Tommy Shaw - What If (1985)

Tommy Shaw, die mooie jongen van Styx heeft in totaal 4 solo platen gemaakt.
Zijn ze de moeite waard ?
Een tweeledig antwoord, ja en nee.

Nee voor z'n eerste en derde (alhoewel ik ze al tijden niet meer gehoord hebt, ik bezit ze op LP).
Ja, voor deze en z'n 4de heb ik nog nooit gehoord dus dat weet ik niet.

"What If" bezit ik al een kleine 20 jaar op CD en de muziek hierop is een perfecte combi van goede songs, bezieling en goede productie.
vergeet Styx, want daar heeft helemaal niets meer mee te maken alhoewel zijn stem daar natuurlijk wel eens aan doet denken.
Zeer radiovriendelijke songs, met een saxofoon hier en daar.
Af en toe een stevige gitaarsolo, de nodige dramatiek maar niet te zoals bij Styx en de nodige stemmingswisselingen in de songs van vrolijkheid tot treurnis.

Er staat maar 1 draak op en dat is "Friendly Advice", een volkomen pretentieloos deuntje met drumcomputer-achtige begeleiding.

De eerste 2 songs waren singles (commercieel succes vrijwel 0), klinken erg goed en vooral "Remo's Theme (What If)" is een uitschieter.
Ander hoogtepunt is "Reach for the Bottle", veel dramatiek daarin.
Andere potentiele singles dus die erg lekker klinken zijn track 6 & 7.
Voor de rest gewoon goede songs, maar wel allemaal erg braaf en vrij commercieel.
Misschien is mijn beoordeling wat aan de hoge kant voor het gebodene, maar draai hem toch vrij regelmatig dus 4 sterren.

Dit tweede solo album van Tommy Shaw lijkt qua stijl heel erg veel op de eerste, maar het songmateriaal is ietsjes beter. Dit is gewoon melodische AOR met een productie en stijl die past bij 1985. De nummers hebben, net als op de voorganger, weinig om het lijf, maar er zitten hier en daar wel lekkere melodieen of een lekkere riff verstopt. 'Jealousy' vind ik oprecht een heel sterk nummer, en ook 'Friendly Advice' klinkt lekker, maar de rest schommelt heel erg. Het kost me veel moeite om dit door te komen, net als bij de voorganger. Gelukkig heeft Tommy Shaw later veel betere soloplaten uitgebracht.

De opvolger van deze lp, Ambition, kende ik eerder. Een genre-klassieker, dan valt What if... behoorlijk tegen.

Een redelijke stijloefening van Tommy Shaw. Hij zingt hier met de nodige pathos, vaak overdreven, op jam-achtige liedjes die lang niet altijd overtuigen. De keyboardklanken zijn dan weer hemels, als een roze regen dalen ze hier en daar op de plaat neer.