erin. Maar ik moet toch altijd eens goed lachen bij het horen van de drukke, blije intro van Girls With Guns

Als liefhebber van hun albums tot aan Paradise Theater bevalt me deze plaat toch een stuk beter dan het ( zeker tegenwoordig! ) flink tegenvallende Kilroy Was Here.

Wel jammer van die typische "schrille" jaren '80 productie waardoor vooral de drums niet echt lekker klinken. Verder heeft het hele album een heel hoog jaren 80 gehalte; dan klinkt de opvolger Ambition al weer een stuk beter.

Maar met de uitschieters Kiss Me Hello ( beter dan flink wat Styxnummers van hem ! ) en Outside In The Rain en lekkere nummers als Come In And Explain, Lonely Shool en Little Girl World geet ik hem toch een 3.

Ik hoorde het nummer Girls With Guns in een Miami Vice-episode, en vond het wel lekker. Ik ben geen Styx-liefhebber, maar ik zie nu dat Styx-fans deze plaat laag waarderen. Misschien vind ik dan de hele plaat wel goed?

Ik ga er eens naar op zoek

Op zich niks mis mee, aanstekelijke poprock deuntjes allemaal heel braaf uitgevoerd.
Heb 'm op LP en zeker al 25 jaar niet gehoord.
Ging het ene oor weer in en het andere oor weer uit, maar zit op zich goed in elkaar.
Die opvolger "What If" vond ik veel beter, heb de peperdure Japanse CD daarvan.

Tip ! Is vorig jaar op CD verschenen samen met "What if" dus 2 voor de prijs van 1.

Tommy Shaw kreeg net als Dennis deYoung een contract bij A & M records op basis van hun waanzinnig Styx succes.
Tommy had voldoende naamsbekenheid en credits voor airplay bij diverse TV stations en maakte 2 gelikte clips, al met al was het een bescheiden succesje om hem als solo artiest op de kaart te zetten.
Helaas zouden de 2 opvolgers genadeloos floppen, echt succes kreeg hij pas weer met de Damn Yankees.

Voorlopig oordeel, want ben ik er nog niet uit.

Ik vind de songs beter dan zijn zangstem. Hij zingt nogal iel. En stemmetjes zoals Geddy Lee, Jon Anderson etc. vind ik juist net niet lekker in het gehoor liggen.

De songs zijn sterk en erg mooi gecomponeerd. Veel aandacht voor details en ook de zanglijnen zijn goed gekozen.

Kiss Me Hello en Heads Up zijn voorlopig mijn favorieten.

Ik denk dat deze lekkere AOR-plaat lijdt onder het oordeel van Styx/progrock fans. Prog-fans houden niet zo van AOR. En eigenlijk zie ik continu dat als progrockers een AOR plaat afleveren, dat die dan finaal wordt afgemaakt.

Jammer, want 2,8* is wel een erg lage score voor deze lekkere plaat. Misschien dat deze nog eens in het bezit komt van een liefhebber, die de eindscore wat omhoog kan krikken.

Persoonlijk kan ik AOR goed hebben, maar op de één of andere manier vind ik dit toch net weer erg simpel en cliché overkomen. Maar het is echt lang geleden dat ik dit gehoord heb. Mocht de tijd het toestaan zal ik het nog eens draaien om tot een wat fijnere argumentatie te komen (en misschien een ander oordeel, je weet nooit).